เกมโง่ของเหล่าทวยเทพ

ตอนที่ 23 คนแคระเชิดสิงโต

8 นาที· 1.8K คำ

เดินไปได้ไม่นาน ก็เจอไป๋หลิงที่หน้าแดงซ่านกำลังเดินลงมาจากแถวที่นั่งแถวหนึ่ง

เขามองสำรวจผู้ศรัทธา [มลทิน] คนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่หลายครั้ง เหมือนจะดูว่าสมรภูมิเมื่อครู่เป็นยังไงบ้าง

น่าเสียดาย ไป๋หลิงเก็บอาการได้ดีเยี่ยม ดูอะไรไม่ออกเลย

"เสี่ย ท่านเจออะไรบ้างมั้ย?"

"เจอเพื่อนร่วมอาชีพของเธอคนนึง"

ไป๋หลิงดูไม่แปลกใจเท่าไหร่ แต่เธอก็ยังแกล้งทำเป็นตกใจเอามือปิดปากแล้วพูดต่อ "ฝีมือดีเท่าฉันมั้ย?"

"?"

เฉิงสือรู้สึกว่าตัวเองหน้าบางเกินไป เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุยทันที "ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เธอเจออะไรบ้าง?"

ประโยคนี้เพิ่งถามจบเขาก็เสียใจแล้ว เพราะเมื่อครู่ไป๋หลิงไม่ได้ไปสืบเสาะหาข้อมูลเลย

แต่ไม่คิดว่าไป๋หลิงดูเหมือนจะเจออะไรบางอย่างจริงๆ

เห็นเธอเลียริมฝีปาก รอยแดงซ่านบนหน้ายังไม่จาง ชี้ไปที่หน้าตัวเองแล้วยิ้มร่า

"ท่านคิดว่าฉันจะเจออะไรมั้ย?"

เธอโกหก

เฉิงสือยิ้มสดใส

"บอกตามตรง เธอไม่ค่อยเก่งเรื่องหลอกคน หรือจะพูดว่าเธอเก็บความลับไม่อยู่ก็ได้ พูดตรงๆ เลยดีกว่า เราต่างก็รีบ"

ไป๋หลิงหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงหรี่ตายิ้ม

"เสี่ยก็คือเสี่ย สายตาเฉียบแหลมจริงๆ"

ฉันมีอะไรที่เฉียบกว่านี้อีก แต่บอกเธอไม่ได้

เฉิงสือกระพริบตาให้ไป๋หลิง บอกเป็นนัยให้พูดสั้นๆ รัดกุม ประหยัดเวลา

ไป๋หลิงเข้าใจความหมาย ชี้ไปทางทิศหนึ่งแล้วพูดว่า

"ฉันเจอผู้ชายสองสามคนที่เคยเจอในโรงเหล้า บางทีในหมู่พวกเขาอาจมีเงื่อนงำ"

"?"

เฉิงสือมองไปยังอัฒจรรย์ผู้ชมอันกว้างใหญ่แล้วขมวดคิ้ว

ในความทรงจำที่อยู่ใกล้เคียงกันพบเจอคนคนเดียวกัน นั่นเป็นเรื่องดีจริงๆ เพราะหลายครั้งตัวตนของความทรงจำก็คือการที่เห็นใครบางคนแล้วนึกถึงฉากความทรงจำหนึ่งที่เคยเจอเขามาก่อน

นี่ก็เป็นวิธีแก้โจทย์ของผู้เล่นส่วนใหญ่ในบททดสอบ [ความทรงจำ] โดยการเชื่อมโยงสายสัมพันธ์เพื่อหาเป้าหมายต่อไป

แม้ว่าความเชื่อมโยงระหว่างสองฉากความทรงจำอาจไม่ลึกซึ้ง แต่การได้พบร่องรอยเงื่อนงำสักนิดก็ดีเสมอ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป