มันจะเหมือนกันได้ยังไง?
ถ้าฉันอยากถามอะไรก็ขึ้นเฝ้า[โชคชะตา]โดยตรงไปถามได้ แต่ฉันอยากถาม[เวลา] เธอว่าพระองค์จะสนใจฉันบ้างเหรอ?
ไม่ใช่แค่ไม่สนใจฉัน ต่อให้คุณแสดงละครอยู่ตรงนี้กี่รอบ พระองค์ก็ไม่เคยมาเอาความกับคุณเลยสักนิด
แต่พูดจริง ๆ นะ [เวลา]ทำไมถึงไม่มีเวลากันแน่?
ประโยคนี้มันแปลกเกินกว่าจะเข้าใจได้ เฉิงสือคิดหาคำตอบไม่ออกจนหมดปัญญา จึงเอ่ยคำถามนี้กับ[ลวงตา]ออกไป
เทพแห่งความบันเทิงเงียบงับไปครู่หนึ่ง แล้วจ้องมองอย่างจริงจังซึ่งหาได้ยาก "คงเป็นเพราะ...ประสิทธิภาพของพระองค์ต่ำเกินไปสินะ?"
"......"
เฉิงสือเลิกล้มความพยายาม รู้สึกว่าการตั้งคำถามของตัวเองยิ่งทำให้ตัวเองดูเหมือนตัวตลกยิ่งขึ้น แต่ถ้าไม่ถาม ความลับเหล่านี้ก็จะไม่มีวันมีใครมาตอบเขาเลย เขาจึงต้องค้นหาความจริงท่ามกลางการเล่นล้อและการยั่วยุ ค้นหาแก่นแท้ที่ถูกภาพลวงตาซ่อนเอาไว้
เพราะเขายังจำได้ดีว่าเทพแห่งความบันเทิงเคยบอกว่า หนทางแห่ง[ลวงตา]คือการปกปิดแก่นแท้
ดังนั้น องค์ผู้อุปถัมภ์ของเขากำลังปกปิดแก่นแท้อะไรกันแน่?
เฉิงสือขมวดคิ้ว รู้สึกว่าถ้าถามต่อไปแบบนี้ก็คงไม่ได้อะไร เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนวิธี เปลี่ยนไปเล่นไพ่ 'ความรู้สึก' แทน
"องค์ผู้อุปถัมภ์ นับแต่ผมได้รับรู้ถึงความหวาดกลัวขององค์ท่าน จิตใจผมก็มั่นคงในหนทาง[ลวงตา]ยิ่งขึ้น แต่ผมไม่อยากเป็นแค่หมากที่ต้องเดินอย่างหัวป่าก์
องค์ท่านได้ปลูกเมล็ดของภาพลวงตาลงในจักรวาล แต่ภาพลวงตาเหล่านั้นจะเติบโตไปเป็นรูปร่างแบบใด ย่อมขึ้นอยู่กับว่าแต่ละเมล็ดจะดูดซับสารอาหารแบบไหน
ผมไม่ได้ขอให้เติบโต 'จริง' ที่สุด หรือหลอกตาที่สุด ผมขอเพียงให้ระหว่างการเติบโต ภาพลวงตานี้ช่วยบังความหวาดกลัวในใจผมได้บ้าง และถ้ามีโชคช่วยบังความหวาดกลัวที่ถูกปกปิดขององค์ท่านไว้ได้แม้เพียงเศษเสี้ยวหนึ่ง ชีวิตผมทั้งชีวิตนี้ก็จะสมคำว่า 'กุศโลกุล' แล้ว"