สิ้นเสียง ก็มีเสียงพึมพัมเห็นด้วยดังแว่วมาจากทุกทิศ
โยวเค่อหันกลับมาด้วยความแปลกใจ ใบหน้าเปื้อนยินดีเหมือนเจอคนรู้ใจ
แต่เพียงชั่วพริบตา แววตาก็เปลี่ยนเป็นกร้าวแกร่ง จ้องเฉิงสือราวกับเห็นศัตรูหัวใจ
“เฮ้อ——”
คุณโยวเค่อคนนี้ ประวัติไม่ธรรมดาเลยนะ
ต้องเป็นการพบพานแบบไหนกัน ถึงสร้างเรื่อง... อุบัติเหตุแบบนี้ขึ้นมา?
เฉิงสือไม่อยากขุดลึกลงไปอีก เขาคิดว่าตัวเองน่าจะเจอคำตอบของปริศนาแล้ว
แน่นอนว่า คำตอบจะถูกหรือไม่ ยังต้องพิสูจน์
เขาจึงลุกขึ้นเดินตรงไปทางไป๋หลิงทันที
“ท่านผู้นำ ในที่สุดก็ยอมมาหาฉันหรือ?”
“หยุดก่อกวน ช่วยฉันหน่อย”
เฉิงสือกำลังคิดว่าจะหลอกให้ไป๋หลิงลองไปทดสอบโยวเค่อโดยไม่เปิดเผยตัวเองยังไง แต่ยังไม่ทันสิ้นเสียง ไป๋หลิงก็ยิ้มพยักหน้าตอบว่า
“ได้! จะให้ทำอะไร?”
“?” เฉิงสืออึ้ง “ไม่กลัวฉันหลอกเธอหรือ?”
“งั้นก็แสดงว่าสาวน้อยคนนี้ยังมีข้อดีพอให้ท่านผู้นำเหลียวแลใช่ไหมคะ?”
นี่แน่ะ ทุกคนที่อยู่รอดมาได้ ไม่ว่าจะคะแนนสูงหรือต่ำ ล้วนไม่มีใครโง่
แต่นี่ก็ช่วยประหยัดเวลาไปได้เยอะ
เฉิงสือพยักหน้ารับ ก่อนจะชี้ไปที่โยวเค่อแล้วบอกว่า “ไปทดสอบชายคนนั้น”
“ท่านผู้นำอยากทดสอบแบบไหนคะ ทดสอบแบบบุ๋น หรือแบบบู๊?”
เฉิงสือตาโต มึนงงเล็กน้อยถามว่า “นี่ยังมีกรรมวิธีอีกหรือ?”
ไป๋หลิงยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก ใช้นิ้วจิ้มหน้าอกเฉิงสือพลางพูด
“แบบบุ๋นนะ ก็คือ...”
พูดไปมือก็เลื่อนลงมาที่กระโปรง ค่อยๆ ดึงชายกระโปรงขึ้นมาจนถึงโคนขา...
“พอเลย พอเลย แบบบุ๋นก็แบบบุ๋น ประหยัดเวลา ไปทดสอบก่อนเถอะ!”
เฉิงสือตกใจรีบดึงกระโปรงเธอลงให้เข้าที่ เร่งรัดให้เธอรีบไป
ไป๋หลิงหัวเราะกิ๊กก๊าก เดินส่ายสะโพกเข้าไปหาโยวเค่อ
แต่ไม่นานนัก นางก็เดินหนีกลับมาด้วยสีหน้าดำทะมึน
เฉิงสือเห็นหน้าดำเหมือนถ่านก็กลั้นยิ้มถาม