ไอ้แก่เมื่อครู่ขนาดไหนที่หวาดกลัว จิตใจของเฉิงสือตอนนี้ก็ขนาดนั้นไม่ต่างกัน
การประหารผู้ถูกเลือกของเทพเจ้าต่อหน้าพระพักตร์องค์ท่านย่อมเป็นการลบหลู่อยู่แล้ว แถมข้อหาที่ตัวตลกยัดให้ไอ้แก่ยังเป็นการลบหลู่[ลวงตา]ซะอีก!
ฟังดูสิ เหล่าสาวกของ[เวลา]ต้องถึงแก่ความตายเพราะลบหลู่[ความว่างเปล่า]บนแดนของ[การดำรงอยู่]!
มองย้อนประวัติศาสตร์ทั้งศาลพิพากษาใหญ่ ไม่สิ ทั้งดินแดนแห่งความหวัง ก็แทบหาการพิจารณาคดีที่ไร้สาระกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
เฉิงสือก็รู้ว่าสิ่งที่ตนทำคือการ "ป้ายสี" แต่ประเด็นคืออีกฝ่ายเปิดปากก่อน ไอ้เด็กไม่รู้จักมารยาทที่พูดหมิ่นเขากับผู้ส่งผ่านไฟก่อน ดังนั้นในความคิดของเฉิงสือ สิ่งที่ตนทำที่สุดก็เทียบได้กับการป้องกันตัวโดยชอบธรรม
แม้จะเกินเหตุ แต่เจ้าก็ต้องยอมรับว่ามันคือการป้องกันตัวอยู่ดีใช่ไหม?
ยิ่งไปกว่านั้น การที่เขาสาวเสื่อขึ้นข้อหาลบหลู่[ลวงตา]ขึ้นมาโดยเฉพาะไม่ใช่การกระทำที่ไร้เป้าหมาย หากมีจุดประสงค์แนบอยู่
จากสภาพการหลอมรวมศรัทธาในวันนี้ องค์ผู้อุปถัมภ์ของเขาอย่าง[ลวงตา]ย่อมเคยเจรจากับ[เวลา]มาแล้วแน่นอน มิฉะนั้น พระองค์คงไม่ลำพังแต่สวมบทบาทเป็น[โชคชะตา]เพื่อ "ชี้นำ" เขา บางทีอาจสวมบทเป็น[เวลา]เพื่อให้เขามั่นใจอีกชั้นด้วยซ้ำ
แม้เฉิงสือจะไม่รู้ว่าเทพแห่งความบันเทิงจัดการกับ[เวลา]อย่างไร แต่เขารู้ว่าในกระดานหลอมรวมศรัทธานี้ เสียงของ[ลวงตา]ย่อมมีน้ำหนักกว่า[เวลา]อย่างแน่นอน ต้องเป็นพระองค์ที่เปิดทุกประตูของการหลอมรวม จึงทำให้การรวมศรัทธาที่ฝ่ายตรงข้ามกันนี้เดินหน้าต่อไปได้
และที่สำคัญที่สุดคือ แม้[ลวงตา]จะอยู่ในสังกัด[ความว่างเปล่า]แต่พระองค์ไม่ได้เป็นปฏิปักษ์กับ[เวลา] นี่แหละที่ทำให้เฉิงสือเกาะเส้นชีวิตไว้ได้ท่ามกลางความสัมพันธ์อันซับซ้อนของศรัทธาเหล่านี้ นั่นคือ ถ้าเขาลงมือจัดการผู้ลบหลู่เพื่อองค์ผู้อุปถัมภ์[ลวงตา]ของตน ผู้อุปถัมภ์องค์ใหม่อย่าง[เวลา]แม้จะอยากหาเรื่องเขา ก็ต้องคำนึงถึงท่าทีของ[ลวงตา]ผู้มีเสียงหนักแน่นที่สุดใน "ความร่วมมือ" ครั้งนี้อยู่บ้างใช่ไหม?