นอกเมืองเป่ยผิง
ภูเขาซีเฟิง เมืองชางผิง
“ปัง!”
“ปัง ๆ ๆ!”
“เป็นไงล่ะ ไอ้หนุ่มโจว คราวนี้สะใจแล้วใช่ไหม!”
ชายวัยกลางคนในชุดทหารไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินเข้ามาในสนามยิงปืน เขามองโจวจิ่งหมิงที่กำลังยิงอย่างเมามันตรงช่องยิง ก่อนหัวเราะเสียงดัง
พอโจวจิ่งหมิงเห็นคนที่เดินมา ก็รีบลุกขึ้นจากพื้น
“ฮะ ๆ หัวหน้าโจว! มาแล้วเหรอครับ!”
“ผมไม่เคยจับปืนมาก่อนนี่ครับ มีโอกาสดี ๆ แบบนี้ ก็ต้องลองสักหน่อยสิ!”
ที่แท้เช้าตรู่วันนี้ โจวจิ่งหมิงติดรถขบวนของหน่วยมาถึงสนามยิงปืนแห่งนี้
หลี่โส่วอี้ อาจารย์ของเขา ตั้งใจพาเขามาด้วย บอกว่าจะพาออกมาเปิดหูเปิดตา
ช่วยไม่ได้ นี่แหละข้อดีของการมีอาจารย์เป็นหัวหน้าคนงานในโรงงาน
ระบบตอนนี้ยังไม่สมบูรณ์ ไม่อย่างนั้นตำแหน่งของอาจารย์เขาคงเทียบได้กับหัวหน้าโรงงานของโรงงานที่สามแล้ว
พอโจวจิ่งหมิงมาถึงที่นี่พร้อมขบวนรถ สายตาก็จับจ้องอาวุธปืนสารพัดชนิดในสนามยิงปืนทันที
หัวหน้าสนามยิงปืนเห็นหน้าเขาไม่คุ้น จึงถามไถ่อยู่สองสามคำ
พอรู้ว่าโจวจิ่งหมิงเป็นเด็กกำพร้าของวีรชน เขาก็เอ็นดูขึ้นมาไม่น้อย เลยให้ลองยิงสักสองสามนัดพอหายอยาก
“ไอ้หนุ่มโจว ในเมื่อชอบยิงปืนขนาดนี้ จะอยู่กับพวกเราที่นี่เลยไหมล่ะ ที่นี่ไม่มีอะไรหรอก มีแต่ปืนเพียบ
อยากยิงปืนสั้นก็ยิงปืนสั้น อยากยิงปืนยาวก็ยิงปืนยาว”
โจวจิ่งหมิงยังไม่ทันตอบ ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง
“นี่หัวหน้าโจว นายเล่นแบบนี้ไม่แฟร์แล้วนะ ถึงกับมาแย่งคนของฉันซึ่ง ๆ หน้าเลยเหรอ!”