"เป็นนายจริง ๆ ด้วย!! หวงปัว!!! แล้วอา-หมิงตัวจริงล่ะ?"
"เป็นไปได้ยังไง?"
"พี่ใหญ่ นี่มัน..."
เฉิงสือยิ้มพลางปิดจุกขวดยาในมืออย่างระมัดระวัง ใจคลายความกังวลลง
"น้ำยาแห่งการสารภาพบาป" เป็นของปลอมอยู่แล้ว
ในที่เกิดเหตุ นอกจากเฉิงสือมีเพียงสี่คน [เครื่องสังเวยสู่ความว่างเปล่า] ย่อมไม่มีทางทำงาน
แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางมันที่จะ "ล้วงคำสารภาพ" ออกมาได้
ความจริงแฝงในความลวง ความลวงแฝงในความจริง คือหนทางสู่ชัยชนะ
เฉิงสือผู้บรรลุแผนการ หัวเราะในลำคอพลางคาดเดาต่อ:
"ผมเดาว่านายคงใช้วิธีหน่วงเวลาตายหรือไอเท็มยื้อชีวิต ควบคุมอา-หมิงไว้ในร้านเหล้าสินะ?"
หวงปัวไม่ปิดบังอีกต่อไป เขาสวมใบหน้าของอา-หมิง หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง:
"ถูกต้อง พรสวรรค์ระดับ S ที่องค์ท่านประทานให้ ขโมยรูปถ่ายใจ ข้าเฉิงสือ เจ้าฉลาดมาก แต่เจ้าก็ทำอะไรข้าไม่ได้"
น้ำเสียงของหวงปัวเต็มไปด้วยความวิปลาส และความมั่นใจ
"หากข้ายังมีชีวิต นักลอบสังหารน้อยนั่นก็จะมีชีวิตด้วย
แต่หากข้าตาย เขาก็จะตายตาม!
พวกเจ้าเจอข้าแล้ว แล้วยังไง?
ถูกคนปั่นหัวเล่นในอุ้งมือ รสชาติไม่ดีนักใช่ไหม
ฮ่า ๆ ๆ ๆ รู้สึกพ่ายแพ้มากหรือเปล่า?
สิ่งเดียวที่ข้าประเมินต่ำไป คือนักกวีผู้นั้นที่ฟื้นคืนชีพพวกเจ้าได้
แต่แล้วยังไง ข้าวางแผนเล่นพวกเจ้า แต่พวกเจ้ากลับไม่สามารถ..."
"ฉึก——"
"เฉิงสือ!"
"พี่ใหญ่!"
"ไอ้เฉิง!!??"
คำพูดของหวงปัวยังไม่ทันจบ เฉิงสือก็ควักมีดออกมาจากที่ไหนสักแห่ง แทงเข้าที่กลางใจของเขาโดยตรง
เมื่อรู้สึกถึงอาวุธคมกริบกรีดทะลุหัวใจ หวงปัวเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ สูดหายใจอย่างตกตะลึง:
"...เจ้า...บ้าไปแล้ว...เขา...จะตายนะ..."
เฉิงสือหัวเราะเย็นชา:
"เขาจะตายหรือไม่ตาย ช่างหัวมัน ข้าโดนมันแทงมาทีหนึ่ง ก็ให้เจ้าลิ้มรสถูกแทงหัวใจบ้าง"
พูดจบ เฉิงสือก็ดึงมีดออกอย่างคล่องแคล่ว แล้วแทงเข้าที่ลำคอของหวงปัวอีกครั้ง