"ได้แล้ว ไม่ต้องย้ำซ้ำอีกว่านายเป็นตัวตลกแล้ว ศรัทธาที่แท้จริงอยู่ที่การทำ ไม่ใช่การพูด
มาเล่าให้ฟังสิ นายคิดจะช่วยองค์ผู้อุปถัมภ์คนใหม่ของนายกำจัดม่านลวงของ[ความว่างเปล่า]ทีละอย่างอย่างไรกัน?"
"......"
เฉิงสือกะพริบมุมปากแรง ๆ อยากจะชี้หน้าอะไรสักอย่างด่าออกมาให้สบายใจ แต่รู้ดีว่าทำไม่ได้ จึงกลั้นความขัดใจไว้ แล้วส่งเสียงฮึดดังใหญ่ก่อนพูดว่า
"ผมทำลายม่านลวงของ[ความว่างเปล่า]ไปแล้ว ผมเปิดโปง[เวลา]อันเป็นเท็จ และได้พบเห็นองค์ผู้เป็นเจ้าของผม องค์[ลวงตา]!"
"?"
ดวงตาคู่นั้นสะดุ้งเฮือก ก้นหอยในเบ้าตาหมุนเร็วขึ้นทันทีเพราะถ้อยคำของเฉิงสือ พระองค์หัวเราะขึ้น ดูท่าจะชื่นชมในความฉลาดหลักแหลมของตัวตลกเป็นที่สุด แต่ก็ยังไม่ปล่อยผ่านตัวตลกไปง่าย ๆ
"ไม่เลว หัวสมองชัดเจนดีนี่
งั้นบอกหน่อยสิ ฉันน่าจะให้รางวัลกับศรัทธาที่มั่นคงไม่เปลี่ยนของนายต่อหน้า[เวลา]ด้วยหรือเปล่า?"
เฉิงสือโมโหก็จริง แต่น้ำเสียงประชดประชันกับคำชมจริงก็ยังแยกออก ตอนนี้เขาจะไปกล้าเอารางวัลอะไรอีก เขาอยากรู้แค่ว่าการหลอมรวมศรัทธาอันไร้สาระวันนี้มันเรื่องอะไรกันแน่ จึงได้แต่พูดอย่างจำใจ
"รางวัลของความว่างเปล่าเอาไว้ก่อนเถอะครับองค์ผู้อุปถัมภ์ ผม......"
"ดีมาก นายสละรางวัลด้วยตัวเอง" ดวงตาคู่นั้นขัดจังหวะเฉิงสืออย่างสนุกสนาน แต่วินาทีต่อมา หางตาที่เชิดขึ้นก็ถูกดึงลงมาเท่ากัน พายุเยือกเย็นผุดขึ้นภายในดวงตา "เมื่อไม่เอารางวัล งั้นเรามาคุยกันเรื่องบทลงโทษดีกว่า"
"?"
ไม่ใช่!?
เฉิงสือมึนตึ้บ เขากะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา คิดในใจว่าวันนี้เขาทำเรื่องหมิ่นประมาทเทพจริงหลายเรื่อง แต่เรื่องเดียวที่ต่อพระองค์[ลวงตา]นั้นเคารพบูชาจากใจจริง แล้วบทลงโทษมันมาจากไหน?