พูดตามตรง ถ้าเป็นคนปกติ ได้ยินคำพูดของเฉิงสือแล้วต้องชะงักไปสามวิ
มนุษย์ผู้ชายคนหนึ่ง บอกว่าจะให้เด็กแก่ปีศาจสยองขวัญไร้เพศกลุ่มหนึ่ง ประโยคนี้ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ก็เป็นสิ่งที่ระเบิดตู้มไม่เป็นท่าสุด ๆ
ปีศาจสยองขวัญไม่ได้สืบพันธุ์แบบอาศัยเพศ พวกมันกำเนิดจากต้นไม้มารดาแห่งความกลัวในโลกใต้ดิน
ต้นไม้มารดาแห่งความกลัวดูดซับอารมณ์หวาดกลัวจากมิติต่าง ๆ แล้วเติบโตกิ่งก้านใหม่ หลังจากนั้นไม่นานกิ่งก้านก็จะหล่นลงมา กลายเป็นปีศาจสยองขวัญตัวใหม่
ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน เฉาซานซุ่ยตั้งสติได้ก่อนใคร ถามด้วยความไม่แน่ใจว่า
“นายตั้งใจ......จะรักษาปีศาจสยองขวัญงั้นเหรอ?”
เฉิงสือดีดนิ้วดังเป๊าะ
“บิงโก ฉันจะปล่อยเวทรักษาที่ครอบคลุมซากปรักหักพังทั้งแห่งเดียว ปีศาจสยองขวัญทั้งหมดจะถูกมองเห็นจากเทพเจ้าของฉัน โอบรับการแพร่พันธุ์”
“เป็นไปไม่ได้......ไม่มีทางที่เวทรักษาของนักบวชจะมีขอบเขตกว้างขนาดนี้......”
หนานกงพูดพลางหน้าซีดเผือด ในใจเริ่มฟันธงว่า เฉิงสือถูกกดดันจากการเอาชีวิตรอดอย่างหนักหน่วงจนบ้าไปแล้ว
น่าเสียดาย ที่ชายหนุ่มคนนี้ใจดีหน้าตาก็หล่อ แต่ว่าบ้าเร็วไปหน่อย
เฉิงสือไม่ได้อธิบายอะไรมากมาย แค่ยิ้มพูดว่า
“ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้
เวลาที่คุณคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ นั่นเป็นเพราะความรู้ความเข้าใจของคุณ ยังไม่ถึงขั้น”
ได้ยินคำแขวะของเฉิงสือ หนานกงเม้มปาก เถียงไม่ออก บางทีเธออาจรู้ความลับบางอย่างที่คนนอกไม่รู้ แต่อย่างที่เพื่อนร่วมทางคนนี้ว่าไว้ เธอเข้าใจเกมนี้ยังไม่มากพอจริง ๆ
“นาย......”
เฉิงสือไม่สนใจเธออีก แต่ยื่นมือขวาออกมา ทำท่าเริ่มต้นเวทรักษาที่เรียบง่ายไม่มีอะไรโดดเด่น
“กำแพงแสงศักดิ์สิทธิ์ยังเหลืออีกนานแค่ไหน?”
เฉินชงหน้าดำไปเลย ในที่สุดก็ทำให้นักบุญคนนี้นึกขึ้นได้ว่าเวลาโล่กำลังจะไม่พอแล้ว เขาเองก็ไม่รู้ว่าควรเชื่อเฉิงสือดีไหม แต่เห็นเฉิงสือพูดด้วยความมั่นใจขนาดนั้น ก็ยอมจำนน ตอบรับชะตากรรมว่า
“ยังพอนายโชว์เทพได้อีก 10 วิ!”
“9 วิ......”
“8!”
“...”
“3!”
“2!”
“เดี๋ยวนี้!”