“ใครงั้นหรือ? เมื่อกี้นี้?”
“นายไม่ได้เดาออกหรือว่าเขาคือใคร?”
เฉิงสือขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิด
เขาไม่ได้เดาไม่ออก เมื่อแน่ใจว่าตรงหน้าคือองค์ผู้อุปถัมภ์ของตน เขาก็รู้ว่าคนเมื่อกี้คงเป็นอีกหนึ่งเทพแห่งมรรคา[ความว่างเปล่า]คือ[โชคชะตา]
เพราะทั้งสองมีรูปลักษณ์ภายนอกเหมือนกัน ฟอร์มเหมือนกัน คลื่นพลังแห่งความว่างเปล่าแบบเดียวกัน
สิ่งเดียวที่ไม่เหมือนคืออุปนิสัย
ฝ่ายหนึ่งเยือกเย็น ฝ่ายหนึ่งเปรี้ยวซ่า
“ดูเหมือนนายจะเดาได้”
“เดาได้แล้วไง ต่อให้ผมเป็นแค่มนุษย์ จะไปเอาคืน[เทพเจ้า]ได้รึ?”
“ฮี่ฮี่ นายไม่ต้องหยั่งเชิงหรอก ฉันบอกคำตอบให้ได้
สิ่งมีชีวิตใดก็เอาคืน[เทพเจ้า]ได้ทั้งนั้น เพียงแต่ ‘การเอาคืน’ เช่นนั้นในสายตาพวกนาย อาจไม่ใช่รูปแบบที่พวกนายต้องการก็เท่านั้น
อย่างนาย จากต้นจนจบก็กำลังเอาคืนเขาอยู่”
“???”
เฮีย อย่ามามั่วนะ ผมเคยไปเอาคืน[โชคชะตา]ตั้งแต่เมื่อไหร่?
ให้ผมมีดีกรีขนาดนั้นคงลงดันเจี้ยนเดี่ยวไปแล้วมั้ง?
เห็นแววตื่นตระหนกของเฉิงสือ มันพูดต่อ
“ตั้งแต่ตอนนายหยิบหน้ากากที่เป็นตัวแทนของฉันที่ ‘จุดเริ่มต้นของมรรคา’ ชั่วขณะนั้น การดูหมิ่นต่อโชคชะตาของนายก็เริ่มขึ้นแล้ว”
เฉิงสือฟังแล้วอ้าปากค้าง ภาพมากมายผุดขึ้นในสมอง ความคิดย้อนกลับไปในวันที่เทพเจ้าทั้งหลายเสด็จลงมา
...
ในบ่ายที่แดดอ่อนและลมโชยวันนั้น [เกมแห่งศรัทธา]ยัดเยียดครอบครองจิตสำนึกของมนุษย์ทุกคนบนโลกด้วยวิถีที่มนุษย์ไม่อาจเข้าใจ เฉิงสือก็เช่นกัน