เมื่อเวลาหยุดนิ่ง เธอจะคิดอะไร?
ถ้าสามารถดึงความคิดของท่านผู้อ่านทุกคนออกมาได้ คงเอามาเย็บเป็นหนังสือได้เล่มหนึ่ง
แถมหนังสือเล่มนั้นมีอยู่ในโลกจริงด้วย เรียกว่า "กฎหมายอาญา"
ความจริงแล้ว เมื่อเวลาหยุดนิ่ง เธอคิดอะไรไม่ออกเลยสักอย่าง
จิตสำนึกฝากไว้กับการดำรงอยู่ และแก่นแท้ของ[การดำรงอยู่]ก็คือ[เวลา]
เมื่อเวลาแข็งตัว การดำรงอยู่ก็ดับสูญ จิตสำนึกก็รับรู้ไม่ได้ คนเราจึงสูญสิ้นความคิดทั้งหมด กลายเป็นรูปปั้นเนื้อเลือด
ประสบการณ์นี้น่าสะพรึงกลัวมาก เพราะคนที่ติดอยู่ในห้วงเวลาหยุดนิ่งอาจรู้สึกว่าตัวเองตายไปแล้ว
แต่มันก็อาจไม่น่าสะพรึงกลัวขนาดนั้น เพราะคนคนนั้นคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าติดอยู่ในห้วงเวลาหยุดนิ่ง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร สำหรับเฉิงสือและพวกอาจเป็นเพียงชั่วพริบตา แต่สำหรับปีศาจสยองขวัญ อาจคือทั้งชีวิต...
ผลของการเดินหน้าพื้นที่เร็วค่อยๆ จบลง ซ่งย่าเหวินที่หลบอยู่หลังเฉิงสือค่อยๆ ได้สติคืนมา
ทันทีที่ความคิดอ่านกลับมา เขาก็สัมผัสได้ถึงความตายที่เบ่งบานถึงขีดสุด
ซากปีศาจสยองขวัญเหนือหัวร่วงหล่นลงมา ซากเนื้อไร้เลือดและหนวดนับไม่ถ้วนไหลทะลักเข้าสู่พื้นที่ที่ยังสะอาดแห่งนี้
กลิ่นอายแห่งความตายพวยพุ่งเข้าใส่หน้า เข้มข้นราวกับของเหลวหนืด ทำให้วิญญาณของซ่งย่าเหวินสั่นสะท้านจากส่วนลึก
"นี่มันแดนมรณะระดับไหน?
มีแดนมรณะระดับนี้อยู่จริงๆ งั้นเหรอ??
ถ้าปลดปล่อยวิชาสุดยอดออกไป จะอัญเชิญเทพที่แท้จริงแห่ง[ความตาย]ลงมาเลยมั้ย???"
หลังจากตกตะลึงสามตลบ ซ่งย่าเหวินไม่เสียเวลาแม้แต่น้อย เขาจำฝังใจที่เฉิงสือบอกไว้ ว่าการโจมตีของเขาจะเป็นกุญแจช่วยพวกเขาไว้
มองดูพวกอสูรหนวดที่ไม่มีเนื้อกินอีกแล้ว พวกมันคลานบิดเบี้ยวเข้าหาคนทั้งหกอย่างบ้าคลั่ง ซ่งย่าเหวินสูดหายใจเข้าลึก ดวงตาทั้งสองเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในพริบตา