เฉาซานซุ่ยฝัน
ฝันว่า[บันไดเข้าเฝ้า]ของตัวเองได้ 200 แต้ม ติดอันดับหนึ่ง ได้เข้าเฝ้าเทพเจ้า[เวลา]
ขณะที่เขาน้อมกายกราบลงด้วยความเคารพ เตรียมรับพรจากเทพ อยู่ ๆ ก็มีปีศาจสยองขวัญบินเข้ามาเตะเขากระเด็น แล้วเข้ารับพรแทน
เขาโกรธจนแทบระเบิด แล้วก็สะดุ้งตื่น
“เชี่ย...”
เขาตวาดลั่น ลุกพรวดขึ้น เห็นเพื่อนร่วมทีมตรงหน้าหันมามองด้วยสีหน้าประหลาดใจ ก็งงอยู่ครู่หนึ่ง
“ฉัน...หา? ฉันฟื้นฟูได้ยังไง?”
สัมผัสได้ถึงพลังในร่างที่เต็มเปี่ยมเหมือนตอนเพิ่งเข้าการทดสอบ เฉาซานซุ่ยตกตะลึง
ไม่ใช่แค่เขา หนานกงที่อยู่ข้าง ๆ ตอนนี้สีหน้าก็ดูดีขึ้นมาก ไม่เห็นร่องรอยบาดเจ็บเมื่อครู่เลย
ไม่ใช่สิ เมื่อครู่?
เฉาซานซุ่ยใจสั่น รีบล้วงนาฬิกาพกออกจากอกดู
ณ เวลานี้ หลังจากเวลายึดเหนี่ยว ผ่านไปแล้ว 8 ชั่วโมง
ก็คือว่า เขานอนไปแค่สองชั่วโมง?
“ไม่...แค่สองชั่วโมงจะฟื้นฟูได้ขนาดนี้ได้ยังไง?”
เฉาซานซุ่ยขมวดคิ้วแน่น ยกมือขึ้นลูบเบา ๆ กลางอากาศ รับรู้การไหลของเวลาโดยรอบทันที
ศิษยานุศิษย์ของ[เวลา]ไวต่อการไหลของเวลามาก แต่ก็ได้แค่เลือนรางว่านานหรือสั้น ไม่สามารถระบุเป็นชั่วโมงนาทีได้
เวลาตรงนี้ไม่ได้ผ่านไปมากจริง ๆ ประมาณสองสามชั่วโมง
แต่ปัญหาคือ ตัวเองฟื้นฟูได้ยังไง
เขาเงยหน้าถามด้วยความฉงน:
“นี่มันอะไรกัน?”
หนานกงสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา ไม่พูดอะไร แค่ผายหัวไปทางประตู แล้วพันแผลให้เซี่ยหว่านต่อ
แม้สภาพพวกเธอจะฟื้นฟูแล้ว แต่บาดแผลไม่ได้สมานสนิท
เซี่ยหว่านกลับพูดเสียงเย็นชา:
“พวกเราก็เพิ่งตื่น”
เฉาซานซุ่ยที่ตีขึ้น 1900 แต้มย่อมไม่ใช่คนโง่ เขาร้องออกมาทันใด: