ตำนานข้ามกาล: วิวาห์สืบเรือน

ตอนที่ 3 ตำนานเก่าเล่าใหม่: เปลี่ยนเรือน

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ทางฝั่งฮูหยินผู้เฒ่าเกาที่เรือนเก่าเองก็ไม่ได้อยู่ว่าง

หลังซูอวิ๋นเก็บกวาดห้องครัวจนสะอาดเรียบร้อย กำลังจะกลับไปพักที่ห้องปีกตะวันตก ฮูหยินผู้เฒ่าก็เอ่ยเรียกขึ้นมา

“ซูอวิ๋น มาหาแม่หน่อย แม่มีเรื่องจะคุยด้วย”

“ค่ะ แม่”

ซูอวิ๋นรับคำ ก่อนจะไปนั่งลงข้างแม่สามี

ตั้งแต่แต่งเข้าบ้านมา ซูอวิ๋นก็รู้ความมาโดยตลอด แม่ลูกคู่นี้ไม่เคยผิดใจกันเลยสักครั้ง สนิทสนมกันราวกับเป็นแม่ลูกแท้ ๆ

“ซูอวิ๋น อีกสามเดือนก็จะครบรอบหนึ่งปีที่อวิ๋นฮ่าวจากไปแล้ว ต่อจากนี้เธอคิดจะทำยังไง”

“แม่ ฉันยังไม่ได้คิดอะไรค่ะ”

พูดจบ ซูอวิ๋นก็เศร้าสร้อย ก้มหน้าลง

“ลูกเอ๊ย อย่าเศร้าไปเลย ในเมื่อเขาจากไปแล้ว เราสองแม่ลูกก็อย่าเอาแต่เสียใจ ชีวิตก็ต้องเดินต่อไปนะ”

ฮูหยินผู้เฒ่ากุมมือสะใภ้ไว้ พลางปลอบโยนเสียงเบา

“ซูอวิ๋น แม่ถามหน่อย เธออยากอยู่ที่บ้านเราต่อ หรือกลับไปบ้านพ่อแม่ แล้วรอให้มีคนที่เหมาะสมมาสู่ขอ”

ดวงตาของซูอวิ๋นแดงก่ำขึ้นมาทันที

“แม่จะไล่ฉันไปหรือคะ ฉัน... ฉันยังอยู่ที่นี่ไม่พอเลย แม่อย่าไล่ฉันไปนะคะ!”

พูดจบ เธอก็ซบลงในอ้อมแขนฮูหยินผู้เฒ่า แล้วสะอื้นไห้เสียงเบา

ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้ม พลางตบไหล่ซูอวิ๋นเบา ๆ

“เด็กโง่ เธอดีขนาดนี้ แม่จะไล่ไปได้ยังไง แม่อยากให้เธออยู่เป็นเพื่อนแม่ไปตลอดชีวิตต่างหาก!”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ ตกใจหมดเลย”

ซูอวิ๋นเงยหน้าขึ้น แล้วคลี่ยิ้มทั้งน้ำตา

“แต่ซูอวิ๋น เธอยังสาว จะเป็นม่ายไปตลอดชีวิตได้ยังไง”

“ฉันไม่ไปไหนหรอกค่ะ จะอยู่ดูแลแม่กับพ่อไปจนแก่”

“ไม่ได้หรอก ซูอวิ๋น เธอยังสาว แม่จะทำใจปล่อยให้เธออยู่เดียวดายไปได้ยังไง”

“เห็นไหมคะแม่ แม่จะไล่ฉันไปอีกแล้ว”

ดวงตาของซูอวิ๋นเริ่มแดงขึ้นอีกครั้ง

“อย่าเพิ่งร้อง ฟังแม่ก่อน แม่ไม่ได้ไล่เธอ แม่กำลังหาทางให้เธอ ไม่ต้องเป็นม่าย แต่ก็ยังอยู่กับแม่ได้”

ซูอวิ๋นเงยหน้าขึ้น มองแม่สามีอย่างงุนงง

“แม่หมายความว่ายังไงคะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเกาคิดว่าอย่าอ้อมค้อมอีกเลย พูดออกมาเสียที ถ้าตกลงก็ตกลง ถ้าไม่ก็จะได้ไม่ต้องคอยกังวล

“ซูอวิ๋น แม่กับพ่อคุยกันแล้ว อวิ๋นฮ่าวจากไปครบปีแล้ว ส่วนเธอก็ทำหน้าที่เพื่อเขามามากพอ ถึงเวลาที่เธอจะคิดถึงชีวิตต่อจากนี้แล้ว”

“แม่อย่าไล่ฉันไปนะคะ ฉันอยากไว้ทุกข์ให้อวิ๋นฮ่าวสามปี”

“จะทำอย่างนั้นได้ยังไง สมัยนี้ไม่มีธรรมเนียมแบบนั้นแล้ว บ้านเราก็ไม่ทำเรื่องที่ทรมานคนแบบนั้นหรอก”

ฮูหยินผู้เฒ่าเก้าพูดต่อ

“พี่ใหญ่ของเธอ อวิ๋นถิง ตั้งแต่อวี้เฟินจากไปก็ครองตัวเป็นโสดมาตลอด นับ ๆ ดูก็สามปีแล้ว”

พอได้ยินแม่สามีพูดถึงพี่สามี หัวใจของซูอวิ๋นก็เต้นตึกตักขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เธอเคารพพี่สามีคนนี้มาก

เกาอวิ๋นถิงอายุมากกว่าอวิ๋นฮ่าวราวสี่ถึงห้าปี คิ้วเข้มตาโต ใบหน้าเหลี่ยมได้รูปคมชัด หล่อเหลาเป็นพิเศษ

อีกทั้งยังสูงเกือบ 180 เซนติเมตร แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ชวนให้คนรู้สึกเกรงขาม

ในบรรดาพี่น้อง ไม่ว่าจะหน้าตาหรือความสามารถ ก็ไม่มีใครเทียบพี่ใหญ่เกาอวิ๋นถิงได้

เพียงแต่พี่ใหญ่ไม่มีโอกาสออกไปทำงานข้างนอก จึงทำไร่ทำนาอยู่ที่บ้านมาตลอด

เขาไม่เพียงหน้าตาดี แต่ยังรักเดียวใจเดียว

ภรรยาเสียไปสามปีแล้ว แต่เขาก็ไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นที่รีบแต่งงานใหม่หลังผ่านไปแค่สามเดือน

เขาเป็นคนวางตัวดี ไม่เคยมีข่าวเสียหายให้ได้ยิน ตลอดสองปีมานี้มีแม่สื่อมากมายมาทาบทามให้ แต่เขาก็ปฏิเสธทั้งหมด

คำพูดของเขาคือ ตอนนี้ยังไม่มีใจจะแต่งงานใหม่ อยากเลี้ยงอวี้หลงให้โตขึ้นอีกหน่อยก่อน แล้วค่อยคิดเรื่องนี้

ตลอดสามปีที่ผ่านมา สองสามีภรรยาผู้เฒ่ารู้ดีว่าตัวเองอดเป็นห่วงลูกชายคนโตไม่ได้

บางทีเพราะมีสะใภ้หม้ายอย่างเธออยู่ อวิ๋นถิงจึงแทบไม่ค่อยแวะมาที่เรือนนี้

หลายครั้งที่พ่อแม่สามีเห็นใจลูกชายคนโตซึ่งกลับจากทำงานแล้วต้องทำกับข้าวเอง จึงชวนให้มาทานอาหารที่นี่ แต่เขาก็ปฏิเสธทุกครั้ง

“ซูอวิ๋น ฟังแม่อยู่หรือเปล่า”

ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นสะใภ้เหม่อลอย จึงแตะตัวเธอเบา ๆ

ซูอวิ๋นหน้าแดง รีบตอบว่า

“ฟังอยู่ค่ะ แม่”

“แม่หมายถึง ตอนนี้เธอกับอวิ๋นถิงต่างก็ยังไม่มีคู่ งั้นก็ย้ายไปอยู่เรือนพี่ใหญ่ของเธอ แต่งงานกับเขา ดีไหม”

“เอ่อ... แม่คะ แบบนี้จะเหมาะหรือคะ”

ซูอวิ๋นไม่คิดเลยว่าแม่สามีจะคิดเรื่องนี้จริง ๆ ใบหน้าจึงแดงซ่านขึ้นมาทันที

“มีอะไรไม่เหมาะ นี่เรียกว่าของดีไม่ตกไปอยู่ในมือคนนอก”

“แต่เขาเป็นพี่สามีของฉันนะคะ ถ้าเรื่องแพร่ออกไปคงไม่ดี”

เสียงของซูอวิ๋นเบาลง เธอรู้สึกราวกับได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น

“ใครบอกว่าไม่ดี สะใภ้แต่งกับพี่สามี หรือพี่สะใภ้ย้ายเรือนไปอยู่กับน้องสามี ก็มีให้เห็นถมเถ ไม่เห็นน่าอับอายตรงไหน”

“แต่ว่า... แต่ว่า...”

แม้ซูอวิ๋นจะปฏิเสธออกมา แต่เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเกาเห็นท่าทีของสะใภ้ ก็พอจะมองออกอยู่บ้างแล้ว

“แม่ขอถามแค่คำเดียว เธอเต็มใจใช้ชีวิตกับพี่ใหญ่ไหม”

ซูอวิ๋นกลับไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

ฮูหยินผู้เฒ่าเกาพูดต่อว่า

“แม่ไม่ได้ชมลูกชายตัวเองนะ แต่ในหมู่บ้านแถวนี้สิบลี้แปดหมู่บ้าน หาใครดีเท่าเขาไม่ได้แล้ว สองปีมานี้ แค่เขายอมเปิดปากสักนิด ไม่ต้องพูดถึงแม่ม่ายสาวเลย แม้แต่สาวโสดก็มีตั้งหลายคนที่อยากแต่งกับเขาจนตัวสั่น”

ฮูหยินผู้เฒ่าพูดไม่ผิด ในหมู่บ้านละแวกนี้ พอพูดถึงอวิ๋นถิงก็ไม่มีใครไม่ยกนิ้วให้

“เธอก็เหมือนกัน แม่ไม่อยากให้เธอเป็นม่ายก็จริง แต่พอคิดว่าเธอต้องจากไป ไปใช้ชีวิตในบ้านคนอื่น แม่ก็ทำใจไม่ได้”

พูดไปพูดมา ฮูหยินผู้เฒ่าก็เริ่มเช็ดน้ำตา

“พ่อกับแม่คิดเรื่องนี้กันมานานแล้ว สะใภ้ย้ายเรือนไปอยู่กับพี่สามี ไม่ใช่เรื่องน่าอาย แบบนี้เราก็ยังเป็นครอบครัวเดียวกัน เธอว่าจริงไหม”

“แม่ ฉันรู้ค่ะว่าแม่ไม่อยากให้ฉันไป”

ซูอวิ๋นเองก็ร้องไห้

“วันนี้แม่แค่มาปรึกษา ไม่ได้บังคับ อวิ๋นถิงดีแค่ไหนก็จริง แต่เขามีลูกติดมาด้วย แต่งเข้าบ้านไปก็ต้องเป็นแม่เลี้ยง กังวลบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา”

“แม่คะ ฉันไม่ได้รำคาญอวี้หลงเลย ฉันชอบเขาจะตายไปค่ะ!”

ทุกคนในบ้านรู้ว่าซูอวิ๋นชอบอวี้หลง ตั้งแต่แต่งเข้ามา เรื่องปะชุนเสื้อผ้าของอวี้หลงก็เป็นหน้าที่ของอาสะใภ้สามมาตลอด

ส่วนอวี้หลงเองก็ชอบอาสะใภ้สามเหมือนกัน

“พูดแบบนี้ แปลว่าเธอตกลงแล้วใช่ไหม”

แววตาของฮูหยินผู้เฒ่าเกาเป็นประกายตื่นเต้น

“แม่บอกแล้วไง ซูอวิ๋นของแม่ตาถึงจริง ๆ รู้ว่าอวิ๋นถิงของแม่ดีแค่ไหน”

ใจของซูอวิ๋นว้าวุ่นขึ้นมา สำหรับอวิ๋นถิงผู้เป็นพี่สามี เธอไม่เคยกล้าคิดถึงเรื่องนี้เลย

แต่พอแม่สามีเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา วันนี้พูดตามตรง นอกจากจะตกใจแล้ว ในใจก็อดยินดีไม่ได้

ชั่วพริบตา ใบหน้าของเกาอวิ๋นถิงก็ปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ รู้สึกว่าเขาดีไปเสียทุกอย่าง

แต่ในฐานะสะใภ้ เธอก็ต้องเก็บอาการไว้บ้าง จะรีบร้อนเกินไปไม่ได้หรอก

“แม่ อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ เรื่องนี้ต้องถามพี่ใหญ่ก่อนว่าเขาตกลงหรือเปล่า”

“ฮ่า ๆ ไม่ต้องถามหรอก แม่กล้ารับรองเลย ถ้าเขาไม่เอาสะใภ้แสนดีคนนี้ ก็แปลว่าตาบอดแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าเกาตื่นเต้นจนกระโดดลงจากเตียงเตา

“แม่จะไปถามอวิ๋นถิงเดี๋ยวนี้ ถ้าพวกเธอสองคนไม่มีใครขัดข้อง อีกไม่กี่วันนี้เราจะจัดการเรื่องให้เรียบร้อย”

ฮูหยินผู้เฒ่าก้าวเท้าเล็ก ๆ รีบรุดไปยังบ้านของลูกชายคนโต

ระหว่างทางก็เจอสามีเดินหน้าบึ้งออกมาจากบ้านลูกชายคนโตพอดี

“นี่ ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้ ไม่ได้คุยกับอวิ๋นถิงหรือ”

“เขาไม่ตกลง บอกว่าน่าอาย”

“เรื่องนี้จะน่าอายตรงไหน”

“ไปถามเขาเองสิ ฉันไม่ยุ่งแล้ว จะเอายังไงก็เอา อยากไปก็ไป อยากเป็นโสดก็เป็นไป ฉันไม่สนแล้ว!”

“แล้วจะมีพ่ออย่างคุณไว้ทำไม!”

ฮูหยินผู้เฒ่าถลึงตามองสามี ก่อนจะตรงไปยังบ้านของอวิ๋นถิง

เธอไม่เชื่อหรอกว่า ลูกสะใภ้แสนดีขนาดนี้ ลูกชายคนโตจะไม่หวั่นไหว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป