“ทุกคน เงียบกันหน่อย!”
หลี่เฒ่าถือท่อนเหล็ก เดินไปเคาะกระบะรถขนวัสดุดังเคร้ง ๆ อยู่หลายที
คนในโรงงานทยอยหยุดมือ แล้วเงียบเสียงลง
พอเห็นโจวจิ่งหมิงยืนอยู่ข้างหลี่เฒ่า ทุกคนก็เข้าใจทันที
นี่คือเด็กฝึกงานคนใหม่ที่เพิ่งมารายงานตัวเมื่อวาน น่าเสียดายที่หลี่เฒ่าชิงตัวไปก่อน
“มา!”
หลี่โส่วอี้พาโจวจิ่งหมิงมาที่ทางเดินตรงกลางโรงงาน
“ทุกคน นี่คือเด็กฝึกงานคนใหม่ของเรา โจวจิ่งหมิง! ปีนี้อายุ 17 ปี! พ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่ เป็นลูกกำพร้าของวีรชน! ต่อไปพวกเราทั้งคนแก่คนหนุ่มช่วยดูแลกันหน่อย!”
เดิมทีทุกคนคิดจะหยอกล้อเขาสักหน่อย แต่พอได้ยินว่าพ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่ ก็พลันทำสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา
คนส่วนใหญ่ในโรงงานที่สามของพวกเขาย้ายมาจากโรงงานสรรพาวุธของกองทัพเราตามที่ต่าง ๆ
ล้วนเป็นนักปฏิวัติรุ่นเก่ากันทั้งนั้น เมื่อวานยังไม่รู้เรื่องชัดเจน เลยนึกว่าเป็นทหารใหม่ที่กองทัพเรารับเข้ามา
เห็นสีหน้าทุกคนเคร่งขรึมขึ้นไม่น้อย หลี่โส่วอี้จึงพูดต่อว่า “ต่อไปเจ้าหนูจิ่งหมิงจะเรียนงานเครื่องเจียระไนกับฉัน เป็นลูกศิษย์ฉันแล้ว”
“มา จิ่งหมิง ทักทายช่างทุกคนหน่อย!”
หลี่โส่วอี้ดึงโจวจิ่งหมิงออกมา แต่เขาก็ไม่ได้ประหม่าเลย
เขาก้มคำนับคนรอบข้างทันที แล้วกล่าวว่า “สวัสดีครับช่างทุกท่าน ผมชื่อโจวจิ่งหมิง! เพิ่งมาใหม่ ถ้าทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง ก็ขอให้ทุกท่านช่วยเมตตาด้วยนะครับ!”
หลี่โส่วอี้เห็นท่าทางรู้กาลเทศะของโจวจิ่งหมิง ก็ลูบคางแล้วพยักหน้า