“ไม่เป็นไร พวกคุณทำงานของพวกคุณเถอะ”
หัวหน้าคนงานพยักหน้า ไม่พูดอะไรให้มากความ เขาโบกมือสั่งให้ทุกคนกลับไปประจำที่ แล้วพวกเขาก็ทำงานต่อ เสียงก๊องแก๊งดังไม่ขาดสาย
อี้จงไห่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ที่เดิม จะไปก็ไม่ใช่ จะอยู่ต่อก็ไม่เชิง
“เอ่อ...ลุงกวน คุณทำธุระต่อเถอะครับ ผมขอตัวก่อน”
พูดจบก็เผ่นแน่บไปทันที!
เหล่ากวนเห็นท่าทางของอี้จงไห่แล้วก็ไม่ได้สนใจ ตอนนี้ยังเป็นช่วงเที่ยง คนในตรอกยังมีไม่มาก!
ถ้ารอจนเย็น ทุกคนกลับมากันหมดแล้วเห็นกำแพงล้อมบ้านที่เขาก่อไว้ รับรองว่าต้องมีเรื่องให้คึกคักแน่!
อีกด้านหนึ่ง โจวจิ่งหมิงเพิ่งกลับมาจากนอกเมือง
สวี่ผิงเฉียวที่อยู่ข้างเขา ซึ่งก็คือเจ้าของแผงหนังสือ เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างว่า
“เป็นไงล่ะ ตอนนี้เชื่อแล้วใช่ไหม? อายุยังน้อย แต่เจ้าเล่ห์ไม่เบาเลยนะ!”
โจวจิ่งหมิงหัวเราะแหะ ๆ การเดินทางเที่ยวนี้ทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ
ไม่เพียงได้เห็นทหารหนุ่มในยุคนี้ แต่ยังได้พบผู้รับผิดชอบสูงสุดของกองกำลังในภาคเหนือของจีนด้วย!
ฮี่ ๆ!
ท่านผู้เฒ่ายังชมผมด้วยนะ!
“ก็โดนคนไม่ดีหลอกมาหลายครั้งนี่ครับ” โจวจิ่งหมิงลูบจมูก สีหน้าดูไม่รู้สึกผิดสักนิด
ทั้งสองเดินเข้าเมืองไปพลางคุยกันไปเรื่อยเปื่อย
“จริงสิ ลุงสวี่ ผมมีของอยู่หน่อย อยากรบกวนให้ช่วยสักเรื่องครับ”
โจวจิ่งหมิงลดเสียงลงกะทันหัน
สวี่ผิงเฉียวเห็นเขาทำท่าระมัดระวัง ก็ยกมือตบไหล่เขา “เรียกลุงสวี่แล้ว ยังจะเกรงใจอะไรอีกล่ะ ว่ามาสิ เรื่องอะไร?”
โจวจิ่งหมิงกวาดตามองไปรอบ ๆ พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น ก็ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูอีกฝ่าย
“แค่นี้เองเหรอ?”