เชิงเขา
โจวจิ่งหมิงกับเสี่ยวหวงซ่อนตัวอยู่หลังหินก้อนใหญ่ เงยหน้ามองขึ้นไปบนเขา เห็นเพียงเปลวไฟที่พ่นออกมาจากปากกระบอกปืนกล
“นายหลบอยู่ตรงนี้นะ ฉันจะไปทางโน้น ล่อพวกมันให้หันไป!”
เสี่ยวหวงกัดฟัน ผลักโจวจิ่งหมิงทีหนึ่ง ก่อนจะชูปืนพุ่งออกไป พลางวิ่งพลางยิงขึ้นไปบนเขา
“เฮ้ย อย่าไป!”
โจวจิ่งหมิงยื่นมือไปคว้าแต่ไม่ทัน เสี่ยวหวงพุ่งออกไปไกลหลายเมตรแล้ว
ปืนกลบนเขาหันไปทางนั้นจริง ๆ ไล่ยิงตามเงาของเสี่ยวหวง กระสุนกระหน่ำจนฝุ่นข้างเท้าเขาฟุ้งกระจาย
“บ้าเอ๊ย ไม่กลัวตายเลยหรือไง!”
โจวจิ่งหมิงใจหายวาบ เห็นชัดว่าเสี่ยวหวงต้องเกิดเรื่องแน่ เขากัดฟัน ต่อให้ซ่อนอยู่อย่างนี้ต่อไปก็ไม่ใช่ทาง ต้องจัดการปืนกลบนยอดเขาให้ได้
เขาเล็งไปยังร่องดินด้านข้าง แล้วพุ่งตัวแวบเข้าไป ก่อนจะคลานเลียบก้นร่องไปยังด้านข้างเนินเขา
อาศัยต้นไม้กับโขดหินกำบัง ค่อย ๆ อ้อมไปด้านหลังของฐานปืนกล
เขาคลานไปจนเหลือระยะห่างจากพวกสายลับไม่ถึงยี่สิบเมตร จึงค่อยลดความเร็ว หมอบอยู่ในพงหญ้าแห้งแล้วคืบไปข้างหน้าช้า ๆ
แต่ใครจะคิดว่า ตอนที่ใกล้จะลอบไปถึงด้านหลังพวกนั้นแล้ว ขากางเกงของเขากลับไปเกี่ยวกิ่งไม้แห้งเข้า
เสียงกร๊อบดังขึ้น แม้จะไม่ดังนักท่ามกลางเสียงปืน แต่สายลับที่อยู่ใกล้ ๆ ก็ยังได้ยิน
“ใครน่ะ!”
อีกฝ่ายยกมือยิงกราดมาเป็นชุดโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง
“บ้าเอ๊ย เล่นสกปรกนี่หว่า!”
โจวจิ่งหมิงยังไม่ทันได้เก็บกระสุน ก็รู้สึกเย็นวาบที่ต้นขาด้านนอก ก่อนความเจ็บปวดจะแล่นลึกเข้าไปถึงกระดูก