พอซูอวิ๋นกลับมา แม่เฒ่าเกาก็ยิ้มหน้าบาน
พอเห็นแก้มแดงระเรื่อกับสายตาหลบเลี่ยงของลูกสะใภ้คนที่สาม
เธอก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้สำเร็จแล้ว
ซูอวิ๋นเข้าไปในห้องของตัวเอง แม่เฒ่าเกาก็ตามเข้าไปติด ๆ
“ซูอวิ๋น เป็นยังไงบ้าง? พี่ใหญ่ของเธอตกลงหรือเปล่า?”
“แม่ เขาน่าจะตกลงแล้วค่ะ”
“ฮ่า ๆ ลูกชายคนโตนี่นะ ต่อหน้าแม่กับพ่อยังไม่ยอมพูดความจริงอีก จะอ้ำอึ้งไปทำไมกัน”
จากนั้น สองสามวันต่อมา พ่อกับแม่ก็เตรียมทุกอย่างจนพร้อม
จัดพิธีเรียบง่ายให้ทั้งคู่
อย่างไรเสีย เรื่องที่น้องสะใภ้แต่งกับพี่ชายของสามี หากแพร่งพรายออกไปก็ไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจ อีกอย่างอวิ๋นฮ่าวก็เป็นวีรชนผู้พลีชีพ จึงไม่จำเป็นต้องจัดงานเอิกเกริก
คนในบ้านนั่งกินข้าวด้วยกันมื้อหนึ่ง แล้วก็แยกย้าย
เมื่อเห็นอักษรมงคลสีแดงตัวใหญ่สองตัวติดอยู่บนประตูบ้านของอวิ๋นถิง ชาวบ้านก็อดซุบซิบกันไม่ได้
“อวิ๋นฮ่าวตายไปแล้ว เลยหาภรรยาดี ๆ ให้พี่ใหญ่สินะ”
“เธอว่าไหม พี่ชายแต่งกับน้องสะใภ้ คิดยังไงก็รู้สึกแปลก ๆ”
“นั่นสิ ปกติแทบไม่ค่อยพูดกันด้วยซ้ำ สงสัยจะนอนเตียงเดียวกันไปแล้ว”
“อย่าพูดเหลวไหลกันเลย ตั้งแต่โบราณมา น้องสะใภ้เปลี่ยนเรือนไปอยู่กับพี่ชายก็มีถมเถ ฉันว่าเขาสองคนเหมาะสมกันดีออก!”
“ก็จริงอย่างที่ว่า”
พริบตาเดียว ฟ้าก็มืดลง
แม่เฒ่าเกามองลูกสะใภ้คนที่สามซึ่งนั่งอยู่บนเตียงเตา พอมองดี ๆ แล้ว ซูอวิ๋นแต่งตัวเสียสวยขนาดนี้ จะเรียกว่างามราวนางฟ้าก็ได้ หรืออย่างน้อยก็เป็นหญิงงามที่หาได้ยากในโลกมนุษย์
“ซูอวิ๋น ตั้งแต่วันนี้ไป ลืมเรื่องที่ผ่านมา แล้วก็ลืมอวิ๋นฮ่าวเสีย ตอนนี้เธอเป็นลูกสะใภ้คนโตของฉัน เป็นภรรยาของอวิ๋นถิง แล้วก็เป็นแม่ของอวี้หลง เข้าใจไหม?”
ซูอวิ๋นพยักหน้าอย่างว่าง่าย
“แม่ ฉันจะทำตามที่แม่บอกค่ะ”
“ดีแล้ว ดึกมากแล้ว พวกเธอรีบพักผ่อนเถอะ”
พูดจบ แม่เฒ่าเกาก็เดินออกจากห้อง
หญิงชราเดินไปถึงลานบ้าน แล้วมองอวิ๋นถิงที่กำลังยุ่งอยู่
เธอกระซิบเบา ๆ ว่า
“อวิ๋นถิง คืนนี้แม่จะพาอวี้หลงไปนอนกับแม่และพ่อของลูก”
“แม่ ให้อวี้หลงอยู่บ้านเถอะครับ พ่อกับแม่ก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”
“วันนี้เป็นวันมงคล แม่จะเปิดทางให้พวกเธอสองคน อีกสองสามวันค่อยไปรับกลับมา”
พูดจบ หญิงชราก็เอ่ยอย่างมีความหมายแฝง
“ลูกชาย ลืมไปเสียว่าซูอวิ๋นเคยเป็นน้องสะใภ้ ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของลูกแล้ว ไม่ต้องเขินหรอก”
“ครับแม่ ผมเข้าใจแล้ว”
ก่อนแม่เฒ่าเกาจะกลับ เธอลงกลอนประตูใหญ่จากด้านนอก
สองสามีภรรยาพาอวี้หลงกลับบ้าน
“คุณย่า อาสะใภ้สามยังไม่กลับเลยครับ ผมไปเรียกอาสะใภ้สามนะ”
แม่เฒ่าเกายิ้ม
“อวี้หลง ฟังย่านะ ต่อไปอาสะใภ้สามจะเป็นแม่ของหนูแล้ว เสี่ยวหลงอย่าเรียกอาสะใภ้สามอีก เข้าใจไหม?”
“ให้เรียกอาสะใภ้สามว่าแม่เหรอครับ?”
“ใช่ ต่อไปเสี่ยวหลงก็มีแม่แล้ว”
คำพูดของย่าทำให้เสี่ยวหลงดีใจจนแทบกระโดด
“เย้! ต่อไปอวี้หลงก็มีแม่แล้ว!”
พอทุกคนจากไป ลานบ้านของอวิ๋นถิงก็กลับมาเงียบสงบ
เหลือเพียงอักษรมงคลสีแดงสดที่เด่นสะดุดตา ชวนให้รู้สึกถึงบรรยากาศเฉลิมฉลอง
อวิ๋นถิงเก็บกวาดทั้งในบ้านและนอกบ้านเสร็จ ก็ปิดประตูห้องด้านนอกแล้วเดินเข้าไปในห้องทันที
บนเตียงเตา ซูอวิ๋นนั่งตัวตรงอยู่
ไม่สิ ตั้งแต่วันนี้ไป เธอเป็นภรรยาของอวิ๋นถิง พี่ชายคนโตแล้ว
ซูอวิ๋นไม่กล้าเงยหน้า เอาแต่ก้มมองมือตัวเองที่บิดชายเสื้อไปมา
“ดึกแล้ว รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ฉันยังต้องไปทำงาน”
“ค่ะ”
เสียงที่ซูอวิ๋นเปล่งออกมาจากลำคอเบายิ่งกว่าเสียงยุง
ซูอวิ๋นลุกขึ้นจัดที่นอน ผ้าห่มสีแดงสดปักลายยวนยางสองผืนวางเรียงเคียงกัน มองแล้วชวนให้รู้สึกถึงความเป็นสิริมงคล
ทั้งคู่ไม่กล้าสบตากันสักครั้ง บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความกระอักกระอ่วน
ในเวลานี้ ทั้งสองดูราวกับหนุ่มสาวที่ไม่เคยผ่านเรื่องชายหญิงมาก่อน
“นอนเถอะ”
เกาอวิ๋นถิงพูดเสียงเบา ก่อนจะรีบถอดเสื้อท่อนบน ส่วนกางเกงเขาไม่กล้าถอด จึงรีบมุดเข้าไปในผ้าห่มผืนที่อยู่ด้านนอก
เขานอนหันหลังให้ซูอวิ๋น
ซูอวิ๋นลงจากเตียงเตาแล้วเป่าเทียนแดงให้ดับ คลำทางในความมืดกลับขึ้นไปบนเตียง
เธอถอดเสื้อท่อนบนอย่างเงียบเชียบ เหลือไว้เพียงเสื้อชั้นในตัวเล็กที่เย็บเอง
ส่วนกางเกงด้านล่าง เธอชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจถอดออกด้วย
ข้างในเป็นกางเกงขาสั้นสีขาว เนื้อผ้าแบบเดียวกับเสื้อชั้นในด้านบน เป็นผ้าซาตินที่แม่ตั้งใจทำให้เธอใส่ในคืนนี้โดยเฉพาะ
สมัยนั้นทุกบ้านยากจน เพื่อประหยัดเสื้อผ้า กลางคืนจึงสวมใส่กันน้อยมาก ส่วนใหญ่ก็นอนเปลือย ใช้ผ้าห่มฝ้ายผืนเดียวก็พอแล้ว!
พอถอดเสื้อผ้าเสร็จ ซูอวิ๋นก็นอนนิ่งอยู่บนเตียงเตา
ลมหายใจของชายที่อยู่ข้างกายไม่สม่ำเสมอเลย เดี๋ยวก็สม่ำเสมอ เดี๋ยวก็หนักหน่วง
ซูอวิ๋นรู้ว่าเขาพยายามข่มใจสุดกำลัง แสร้งทำเป็นหลับไปแล้ว
แต่ยิ่งพยายามเท่าไร ลมหายใจก็ยิ่งเผยความในใจของเขาออกมา สำหรับชายที่สูญเสียภรรยาไปเมื่อสามปีก่อนและใช้ชีวิตเป็นพ่อม่ายมาจนถึงตอนนี้ มีผู้หญิงนอนอยู่ข้างกาย จะหลับลงได้อย่างไรกัน
บางที หากเธอไม่ใช่น้องสะใภ้ เขาคงไม่ต้องฝืนตัวเองขนาดนี้
ซูอวิ๋นเข้าใจผู้ชายคนนี้ คืนนี้บางทีทั้งคู่คงก้าวข้ามกำแพงในใจไปไม่ได้
กำแพงนั้นคืออวิ๋นฮ่าว น้องชายของเขาและสามีของเธอ ซึ่งมองไม่เห็นแต่กลับคั่นกลางระหว่างคนทั้งสอง
การข้ามภูเขาลูกนี้ไปจำเป็นต้องให้เวลากันและกัน
ซูอวิ๋นพลิกตัวหันหน้าเข้าหาผนัง หลับตาลง แล้วค่อย ๆ เคลิ้มหลับไป
ในความฝัน เธอเห็นอวิ๋นฮ่าว สามีของเธอเดินเข้ามาหา
นับตั้งแต่อวิ๋นฮ่าวจากไป ซูอวิ๋นไม่เคยฝันเห็นเขาเลย คืนนี้เป็นครั้งแรก
อวิ๋นฮ่าวยังคงเหมือนตอนจากไป สะพายสัมภาระแล้วเดินเร่งรีบ ไล่ตามขบวนที่อยู่ข้างหน้า
ซูอวิ๋นวิ่งตามไปด้านหลัง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไล่ไม่ทัน จนเหนื่อยหอบ
“อวิ๋นฮ่าว รอฉันด้วย”
ซูอวิ๋นร้องเรียกอย่างร้อนใจ ในตอนนั้นเอง อวิ๋นฮ่าวก็หันกลับมายิ้มให้เธอ
“ซูอวิ๋น ฉันไปแล้ว เธอไม่ต้องรอฉันนะ ถ้าเจอคนที่เหมาะสมก็แต่งงานเถอะ”
“ขอโทษนะอวิ๋นฮ่าว ฉันจะไม่รอคุณแล้วจริง ๆ พ่อกับแม่ตัดสินใจให้ฉันเปลี่ยนเรือนไปอยู่กับพี่ใหญ่ คุณไม่โกรธฉันใช่ไหม?”
ลึก ๆ ในจิตใต้สำนึก ซูอวิ๋นรู้ดีว่าคืนนี้เป็นคืนอะไร
แต่ใครจะคิดว่าอวิ๋นฮ่าวราวกับรู้เรื่องอยู่แล้ว เขาพยักหน้า
“ซูอวิ๋น ฉันจะโกรธเธอได้ยังไง ใช้ชีวิตกับพี่ใหญ่ให้ดี แล้วลืมฉันเสียเถอะ”
พูดจบ เขาก็เร่งฝีเท้าไล่ตามขบวนที่อยู่ข้างหน้า ก่อนจะหายลับไป
“อวิ๋นฮ่าว อวิ๋นฮ่าว...”
ซูอวิ๋นร้อนใจจนสะดุ้งตื่นจากความฝัน
เมื่อลืมตาขึ้น ห้องก็สว่างจ้า ไม่รู้ว่าเมื่อไร อวิ๋นถิงจุดเทียนแดงขึ้นมาแล้ว
เธอเห็นอวิ๋นถิงมองซูอวิ๋นด้วยแววตาเจ็บปวด มือถือผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่ง เขายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ข้างเตียงเตา
“ซูอวิ๋น เธอฝันร้าย รีบเช็ดเหงื่อเถอะ”
ซูอวิ๋นรับผ้าเช็ดหน้ามาอย่างเขินอาย แล้วซับเหงื่อเย็นบนใบหน้า
“พี่ใหญ่ ฉันฝันเห็นอวิ๋นฮ่าวค่ะ”
“อ้อ ฉันได้ยินเธอเรียกชื่อเขา”
พูดจบ อวิ๋นถิงก็นั่งลงข้างเตียงเตา
“ซูอวิ๋น คนตายฟื้นคืนชีพไม่ได้ ฉันหวังว่าเธอจะก้าวผ่านเรื่องนี้ไปได้เร็ว ๆ”
ซูอวิ๋นยิ้ม ลุกขึ้นนั่งแล้วหยิบเสื้อคลุมมาพาดไหล่
“พี่ใหญ่ เขาบอกให้ฉันใช้ชีวิตกับพี่ให้ดี เขาดีใจแทนเราสองคนค่ะ”
“จริงเหรอ? เจ้าสามไม่ได้โกรธฉันใช่ไหม”
อวิ๋นถิงมองซูอวิ๋นด้วยสีหน้าตื่นเต้นยินดี
“จริงค่ะ ที่จริงฉันไม่เสียใจแล้ว”
ใบหน้าของซูอวิ๋นพลันแดงระเรื่อ เธอก้มหน้าลง เสียงเบากว่าเดิมมาก
“ดีแล้ว ดีแล้ว”
“พี่ใหญ่ พี่ยังคิดถึงพี่สะใภ้อยู่ไหมคะ?”
ทันใดนั้น ซูอวิ๋นก็เงยหน้าขึ้น แววตาฉายความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะบรรยาย
“ถ้าบอกว่าไม่คิดถึงก็คงโกหก แต่ก็เหมือนที่เธอพูด ฉันไม่เสียใจแล้ว”
“งั้นเราก็เก็บพวกเขาไว้ในใจ จดจำพวกเขาตลอดไป แต่ไม่ต้องเสียใจอีกแล้วนะคะ”
“ได้ เราจะไม่เสียใจแล้ว เราสองคนจะใช้ชีวิตด้วยกันให้ดี”
สายตาของอวิ๋นถิงกวาดผ่านใบหน้าสวยหวานของซูอวิ๋น แสงเทียนยิ่งขับให้เธอดูมีเสน่ห์
หัวใจของเขาพลันเต้นแรงขึ้นมา
“ซูอวิ๋น ดึกมากแล้ว เรานอนกันเถอะ”
แสงเทียนในห้องหอพลันดับลง