โจวจิ่งหมิงรีบโยนมีดสั้นลงพื้นแล้วพูดว่า “อย่ายิง! เข้าใจผิดกันแล้ว เข้าใจผิดกันครั้งใหญ่เลย! ฉัน...”
เจ้าของแผงหนังสือเหลือบมองชายที่กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น ก่อนยิ้มออกมา “นายลงมือได้โหดเอาเรื่องเลยนะ!”
“เอาละ ไม่ต้องเกร็ง”
เจ้าของแผงกดปากกระบอกปืนลง แล้วโบกมือให้สหายอีกสองคนที่อยู่ข้างหลัง เป็นสัญญาณให้คลายการระวังตัว “เล่าให้ฟังหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
โจวจิ่งหมิงมองปืนในมือของทั้งสามคน แล้วรีบยอมอ่อนข้ออย่างไม่ลังเล รู้จักถอยตอนเสียเปรียบย่อมดีกว่า
อีกอย่าง ถ้าสามคนนี้เป็นพวกเดียวกับเจ้าญี่ปุ่นนั่น เมื่อกี้พอเข้าประตูมาก็คงยิงไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องรอจนถึงตอนนี้
แต่ตกลงพวกเขาอยู่ฝ่ายไหนกันแน่? เขายังไม่แน่ใจ จึงทำได้แค่เล่าเรื่องที่ไม่สำคัญนัก
จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องที่ชายคนนี้ขอให้เขาส่งพัสดุเมื่อวานอย่างละเอียด
พอพูดถึงตอนที่เขาสังหารมือสังหารกลับ ชายญี่ปุ่นที่กุมข้อมืออยู่บนพื้นก็หันขวับมามอง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“นาย... นายฆ่าคุณมิยาโมโตะเหรอ?!”
จบเห่แล้ว
สีหน้าของชายญี่ปุ่นซีดเผือด ในใจเหลือเพียงความคิดเดียว
พอมิยาโมโตะตาย ภารกิจนี้ก็พังไม่เป็นท่าแล้ว
เจ้าของแผงหนังสือไม่สนใจว่าชายญี่ปุ่นคิดอะไร รีบถามต่อว่าพัสดุนั่นอยู่ที่ไหน
“เช้านี้คนของเราพบศพแล้ว”
“แต่ไม่เห็นพัสดุที่นายพูดถึงเลย”
ตอนนี้โจวจิ่งหมิงยังไม่กล้าบอกพวกเขาว่าพัสดุอยู่ที่ไหน เพราะยังไม่รู้แน่ชัดว่าพวกเขาเป็นใคร
เขาจึงพูดกลบเกลื่อนว่า “ฉันไม่รู้หรอก ฉันโยนไว้ในลานบ้านแล้วก็หนีมา พวกคุณหาไม่เจอ อาจมีคนอื่นฉกไปแล้วก็ได้!”
เจ้าของแผงหนังสือจ้องเขาอยู่พักใหญ่ พอเห็นท่าทีแบบนี้ก็เดาออกว่าเขาคิดอะไร จึงหัวเราะแล้วดุว่า
“ไอ้หนู รอบคอบไม่เบาเลยนะ”