เมื่อเฉิงสือลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ทรงกลมชั้นสูง ใต้แนวมองคือศีรษะผู้คนเบียดเสียดแน่นขนัดและเวทีกลาง เสียงเชียร์และเสียงหัวเราะเยาะดังอึกทึกอยู่รอบหู
บนเวทีมี "ยักษ์" แต่งตัวฉูดฉาดเจ็ดแปดคนกำลังแสดงกายกรรม
"นี่มัน..."
เพื่อนร่วมทีมข้างกายลืมตาทีละคน เห็นภาพตรงหน้า ต่างอุทานด้วยความตกตะลึง:
"คณะละครสัตว์?"
"เอ่อ... เหม็นจังเลยนะ"
"โย่ พวกมันตัวใหญ่จัง"
"คณะละครสัตว์ปี่หลิวซือ ช่องนักขับขานมีคนเก่งเคยแชร์ข้อมูลเกี่ยวกับคณะละครสัตว์ปี่หลิวซือ เขาเคยบอกว่าสิ่งที่ประทับใจเขาที่สุดก็คือ 'กายกรรมยักษ์' เพราะยักษ์พวกนี้ไม่ใช่ยักษ์เลยแม้แต่น้อย แต่เป็น 'ของปลอม' ที่ประกอบขึ้นจากคนแคระมากกว่าสิบคนอย่างชำนาญ"
ฟางซือฉิงแสดงความรอบรู้ของผู้นับถือ[สัจธรรม]อีกครั้ง ประสบการณ์ที่กว้างขวางสมกับคำว่า "รอบรู้" จริง ๆ
"ใต้เสื้อผ้ามีคนแคระสิบกว่าคน?"
อา-หมิงมาช้าที่สุด แม้จะได้ยินเพียงบางส่วน แต่ก็ยังมองไปที่เวทีด้วยความตะลึงงัน พยายามหาช่องโหว่
แต่น่าเสียดาย ยักษ์สมบูรณ์แบบมาก ไม่มีรอยตะกุกตะกักหรือความไม่ประสานกันของแขนขาเลย
"มีอะไรดี ๆ แฝงอยู่นี่!"
"พวกนายไม่ได้กลิ่นแปลก ๆ เหรอ เราหาที่ใหม่คุยกันก่อนดีไหม?"
"คนแคระนี่ ก็ไม่เลวนะ..."
ทุกคนยังคงดื่มด่ำกับความยินดีที่ไขความทรงจำชั้นแรกได้ โดยไม่รู้เลยว่าปัญหามันร้ายแรงแค่ไหน มีเพียงเฉิงสือและฟางซือฉิงที่มีสีหน้าหมองลงเล็กน้อย
ใหญ่ ใหญ่เกินไปแล้ว
สถานที่จัดแสดงละครสัตว์นี้ใหญ่เกินไป จำนวนคนมากกว่าร้านเหล้าในฉากก่อนหลายสิบเท่า เป้าหมายมากมายขนาดนี้จะหา "ข้อผิดพลาด" ให้เจอ งานตรวจสอบย่อมเป็นงานใหญ่
เฉิงสือก้มมองนาฬิกาพกของตัวเอง 9:56 น. ผ่านไปแล้ว 2 ชั่วโมง
"มีข่าวดีกับข่าวร้าย อยากฟังอะไรก่อน?"
ทุกคนหันมองเฉิงสือด้วยความฉงน ฟางซือฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย กระซิบว่า:
"ข่าวร้ายก่อน เตรียมตัวไว้ล่วงหน้า"
เฉิงสือพยักหน้า: "ข่าวร้ายคือผ่านโมงยามไปแล้ว หมอลืมบันทึกสภาพของพวกนายไว้ ถ้าเกิดป่วยขึ้นมา ได้แต่ใช้ 'เร่งกระบวนการเผาผลาญ' มารักษาเท่านั้น"