โลกจริง ภายในอะพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในมณฑลที่ไม่ระบุ
ไป๋หลิงตื่นขึ้นบนเตียง รับรู้ถึงแสงอาทิตย์ที่สาดผ่านหน้าต่างลงบนแก้ม รู้สึกอุ่นเล็กน้อย
เธอยกมือขึ้นแตะใบหน้า แล้วบีบแรง ๆ หนึ่งที
เจ็บ!
ตัวเองยังไม่ตาย
ประตูสุดท้ายมีจริง
รอดมาอีกแล้ว!
แววตาและคิ้วของเธอปรากฏแวบแห่งความยินดี หลุดหัวเราะออกมา แต่แล้วรอยยิ้มก็แข็งค้างบนใบหน้า ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไป
ดวงตาที่ไร้ชีวิตชีวาจ้องมองเพดานสีขาวสะอาด
“ทำไมถึงเลือกพระองค์?”
คำถามของเฉิงสือวนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุด เธอยังจำคำตอบของตัวเองได้
“ก็เพราะชอบไม่ใช่หรือไง?”
ใช่ ก็เพราะชอบไม่ใช่หรือไง?
แต่สุดท้ายแล้ว... ชอบอะไร?
เธอค่อย ๆ พยุงตัวขึ้น ถอดเสื้อผ้าออกเหมือนทุกครั้งหลังจบการทดสอบ ยืนเปลือยเปล่าหน้ากระจก หมุนตัว สำรวจร่องรอยที่[มลทิน]ทิ้งไว้บนร่างกาย
ความรู้สึกที่ได้โอบกอดตัณหาไม่ได้น่ารังเกียจ แต่ตัวเองชอบจริง ๆ หรือ?
ก็อาจจะใช่
ไป๋หลิงยิ้มเยาะตัวเอง ก่อนสาวเท้าเดินเข้าห้องน้ำ
ที่นี่คืออะพาร์ตเมนต์เก่าที่ขาดการซ่อมแซม แต่ด้วยการอธิษฐานร่วมกันของผู้เล่นรอบ ๆ น้ำร้อนจึงยังมีให้ใช้อย่างเพียงพอ
เธอเปิดฝักบัวให้น้ำไหลแรงที่สุด ตั้งอุณหภูมิสูงสุด ปล่อยให้น้ำร้อนสาดลงบนร่าง จนผิวหนังแดงแสบ
สองมือขัดถูตัวอย่างแรง ถึงแม้ผิวที่แดงก่ำจะไม่สามารถขัดอะไรออกมาได้ แต่เธอก็ยังคงออกแรงต่อไป
จนกระทั่งหมดเรี่ยวแรงทรุดลงในห้องน้ำ หลับไปอย่างเหนื่อยล้า “การทรมาน” นี้จึงสิ้นสุดลง
ในความฝันของเธอ ราวกับได้ย้อนกลับไปยังวันที่[เทพเจ้า]มาถึง มองเห็นตัวเลือกเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ตรงหน้า ไป๋หลิงถามอย่างงงงวย:
“ศรัทธาต่อพระองค์ ข้าต้องทำอย่างไร?”
เสียงที่เย้ายวนใจนั้น เธอยังจำได้จนถึงตอนนี้
[เรือนร่าง สิทธิอำนาจ เงินทอง ความเห็นแก่ตัว ความโลภ ความเกียจคร้าน... ทุกสิ่งจะเป็นตัณหาที่เจ้าแสวงหาได้]
“แต่ข้า... ไม่อยากทำร้ายผู้อื่น”
[เช่นนั้นก็มอบ ความสำราญ ให้แก่ผู้อื่น]
ความสำราญ?