สาเหตุที่เฉิงสือเดาได้ว่าคนที่เชิญเขาคือฆาตกร ก็เพราะในจังหวะที่เขาแตะหน้าอกของบริกรคนนั้น เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอีกฝ่ายเป็นหุ่นเชิดที่ทำจากเนื้อและเลือด
หุ่นเชิดตัวนี้มีความสามารถในการเลียนแบบเหมือนจริงมาก หากเป็นคนอื่นอาจดูไม่ออก
แต่เฉิงสือไม่เหมือนใคร เขาผ่านการสัมผัสผู้คนมามากเกินไป
เอ่อ ฟังดูแปลก ๆ
พูดอีกอย่างคือ เขาเชี่ยวชาญเรื่องเรือนร่างเป็นอย่างดี
ก็ยังฟังดูไม่ค่อยถูก...
ช่างเถอะ ก็ประมาณนี้แหละ คนที่รู้ก็รู้
สำหรับหมอที่มีประสบการณ์ในการคลำหน้าอกคนไข้ เพียงปลายนิ้วสัมผัสเขาก็รับรู้ได้ถึงแนวกล้ามเนื้อ พังผืด และแรงดันเลือดในร่างกายของอีกฝ่าย
และบริกรคนนี้ ช่างแตกต่างจากคนจริง ๆ อย่างมาก
ดังนั้น ไม่ใช่เจ้าของร้านที่ให้เขามาส่งยา แต่เป็นฆาตกรตัวจริงที่ควบคุมหุ่นเชิดของเขา มาเชิญเฉิงสือต่างหาก
ส่วนเพราะอะไร เฉิงสือเองก็คิดไม่ออก
เขาหลบเลี่ยงพวกชอบเที่ยวกลางคืนในโรงแรมและบริกรที่ออกตรวจตรา มาถึงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ที่ปิดให้บริการแล้วอย่างเงียบกริบ จากนั้นทำตามที่อธิบายในกระดาษ หมุนขวดไวน์เปล่าใต้เคาน์เตอร์
ในจังหวะที่ขวดไวน์หมุน ที่ที่เฉิงสือยืนอยู่ก็อ่อนนุ่มและเหนียวหนืดขึ้นมาทันที กลืนร่างของเขาทั้งหมดลงไป
เฉิงสือมีสีหน้าตกใจ ไม่ทันได้ดิ้นรน
...
ในเวลาเดียวกัน ณ ห้อง "นักกวีพเนจร" ชั้นสอง
ตู้ซีกวงเดินมาที่กลางห้อง ยืนนิ่งเงียบ
หลังจากเตรียมพิธีอะไรบางอย่างเสร็จ เขาก็ยื่นมือไปทางฟางเจวี๋ย
ฟางเจวี๋ยชะงัก ไม่เข้าใจ
ตู้ซีกวงหัวเราะแห้ง ๆ พูดว่า
"ตั๋วเข้างานล่ะ?"
"??"
ป่านนี้แล้วยังมาเล่นอะไรแบบนี้อีก?
ฟางเจวี๋ยหยิบต้นขั้วตั๋วนั่นออกมาด้วยสีหน้าระอาใจ ยื่นให้ตู้ซีกวง