ทั้งสามคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย แต่คราวนี้ครอบครัวเหยียนฝู่กุ้ยที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกลับลำบากใจไปตาม ๆ กัน
พอได้กลิ่นเป็ดย่างลอยมาจากอีกฝั่ง เหยียนเจี่ยเฉิง เหยียนเจี่ยฟ่าง และเหยียนเจี่ยคว่าง ลูกชายสามคนต่างก็มองหมั่นโถวข้าวโพดในมือ แล้วรู้สึกว่ามันไม่อร่อยขึ้นมาทันที
(ต้องยอมรับเลยว่าเหยียนเฒ่านี่แน่จริง ๆ! คงทำให้อี้จงไห่โมโหจนแทบกระอักเลือด มีลูกติดกันตั้งสี่คน!)
“พ่อ ผมอยากกินเป็ดย่าง!”
เหยียนฝู่กุ้ยได้กลิ่นแล้วก็อยากกินเหมือนกัน แต่คนที่ประหยัดจนเป็นนิสัยอย่างเขาจะยอมควักเงินซื้อเป็ดย่างได้ยังไง!
“จะกินอะไรกันนักหนา ดูฉันสิ เหมือนเป็ดย่างตรงไหน?”
เหยียนเจี่ยเฉิงรู้อยู่แล้วว่าพ่อจะพูดแบบนี้ จนชินไปเสียแล้ว
เขาเลยเบ้ปาก ฉวยจังหวะที่เหยียนฝู่กุ้ยกำลังเหม่อ คีบผักกาดขาวจากจานเข้าปากไปเต็มตะเกียบ
เคี้ยวตุ้ย ๆ ราวกับผักใบนี้เป็นเป็ดย่างอย่างไรอย่างนั้น
เหยียนเจี่ยฟ่างกับเหยียนเจี่ยคว่างเห็นพี่ชายโดนดุ ก็ไม่กล้าพูดอะไร รีบลงมือกินข้าวกับกับข้าวตามไปด้วย
“ไอ้หนุ่มบ้านฝั่งตรงข้ามนี่ใช้ชีวิตไม่เป็นเอาเสียเลย จะกินเนื้อทุกสามวันสองวันได้ยังไง!”
เหยียนฝู่กุ้ยพูดด้วยสีหน้าขุ่นเคืองปนริษยา
จังหวะนั้นเอง หยางรุ่ยหัวก็วางตะเกียบลงบนโต๊ะดังเพี๊ยะ
“พอได้แล้วหรือยัง! เขากินเนื้อได้ก็เพราะเขามีความสามารถ ถ้านายมีปัญญา ก็ทำให้พวกฉันกับลูก ๆ ได้กินเนื้อบ้างสิ!
ไม่มีปัญญาแล้วยังพูดมากอีก ตอนนั้นฉันตาบอดไปได้ยังไงถึงได้แต่งกับนาย!”
หยางรุ่ยหัวระเบิดอารมณ์ขึ้นมาแล้ว
เธอวางเหยียนเจี่ยตี้ ลูกสาววัยขวบเศษลงบนเตียง ก่อนจะเริ่มเช็ดน้ำตา