เฉิงสือลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่บนดาดฟ้า
หัวใจเขาเต้นรัว สิ่งแรกที่คิดคือ หรือว่าตัวเองเดาผิด? ที่สวีลู่พูดคือความจริง?
แต่เมื่อเขาค้นพบว่าตัวเองอยู่ในห้วงอวกาศ ท่ามกลางหมู่ดาวอันไกลโพ้น ความคิดเมื่อครู่ก็ถูกปฏิเสธอีกครั้ง
ตัวเขาไม่ได้ผิด
เพียงแต่ร่างกายถูกพลังลึกลับเคลื่อนย้ายไป
พลังชนิดนี้เขาเคยได้ยินผู้เล่นคนอื่นพูดถึงในการทดสอบครั้งก่อน
ว่ากันว่า เมื่อ[เทพเจ้า]โปรดปรานผู้ศรัทธาของพระองค์ พระองค์จะเสด็จลงมาในรูปลักษณ์ที่มนุษย์เข้าใจได้ และเรียกพบเขาเมื่อการทดสอบสิ้นสุด
“เวร นี่มันเรื่องจริงเหรอ?”
สมองของเฉิงสืออื้ออึง ว่างเปล่า
เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องตลกที่พวกนั้นพูดจะเป็นเรื่องจริง
ขณะที่เขากลั้นลมหายใจจดจ่อ ค้นหาองค์ผู้อุปถัมภ์ของตนในท้องฟ้าที่พร่างพราวดวงดาว ดวงตาขนาดมหึมาคู่หนึ่งก็น่ากลัวพอจะเรียกว่าน่าสะพรึงกลัวได้ ก็พลันลืมขึ้นตรงหน้าเขา
แรงกดดันที่ยากจะบรรยายพลุ่งเข้าใส่ กระแทกวิญญาณเขาอย่างจัง ทำให้ทั้งร่างแข็งค้างอยู่กับที่
เมื่อเทียบกับรูม่านตาที่ราวกับหลุมดำนี้แล้ว ร่างกายของเฉิงสือก็เหมือนเพียงธุลีหนึ่งในอวกาศอันไร้ขอบเขต
“ตึกตัก——”
“ตึกตัก——”
“ตึกตัก——”
เฉิงสือตาเบิกกว้างค้าง หัวใจเต้นรัว
เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เพียงไม่กี่ลมหายใจก็สอดคล้องกับคลื่นความว่างเปล่าใต้ท้องฟ้าดวงดาวนี้ จากนั้นจึงค่อย ๆ สูญเสียการรับรู้ทั้งหมดในฐานะ “มนุษย์”
หากจะอธิบายความรู้สึกนี้จริง ๆ ก็คงเหมือนวิญญาณออกจากร่าง
เฉิงเหม่อมองลงไปด้านล่างอย่างตกตะลึง พบว่าเปลือกกายของตนยังคงอยู่ที่เดิม พร้อมกับมีสีหน้าเหม่อลอย