เฒ่าเจี่ยก็ไม่เกรงใจ นั่งขัดสมาธิลงตรงขอบเตียงเตา หยิบจอกเหล้าขึ้นจิบ ก่อนคีบถั่วลิสงโยนเข้าปาก
“มีความคิดแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ? บ้านเขาซื้อเอง จะกั้นหรือไม่กั้น พวกเราก็ห้ามไม่ได้อยู่ดี”
“โธ่ เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ห้ามหรือไม่ห้ามนะ!”
อี้จงไห่วางจอกเหล้ากระแทกลงบนโต๊ะ “พี่เจี่ย ลองคิดดูสิ ตลอดหลายปีมานี้เหล่ากวนพูดคำไหนคำนั้นในลานบ้าน พวกเราเป็นรุ่นน้องก็ยอมเขามาตลอดไม่ใช่หรือไง?
ตอนนี้เขากำลังจะจากไปแล้ว แถมก่อนจากยังสร้างกำแพงกั้นแบบนี้อีก ไม่เท่ากับหาเรื่องให้พวกเราลำบากใจหรือไง?”
เห็นเฒ่าเจี่ยไม่มีท่าทีตอบสนอง เขาจึงขยับเข้าไปใกล้แล้วลดเสียงลง “ฉันคิดว่า ก่อนเขาจะไป พวกเราน่าจะไปคุยกับเขาพร้อมกันสักหน่อย
เราไม่ได้ไปหาเรื่องหรอก แค่ไปขอความเป็นธรรมให้ทุกคน
จะได้ให้เพื่อนบ้านในลานบ้านเห็นด้วยว่า ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เหล่ากวนจะชี้นิ้วสั่งการได้คนเดียว”
ความหมายของคำพูดนี้เข้าใจไม่ยาก
ก็คือเหล่ากวนวางอำนาจในลานบ้านมาหลายปี ตอนนี้กำลังจะไปแล้ว อี้จงไห่จึงอยากอาศัยจังหวะนี้แสดงบารมีสักหน่อย จะได้ครองอำนาจตัดสินใจในลานบ้านต่อจากนี้
เฒ่าเจี่ยไม่ใช่คนโง่ เขาไม่รับลูกเลยสักนิด สิ่งที่เขาหมายตาคือบ้านของเหล่ากวน ไม่อยากเป็นเครื่องมือให้อี้จงไห่ใช้
ขณะที่กำลังคิดหาทางปฏิเสธ เสียงประตูด้านนอกก็เปิดดังเอี๊ยดเบา ๆ ตามด้วยเสียงคนเรียกเบา ๆ ว่า “อาจารย์อี้ อยู่บ้านไหมครับ?”
ทั้งสองสบตากัน... เหยียนฝู่กุ้ย!
“อยู่ เชิญเข้ามาสิ คุณเหยียน!” อี้จงไห่ตะโกนตอบ
พอม่านประตูถูกแหวก เหยียนฝู่กุ้ยก็ห่อตัวหดคอ เดินกอดแขนเข้ามา แว่นของเขามีไอน้ำเกาะอยู่เป็นฝ้า
หลังเช็ดแว่นเรียบร้อย เขาก็เห็นเฒ่าเจี่ยอยู่ด้วย จึงชะงักไปก่อนจะยิ้มออกมา “อ้าว พี่เจี่ยก็อยู่ด้วยเหรอ? ดีเลย ๆ พอดีผมมีเรื่องอยากปรึกษาพวกคุณทั้งสองคน”