[โกลาหล]คือเทพเจ้าสูงสุดแห่งมรรคา[โกลาหล]บทนำแห่ง[โกลาหล]คือความบ้าคลั่งไร้ระเบียบ และเป็นศัตรูตัวฉกาจของ[ระเบียบ]
เจตจำนงของพระองค์เชิดชูว่าในจักรวาลไม่มีกฎเกณฑ์ใด ๆ ทั้งสิ้น จุดสูงสุดของจักรวาลควรเป็นความยุ่งเหยิงไร้ระเบียบ ดังนั้นผู้เล่นที่ศรัทธาในพระองค์จึงมักได้รับผลกระทบจากเจตจำนงนั้น ทำให้มีอาการผิดปกติเล็กน้อยถึงมาก
หากต้องเลือกผู้เล่นที่เป็นที่นิยมที่สุด ผู้ศรัทธาใน[ระเบียบ]ย่อมไร้ข้อกังขา
แต่ถ้าต้องเลือกผู้เล่นที่ไม่เป็นที่นิยมที่สุด ผู้ศรัทธาในเทพชั่วร้ายอย่าง[มลทิน] [การทำลายล้าง] [ความโง่เขลา]ยังต้องหลีกทางให้ ผู้ศรัทธาใน[โกลาหล]น่าจะได้คะแนนนำชนิดทิ้งห่าง
เพราะในการทดสอบพวกเขาไม่เพียงไม่ช่วยอะไร แต่ยังมักทำให้เรื่องแย่ลง
แน่นอนว่า "ทำให้เรื่องแย่ลง" ที่พูดถึงนี้ก็เป็นการพูดให้ดูดีขึ้น เนื่องด้วยความเกลียดชังกฎเกณฑ์และแนวคิดที่เหยียบย่ำระเบียบ พวกเขาจึงมัก "จงใจ" ก่อกวน
ทว่า "ความจงใจ" เช่นนั้น สำหรับพวกเขากลับมาจาก "เจตนาดี" เพราะพวกเขาเห็นว่ามันเป็นการชี้นำการทดสอบไปสู่ความไร้ระเบียบ
และความไร้ระเบียบนั้นแหละ คือ "จุดสูงสุด" ของจักรวาล
สำหรับผู้ศรัทธาใน[โกลาหล] อย่าไปกระตุ้นพวกเขามากนัก ปล่อยไปเถอะ
ฟางซือฉิงเลื่อนสายตาผ่านหวงปัวอย่างรวดเร็ว แล้วมองไปที่ไป๋หลิง
ไป๋หลิงเองก็โบกมือ พูดอย่างอิดโรยว่า
"ไม่พบปัญหาอะไร ถ้าจะให้พูดจริง ๆ ก็คงเป็นว่าผู้ชายที่นี่ดูแข็งแรงเกินไปหน่อย"
พูดพลางหล่อนก็อดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปาก "แข็งแรงจนเกินเหตุ"
"ไม่มีเลย... มันไม่ชอบมาพากล" ฟางซือฉิงกรองคำพูดสกปรกของนกขี้ร้อนออกไปโดยอัตโนมัติ แล้วเริ่มก้มหน้าครุ่นคิด
หากทุกรายละเอียดของฉากความทรงจำชัดเจนผิดปกติ เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียว นั่นคือเจ้าของความทรงจำรู้จักทุกคนในที่นั้น เขาจึงสามารถเติมเต็มทุกบุคคลในความทรงจำได้อย่างครบถ้วน
แต่จากที่ตรวจสอบกันมาทีละคนก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่านักดื่มทุกคนจะเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน