หลังจากรับเงินหยาง 300 เหรียญจากสวี่ผิงเฉียว เขาก็รีบไปหาเหล่ากวนกับอีกคนเพื่อลงนามในสัญญาทันที
ที่น่าแปลกคือ คนกลางกลับเป็นเจ้าของร้านบะหมี่กับสวี่ผิงเฉียว!
สวี่ผิงเฉียวเป็นฝ่ายมาที่นี่เอง เพราะกลัวว่าไอ้หนูนี่จะโดนคนหลอก
พอไปดูสถานที่จริงแล้ว เขาก็ได้แต่ถอนใจ!
ฉันนี่ก็เป็นห่วงเกินเหตุจริง ๆ ไอ้หนูนี่ฉลาดเป็นกรด ถึงกับให้คนดัดแปลงบ้านล่วงหน้าได้ ฉันเป็นห่วงไปก็เปล่าประโยชน์
ช่วงบ่ายวันนั้น โจวจิ่งหมิงช่วยงานอยู่ในลานบ้าน ทุกคนไม่รู้ว่าเขาคือคนซื้อ คิดว่าเขาเป็นแค่คนงานที่มาช่วยทำงานเท่านั้น!
ตอนนี้โจวจิ่งหมิงกำลังคิดจะสร้างห้องน้ำเพิ่มอีกห้อง เมื่อครู่เขาเพิ่งไปใช้ห้องน้ำนอกบ้านมา
รสชาตินั่นน่ะ…
เขาจึงแอบดึงเหล่ากวนไปกระซิบสองสามคำ
หลังจากทั้งคู่ปรึกษากันอยู่พักหนึ่ง ก็เห็นว่าถ้าจะสร้างห้องน้ำใหม่คงไม่ได้แล้ว
เลยตัดสินใจดัดแปลงลานกลางระหว่างห้องยามกับห้องปีกตะวันออกให้เป็นห้องน้ำ
แค่ทำหลังคาคลุมก็พอ ตอนนี้จัดการต่อท่อระบายน้ำด้านนอกให้เรียบร้อยก่อน ต่อไปเขาอยากปรับแต่งยังไงก็ทำได้
หน่วยงานที่รับผิดชอบเรื่องพวกนี้ตอนนี้ไม่มีใครมีแก่ใจมาจัดการเรื่องจุกจิกพวกนี้แล้ว
กรมโยธาธิการ
“ไป ๆ ๆ เรื่องแค่นี้ยังจะมาหาพวกเราทำไม อยากทำอะไรก็ทำไป!”
“อะไรนะ จะขอใบอนุญาตก่อสร้างเหรอ?”
เสียงโครมดังขึ้น ตราประทับอันหนึ่งถูกโยนมาให้
“เขียนเอง ประทับเอง! ไม่เห็นหรือไงว่าพวกเรากำลังยุ่งกันอยู่”
มุมปากโจวจิ่งหมิงกระตุก ยุ่งกับผีน่ะสิ แต่ละคนกำลังยุ่งกับการหนีต่างหาก พากันค้นข้าวของมีค่าไปทั่ว!