เกมโง่ของเหล่าทวยเทพ

ตอนที่ 11 การหลับใหลเพื่อรักษากับอุกกาบาตถล่ม

7 นาที· 1.5K คำ

เฉาซานซุ่ยฝัน

ฝันว่า[บันไดเข้าเฝ้า]ของตัวเองได้ 200 แต้ม ติดอันดับหนึ่ง ได้เข้าเฝ้าเทพเจ้า[เวลา]

ขณะที่เขาน้อมกายกราบลงด้วยความเคารพ เตรียมรับพรจากเทพ อยู่ ๆ ก็มีปีศาจสยองขวัญบินเข้ามาเตะเขากระเด็น แล้วเข้ารับพรแทน

เขาโกรธจนแทบระเบิด แล้วก็สะดุ้งตื่น

“เชี่ย...”

เขาตวาดลั่น ลุกพรวดขึ้น เห็นเพื่อนร่วมทีมตรงหน้าหันมามองด้วยสีหน้าประหลาดใจ ก็งงอยู่ครู่หนึ่ง

“ฉัน...หา? ฉันฟื้นฟูได้ยังไง?”

สัมผัสได้ถึงพลังในร่างที่เต็มเปี่ยมเหมือนตอนเพิ่งเข้าการทดสอบ เฉาซานซุ่ยตกตะลึง

ไม่ใช่แค่เขา หนานกงที่อยู่ข้าง ๆ ตอนนี้สีหน้าก็ดูดีขึ้นมาก ไม่เห็นร่องรอยบาดเจ็บเมื่อครู่เลย

ไม่ใช่สิ เมื่อครู่?

เฉาซานซุ่ยใจสั่น รีบล้วงนาฬิกาพกออกจากอกดู

ณ เวลานี้ หลังจากเวลายึดเหนี่ยว ผ่านไปแล้ว 8 ชั่วโมง

ก็คือว่า เขานอนไปแค่สองชั่วโมง?

“ไม่...แค่สองชั่วโมงจะฟื้นฟูได้ขนาดนี้ได้ยังไง?”

เฉาซานซุ่ยขมวดคิ้วแน่น ยกมือขึ้นลูบเบา ๆ กลางอากาศ รับรู้การไหลของเวลาโดยรอบทันที

ศิษยานุศิษย์ของ[เวลา]ไวต่อการไหลของเวลามาก แต่ก็ได้แค่เลือนรางว่านานหรือสั้น ไม่สามารถระบุเป็นชั่วโมงนาทีได้

เวลาตรงนี้ไม่ได้ผ่านไปมากจริง ๆ ประมาณสองสามชั่วโมง

แต่ปัญหาคือ ตัวเองฟื้นฟูได้ยังไง

เขาเงยหน้าถามด้วยความฉงน:

“นี่มันอะไรกัน?”

หนานกงสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา ไม่พูดอะไร แค่ผายหัวไปทางประตู แล้วพันแผลให้เซี่ยหว่านต่อ

แม้สภาพพวกเธอจะฟื้นฟูแล้ว แต่บาดแผลไม่ได้สมานสนิท

เซี่ยหว่านกลับพูดเสียงเย็นชา:

“พวกเราก็เพิ่งตื่น”

เฉาซานซุ่ยที่ตีขึ้น 1900 แต้มย่อมไม่ใช่คนโง่ เขาร้องออกมาทันใด:

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป