เวลาย้อนกลับไปในตู้เสื้อผ้า
ตอนนั้นเฉิงสือพูดเบาๆ ว่า “อย่าตกใจ จัดการมันเลย!” แล้วตบไหล่ไป๋หลิง
ขณะที่ไป๋หลิงคิดว่านี่เป็นการปลอบใจแบบหนึ่ง ขวดน้ำยาขวดเล็กหล่นจากปลายนิ้วของเฉิงสือลงบนหน้าอกของเธอ ติดคาอยู่ตรงร่องพอดี
ไป๋หลิงชะงัก ก้มมอง
เห็นฉลากขวดน้ำยาข้างนอกเขียนชัดเจนเป็นข้อความเล็กๆ:
“ชื่อยา: ความเหยียดหยามของผู้ตาย
เพียงดื่มยานี้ ระหว่างที่ฤทธิ์ยาออกฤทธิ์จะไม่ตายจริง”
ไป๋หลิงเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง เห็นเฉิงสือนับถอยหลังแล้ว
เธอไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ก่อนพุ่งออกไป ก็ดื่มน้ำยาในขวดจนหมด
ผลการต่อสู้ทุกคนก็รู้: เธอตายจริง
แต่ตอนนี้ เธอกลับฟื้นขึ้นมาจริงๆ
นี่ไม่ใช่คำพูดหลอกให้เธอไปพุ่งเข้าใส่ เฉิงสือไม่ได้ทำให้ความไว้วางใจของเธอสูญเปล่า
ส่วนสาเหตุที่ไป๋หลิงเชื่อใจเฉิงสือถึงเพียงนี้
ถามเธอเองก็คงตอบยาก
อาจเป็นเพราะ ตลอดมาเขาไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกับเธอที่ “ง่ายต่อการเข้าหา” เลยก็ได้
มองดูไป๋หลิงลุกขึ้นจากพื้นอย่างสั่นเทา ในที่สุดเฉิงสือก็วางใจได้เต็มที่
ขอบคุณเพื่อนร่วมทีมรุ่นก่อนที่อยู่ไกลสุดฟ้าแต่ยังคงมอบการยอมรับให้ “ความเหยียดหยามของผู้ตาย”
พรสวรรค์แห่งศรัทธาของเฉิงสือ [เครื่องสังเวยสู่ความว่างเปล่า] ไม่สามารถเก็บรักษาสิ่งของที่แต่งขึ้นมา ใช้ได้เฉพาะตอนนั้น
แต่พรสวรรค์นี้จำเป็นต้องมีเงื่อนไขก่อนหน้า คือต้องได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางจากผู้อื่น
คำว่ากว้างขวางนี้น่าสนใจ จากการทดลองหลายครั้งเฉิงสือพบว่า: นอกจากตัวเองแล้วขอแค่มีคนห้าคนยอมรับ ก็เพียงพอแล้ว
บังเอิญ ตรงกับจำนวนคนในการทดสอบพอดี
ตอนนั้นในตู้เสื้อผ้า เฉิงสือไม่มีเงื่อนไขให้คนอื่นยอมรับได้ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถแต่งสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมาได้ จำใจต้องแอบทำเครื่องหมายขวด “ความเหยียดหยามของผู้ตาย” ขวด “เก่า” หนึ่งขวด