“อะไรนะ?”
เฉินชงตกใจจนชะงักฝีเท้า รู้สึกได้ว่าอากาศทั่วทั้งพื้นที่กำลังบิดเบี้ยวและร้อนระอุ จึงรีบเร่งฝีเท้าขึ้นอีก พลางพูดอย่างไม่กล้าเชื่อ:
“ปีศาจสยองขวัญตายหมดแล้ว จะสกัดอะไรอีกวะ!”
เฉิงสือตะโกนอธิบาย:
“บางทีดินแดนแห่งความหวังอาจไม่รู้ว่ากองทัพปีศาจสยองขวัญตายแล้ว ข้าว่าไง ทำไมครั้งนี้ถึงได้ปะทะศึกเร็วขนาดนี้ ที่จริงนี่ต่างหากคือช่วงเวลาแห่งบทเพลงแห่งโลหิตและอัคคี!
ต้องเอาชีวิตรอด 24 ชั่วโมงท่ามกลางการบุกโจมตีของกองทัพปีศาจสยองขวัญและฝนอุกกาบาต!
เราเจอปีศาจสยองขวัญก่อนเวลา! ทำให้เราเข้าใจการทดสอบผิดไป!”
เฉาซานซุ่ยมีสีหน้าตกตะลึง พูดอย่างไม่กล้าเชื่อ:
“เป็นไปได้ยังไง...”
จากนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นได้ ตกใจยิ่งกว่าเดิม:
“นายหมายความว่า กองทัพโครงกระดูกสืบรู้แผนการสกัดของดินแดนแห่งความหวัง เลยระดมพลล่วงหน้าเพื่อหลบเลี่ยงการโจมตีงั้นรึ?”
“ใช่!” เฉิงสือขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูด “แถมยังบังเอิญมาเจอพวกเราพอดี! การล่มสลายของดินแดนแห่งความหวังอาจไม่ใช่เพราะพ่ายสงคราม แต่พวกมันมีปัญหาในหมู่พวกมันเอง!”
“เชี่ย เล่าพอก่อน ฮีลฉันด้วย พลังจิตไม่พอแล้ว!”
เฉิงสือรีบหยุดพูดพลางปล่อยคาถารักษาขั้นรุนแรงใส่ท้องของเฉินชง
ถามว่าทำไมต้องเป็นท้อง อย่าถาม ถามว่าใช่เพราะมืออยู่แถวนั้นพอดี ไม่ใช่รสนิยมพิลึกอะไรหรอก
ในหน้าเป็นหน้าตาย รสนิยมพิลึกอะไรก็ต้องพับเก็บไว้ก่อน
ครั้งนี้ไม่ค่อยโชคดี ยิงเข้าตรงจุด ท้องของเฉินชงป่องเล็กน้อย แต่ดีที่ความเร็วเพิ่มขึ้นอีกสามส่วน
“ไม่ทันแล้ว ระยะยิงของอุกกาบาตไฟกว้างเกินไป เฉินชง กำแพงแสงศักดิ์สิทธิ์รับได้สักกี่ครั้ง?”
เฉินชงตอบทันควัน: “สามครั้ง ข้ขาดพรสวรรค์ป้องกันระดับ A ครั้งที่สี่ทะลุแน่!”
เฉิงสือขมวดคิ้วคำนวณอย่างละเอียด เฉาซานซุ่ยที่อยู่ข้างๆ ตะโกนทันที: