“อะไรนะ?”
ไป๋หลิงที่อยู่ข้างหลังเขาถึงกับสะดุ้ง
เฉิงสือพูดด้วยความตื่นเต้นพอสมควร:
“ไป๋หลิง เขาพูดถึงนายหน้า!
งั้นมันเป็นไปได้ไหมว่า ผู้คุ้มกันไม่ได้รู้จักคนแคระพวกนั้น แค่รู้จักแหวนวงนี้?”
ไป๋หลิงไม่ได้โง่ เข้าใจความหมายของเฉิงสือทันที
ถ้าผู้คุ้มกันจ้างคนแคระผ่านนายหน้า เขาก็ไม่ควรรู้ว่าพวกคนแคระหน้าตาเป็นยังไง เป็นใครบ้าง อย่างน้อยก็ไม่ควรรู้รายละเอียดทั้งหมด
ส่วนคนแคระในห้องคนรับใช้ก็ไม่ได้มีข้อผิดพลาดทางตรรกะอะไรชัดเจน
พวกมันยังรู้จักกำจัดผู้เล่นที่บุกรุกเข้ามาเพื่อปิดปากอีกด้วย
ไป๋หลิงเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ: “แต่...แต่คำตอบมันปรากฏออกมาชัด ๆ แล้วไม่ใช่เหรอ...”
ฟางซือฉิงก็เสริมว่า:
“เฉิงสือ เขาวงกตแห่งความทรงจำไม่เคยมีคำตอบที่สอง”
เหอะ วิชาต้องห้ามก็ไม่เคยปรากฏในบททดสอบ[สงคราม]ไม่ใช่เหรอ ครั้งก่อนยังเจอเลย?
“ฉันจำได้ว่า เทวบัญชาของที่หนีบ ทอยได้แต้ม...5?”
สวีลู่ได้ยินเฉิงสือเรียกเธอว่าที่หนีบก็โกรธสุดขีด แต่ไม่กล้าส่งเสียง
ฟางซือฉิงครุ่นคิด: “ใช่”
“ดังนั้นคำทำนายนี้ เป็นไปได้ไหมว่ากำลังบอกเราว่า เรายังมีตัวเลือกอีก 50%”
เฉิงล้อมองสวีลู่ แล้วพูดทีละคำ:
“เธอมี 1,600 แต้ม ลูกเต๋ามี 10 หน้า 5 แต้ม พอดีครึ่งหนึ่ง”
“!!!”
ทุกคนตกตะลึง แต่ไม่มีใครเถียง เพราะที่เฉิงสือพูดนั้นอธิบายได้จริง
และคำทำนายของ[โชคชะตา]ก่อนถึงตอนจบ ไม่มีใครรู้ว่ามันหมายความว่าอะไรกันแน่
“แต่ว่า พวกเราไม่มีหลักฐานและเบาะแสอื่นเพื่อไปหาคำตอบที่สองนะ เฉิงสือ คนในคฤหาสน์เยอะเกินไป คนที่ตายก็เยอะเกินไป สถานการณ์ของพวกเราลำบากมาก”
“แต่อย่างน้อยเราก็มีเวลา ไม่ใช่เหรอ”
เฉิงสือยิ้ม แล้วก้าวขาออกไป:
“ฉันนึกถึงใครบางคน บางทีเธออาจเป็นหนึ่งในคำตอบ”
“ใคร?”
ไป๋หลิงเดินตามไปติด ๆ ฟางซือฉิงลังเลครู่หนึ่ง แล้วก็ดึงสวีลู่ตามไปด้วย
สวีลู่ไม่อยากตามไปสุด ๆ แต่ฟางซือฉิงจับแน่นมาก เธอดิ้นไม่หลุด
เห็นได้ชัดว่า ฟางซือฉิงยังเชื่อใจเฉิงสือ เธอไม่อยากให้สวีลู่ไปตาย
แต่สวีลู่คิดไม่เหมือนกันเลย เธอมองฟางซือฉิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและเหยียดหยัน
ขาใหญ่ที่เคยพึ่งพาได้ ตอนนี้ดูเหมือนเสียสติไปแล้ว