“ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ไม่ว่าเนื้อหาอะไรที่ฉันสอนเขา แค่สอนรอบเดียวก็จำได้หมด แถมยังประยุกต์ต่อยอดได้อีกด้วย!”
ศาสตราจารย์เจิ้งเล่าผลการสังเกตการณ์ตลอดหลายวันที่ผ่านมาให้เพื่อนเก่าฟังอย่างออกรส
เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของเจิ้งหวยหย่วน หัวหน้ามหาวิทยาลัยอย่างหวงเหมี่ยนจือก็อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้
“เหล่าเจิ้ง ในเมื่อนายชอบนักเรียนคนนี้ขนาดนั้น ทำไมไม่รับเขาเป็นลูกศิษย์ล่ะ!”
เจิ้งหวยหย่วนแทบกระอักเลือด สรุปว่าฉันพูดกับนายมาตั้งนาน นายยังไม่รู้เลยหรือว่าฉันมาทำไม?
“ฉันไม่ได้บอกนายเหรอ?”
“นายบอกตอนไหน?”
“ตั้งแต่เข้ามา นายก็เอาแต่คุยโวว่าพรสวรรค์ของเขาน่าทึ่งแค่ไหน อัจฉริยะเกินคนแค่ไหน แล้วเคยบอกสถานการณ์จริง ๆ กับฉันตรงไหนบ้าง?”
หวงเหมี่ยนจือพูดอย่างจนปัญญา
“ฉันบอกแล้วแน่ ๆ นายต่างหากที่ไม่ได้ยิน งั้นฉันจะพูดให้ฟังอีกครั้ง!”
“ตอนนี้เด็กคนนี้ต้องหาเลี้ยงทั้งครอบครัว ไม่มีเวลาไปเรียน นายต้องช่วยฉันหน่อย”
“จะให้ฉันช่วยยังไงล่ะ ฉันก็ไม่มีเงิน!”
แค่ก ๆ!
เจิ้งหวยหย่วนถูกคำพูดนั้นทำเอาสำลักจนไอสองครั้ง “เอาละสิ เหล่าหวง นายจะมาเล่นลิ้นกับฉันใช่ไหม!”
————
ในขณะที่เจิ้งหวยหย่วนกำลังช่วยโจวจิ่งหมิงทุบโต๊ะอยู่ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง
โจวจิ่งหมิงกำลังเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมาให้หลี่โส่วอี้ อาจารย์ของเขาฟังที่สถาบันวิจัย
ไม่พูดก็ไม่ได้ เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าศาสตราจารย์เจิ้งคิดอะไรอยู่
ส่วนที่บอกว่าครอบครัวต้องพึ่งเขาหาเลี้ยง นั่นก็เป็นความจริง แต่สถานการณ์จริงเป็นยังไง คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เขารู้ดี