ติดเบ็ดแล้ว!
เฉิงสือขมวดคิ้วเล็กน้อย ใจคิดว่ารอก็รอประโยคนี้ แต่คำพูดนั้นยังไม่ชัดเจนพอ
"ดีมาก แล้วนายจะทำยังไง?"
ทำยังไงงั้นเหรอ? นี่มันเป็นการทดสอบหรือเปล่า?
เติ้งสุ่ยขมวดคิ้ว ไตร่ตรองอยู่ครู่แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า
"ถึงพวกคนโกงจะยุ่งยากที่จะจัดการ แต่คำโกหกก็ย่อมมีวันถูกเผยโฉม
ข้าเคยมีธุระกับบรรดาผู้ที่อยู่บนบันไดเข้าเฝ้าของ[ลวงตา]ก่อนหน้ามาแล้ว นอกจากเจิน......อี้กับหลงจิ่งที่ค่อนข้างจัดการยากแล้ว ที่เหลืออีกไม่กี่คนข้าน่าจะมั่นใจที่จะกำจัดได้
ส่วนพวกคนโกงจอมปลอมที่อันดับไม่สูง......ข้าไม่อาจแย่งโอกาสสะสมคุณูปการของสาวกคนอื่นได้ ควรให้พวกเขาได้อุทิศแรงกายแรงใจเพื่อการแพร่ไปแห่งพระประสงค์ขององค์ผู้เป็นเจ้าของข้าบ้าง
และแน่นอน ในฐานะศรัทธาฝ่ายตรงข้ามของ[ลวงตา][ความทรงจำ]น่าจะไม่ปฏิเสธที่จะร่วมออกล่าสังหารครั้งนี้ ข้ารู้จักผู้เล่นคะแนนสูงหลายคนของ[ความทรงจำ] พวกเขาเกลียดชัง[ลวงตา]มานาน บางทีอาจกลายเป็นกำลังช่วยข้าก็ได้"
เฉิงสือสะดุ้ง กะพริบตาปริบ
นึกไม่ถึงว่าจะได้ผลพลอยได้ติดมาด้วย
"โอ้? ไม่เลว แผนชัดเจนดี แต่[ความทรงจำ]ไม่ใช่[เวลา] แม้แต่[การดำรงอยู่]เองก็ไม่ใช่ว่าเจตจำนงเดียวกันหมด นายต้องระวังเรื่องนี้"
"!!!"
เติ้งสุ่ยตกใจสั่น ฟังท่าทีของท่านเข็มนาฬิกาแล้ว ทำไม[เวลา]ถึงได้ระแวงแม้แต่เทพพี่น้องร่วมมรรคาของตัวเอง?
แย่แล้ว ไม่ใช่ว่าพูดผิดพลาดอะไรไปหรอกน่า
ใจเต้นแรง เขารีบอธิบายทันที
"ท่าน ข้าศรัทธาแต่เพียง[เวลา]เท่านั้น แต่[ความทรงจำ]บางครั้งก็ใช้เป็นประโยชน์กับเราได้
ข้ากับผู้เล่น[ความทรงจำ]คนเหล่านั้นไม่มีความสัมพันธ์ส่วนตัว มีแต่ผลประโยชน์ อย่าง'รอยามนี้' เขากับข้าเป็นนักลอบสังหารเหมือนกัน เคยร่วมมือสังหารคนมาหลายราย ข้าว่าใช้จิตใจที่เขารีบอยากเอาใจองค์ผู้อุปถัมภ์ของเขา ข้าน่าจะร่วมมือกับเขาได้หนึ่งครั้ง อย่างน้อยก็กำจัดพวกสาวก[ลวงตา]ที่น่ารำคาญไปได้หลายคน