ห้องทำงานคณบดี มหาวิทยาลัยปักกิ่ง
“เหล่าเจิ้ง เรื่องนี้นายต้องให้ทางองค์กรออกหน้าช่วยจัดการแล้วล่ะ ยังไงตอนนี้เขาก็เป็นคนของสถาบันวิจัย นายเปิดปากก็จะให้ฉันไปขอตัวคนมาให้เลย หน้าฉันคงไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นหรอกนะ!”
“เลิกเสแสร้งได้แล้ว ฉันรู้ทันความคิดของนาย นายคิดจะตัดหน้าแย่งตัวไปใช่ไหมล่ะ!”
แค่ก ๆ!
หวงเหมี่ยนจือโดนเพื่อนเก่าจับได้ว่าคิดอะไรอยู่ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย
“พูดอะไรของนาย ฉันเป็นถึงคณบดีคณะวิศวกรรมเครื่องกล ยังต้องแย่งตัดหน้าใครด้วยเหรอ?”
“โธ่ ท่านคณบดีใหญ่ของผม...”
เจิ้งหวยหย่วนจงใจลากเสียงยาว
“ก่อนพูดประโยคนี้ ช่วยถามศาสตราจารย์จางกับศาสตราจารย์ซ่งก่อนดีไหมว่าพวกเขายอมรึเปล่า? นายมีประวัติมาก่อนนะ!”
“เฮ้อ เรื่องมันตั้งกี่ปีมาแล้ว ฉันเองยังแทบลืมไปแล้ว นายยังจะขุดขึ้นมาพูดอีกทำไม!”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเถียงหยอกกัน โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น
“ฮัลโหล? ใครพูดครับ?”
“คณบดีหวง ยินดีที่ได้รู้จัก ผมจ้าวฉี่เหิงจากสถาบันวิจัยยุทโธปกรณ์ครับ”
พอเจิ้งหวยหย่วนได้ยินว่าเป็นคนจากสถาบันวิจัย ก็รีบวิ่งไปข้างโทรศัพท์แล้วตั้งใจฟังทันที
“คืออย่างนี้ครับ”
จ้าวฉี่เหิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
“วันนี้ผมเพิ่งรู้ว่าโจวจิ่งหมิงสหายร่วมงานของสถาบันเราเรียนกับศาสตราจารย์เจิ้งมาตลอด
ก่อนหน้านี้เราไม่รู้เรื่อง เลยปล่อยให้พรสวรรค์ของเด็กคนนี้ถูกมองข้ามไป”
“ตอนนี้ทางสถาบันตัดสินใจแล้วว่าจะสนับสนุนให้เด็กคนนี้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยของคุณ คุณพอจะช่วยจัดการให้เป็นกรณีพิเศษ จัดสอบเข้าให้เขาแยกต่างหากได้ไหมครับ?”
พอเจิ้งหวยหย่วนได้ยินแบบนั้น ก็ไม่สนแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นคณบดีหรือไม่ เขาคว้าโทรศัพท์ไปทันที