ฝนอุกกาบาตถูกยกย่องเป็นคัมภีร์ต้องห้ามได้ก็เพราะมนตรานี้คงอยู่ยาวนาน ตราบนานเท่าที่จะกวาดล้างทุกชีวิตในรัศมีทำลายล้างได้ราบคาบ แม้แต่พื้นดินยังถูกกระแทกยุบลงไปถึงสามฉื่อ
ตามหลักทั่วไปแล้ว ไม่ว่าผู้ร่ายจะเป็นเผ่าพันธุ์ใด พลังจิตของพวกเขาล้วนไม่อาจรองรับการใช้มนตรามหึมาเช่นนี้ได้
ทว่าฝนอุกกาบาตคือข้อยกเว้น เพราะมันไม่ใช่การสร้าง แต่เป็นการอัญเชิญ
ดวงตะวันมหึมาบนขอบฟ้านั้นมีอยู่จริง!
ดวงตะวันยักษ์สะพรึงนาม [พิโรธแห่งความชิงชัง] เดิมคือเทพบริวารแห่ง [โกลาหล] ผู้รับใช้แห่ง [โกลาหล] หลังจากถูก [ระเบียบ] จองจำไว้ในยุคสมัยหนึ่ง มันจึงกลายเป็นอำนาจสูงสุดที่พระองค์ประทานแก่ตุลาการธาตุใต้บัญชา
เพียงเปิดประตูคุกที่กักขัง [พิโรธแห่งความชิงชัง] ออกชั่วขณะ แล้วเล็งไปยังพื้นที่หนึ่ง ความแค้นเคืองที่ถูกกดทับมานับไม่ถ้วนก็จะระบายลงมาดังพายุ
จนกว่าเขาจะรู้สึกตัวจากความโกลาหล ตระหนักว่าการระบายอารมณ์เป็นเพียงการเอื้อประโยชน์ให้สาวกของ [ระเบียบ] เท่านั้น เขาจึงจะยอมหงุดหงิดหยุดมือ รั้งประตูคุกให้แน่น แล้วเริ่มสะสมวัฏจักรโกรธารอบใหม่
พิโรธแห่งความชิงชัง เทพบริวารแห่ง [โกลาหล] ผู้รับใช้แห่ง [โกลาหล] นักโทษแห่ง [ระเบียบ]
ที่อธิบายมายืดยาวก็เพียงเพื่อพิสูจน์สิ่งหนึ่ง นั่นคือ ฝนอุกกาบาต มนุษย์สามัญหาทางแก้ไม่ได้
เฉิงสือกับพวกวิ่งมุ่งหน้าไปทางทิศ 3 นาฬิกาได้ไม่กี่นาที อุกกาบาตที่พุ่งกระหน่ำก็ระเบิดลงรอบตัวพวกเขาเป็นลูก ๆ
ไม่จำเป็นต้องโดนโดยตรงด้วยซ้ำ ลาวาร้อนที่กระเด็นก็ทำให้พวกเขาก้าวขาไม่ออกแล้ว
"ทางนี้ไปไม่ได้! นักเวท!"
"เวลา ย้อนกลับ!"
ฉากนั้นช่างคุ้นตา กาลเวลาหมุนย้อนกลับอีกครา
"1! วิ่ง!"
เฉาซานซุ่ยเพิ่งถูกซัดขึ้นจากแม่น้ำแห่งกาลเวลา ก็รู้สึกตัวว่าถูกเฉินชงจับหิ้ววิ่งอย่างบ้าคลั่งไปทางทิศ 1 นาฬิกา
"ไม่ใช่ เฉินชง ทิศ 5 นาฬิกาต่างหาก!"
เฉินชงหยุดชะงัก ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาสองมือออกแรงเหวี่ยง หมุนสองคนในมือราวกับกังหันลม อาศัยแรงเฉื่อยวกกลับไปทางเฉียงหลังอย่างรวดเร็ว!
"อะไรกัน?"
เฉาซานซุ่ยสีหน้าถมึงทึง "เราล้มเหลวมาสองครั้ง"
เซี่ยหว่านตามมาติด ๆ เฉิงสือขมวดคิ้วเงียบ ๆ
เขาเอื้อมมือไปพลิกลูกเต๋าในอ้อมอกอีกด้านหนึ่ง