"เป็นบ้าอะไร?"
เฉิงสือกลอกตา แสดงความรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด
ฟางซือฉิงไม่คิดว่าสวีลู่จะตอบสนองรุนแรงขนาดนี้ เธอถามด้วยความสงสัยและตกใจ:
"เธอแน่ใจได้ยังไงว่านี่เป็นของปลอม สวีลู่ เธอเห็นกระบวนการอนุมานของเฉิงสือทั้งหมด มีข้อสงสัยอะไรก็พูดออกมาได้ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้"
"ฉัน..."
ฟางซือฉิงเห็นท่าทีอึกอักของสวีลู่ ก็รู้ว่าเธอมีเรื่องปิดบังจริงๆ เธอจึงค่อยๆ โน้มน้าว:
"พูดออกมา เรายังมีเวลาพอ"
สวีลู่มองเวลา กัดฟันแล้วพูดอย่างแน่วแน่:
"องค์หลักของฉันได้ประทานบัญชาใหม่แก่ฉันเมื่อครู่นี้ พระองค์ตรัสว่า:
[อย่าให้ผู้ศรัทธาแห่ง[เวลา]หลอกลวงเธอ]"
"!?"
ทั้งฟางซือฉิงและเฉิงสือต่างตกใจ
สิ่งที่เฉิงสือตกใจคือบัญชาที่องค์ผู้อุปถัมภ์ของอีกฝ่ายให้นั้นดูคลุมเครือเกินไป
เขาไม่ใช่ผู้ศรัทธาแห่ง[เวลา]ที่แท้จริง
ส่วนฟางซือฉิงตกใจว่า สิ่งที่สวีลู่พูดมีโอกาสเป็นความจริงหรือไม่?
"เธอ..."
"พี่ฟาง ฉันรู้ว่าพี่ดูถูกฉัน คิดว่าฉันโง่ คิดว่าฉันอ่อนแอ คิดว่าฉันเป็นภาระ
แต่ฉันดูออกว่าพี่ปกป้องฉัน
ดังนั้นฉันจึงบอกเรื่องนี้กับพี่:
เฉิงสือเป็นนักหลอกลวงตัวยง เขาต้องการฆ่าทุกคน
เขาฆ่าอา-หมิงและหวงปัว แล้วก็ฆ่าไป๋หลิง ตอนนี้ถึงตาพี่แล้ว!
พี่ฟาง ไปกับฉันเถอะนะ อย่าไปเชื่อเขา!
ทุกสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องโกหก!"
ฟางซือฉิงหันไปมองเฉิงสือ แต่กลับเห็นเฉิงสือพลันปล่อยวาง
"โอ้ ที่แท้คำพยากรณ์ของ[โชคชะตา]ก็อยู่ตรงนี้นี่เอง ท่านหัวหน้าตอนนี้ถึงเวลาเลือกของท่านแล้ว
ฮ่าๆๆ เชื่อเธอหรือเชื่อฉัน เลือกหนึ่งในสอง"
พูดจบ เฉิงสือก็เดินไปข้างประตูบานสุดท้าย เริ่มรอคอยอย่างเงียบๆ
"แม้แต่เธอก็..."
ฟางซือฉิงกำหนังสือในมือแน่น สายตาสั่นไหว
"เฉิงสือ บัญชาที่พระองค์ประทานแก่เจ้าคืออะไร?"
เฉิงสือชะงัก แล้วยิ้ม:
"เดาแล้วสินะ?
ข้ามีบัญชาจริงๆ นั่นแหละ ตอนที่เราเข้าสู่องก์สาม [เวลา]ได้ให้คำสั่งแก่ข้า
สิ่งที่พระองค์ตรัสคือ: [สังหารผู้ศรัทธาแห่ง[โชคชะตา]นั้น]"