โจวจิ่งหมิงรู้สึกเหมือนมีเสียง “หึ่ง” ดังขึ้นในหัว ร่างทั้งร่างแข็งทื่อไปหมด
ฉินหวยหรู?
ฉินหวยหรูที่เป็นตัวละครสำคัญที่สุดในลานสี่ประสาน คนที่ซาหมาจู้เฝ้าคิดถึงมาตลอดชีวิตคนนั้นน่ะเหรอ?
ก่อนหน้านี้เขายังเคยคิดว่าจะหาโอกาสจับคู่ให้ทั้งสองคน ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงข้าวเขามื้อหนึ่ง
ใครจะไปคิดว่าตัวจริงจะมาเจอกันตั้งแต่ปี 1949 แบบนี้?
วาสนาอะไรกันเนี่ย เหลือเชื่อเกินไปแล้ว
ขณะที่เขากำลังคิดฟุ้งซ่าน ผ้าม่านตรงประตูก็ถูกเปิดออกดัง “พรึ่บ”
ลมหนาวพัดลอดช่องประตูเข้ามา ปะปนกับกลิ่นควันฟืนจากการทำอาหารด้านนอก ก่อนที่หญิงสาวคนหนึ่งจะก้าวเข้ามา
เธอสวมเสื้อผ้าฝ้ายตัวสั้นสีแดงลายดอกเล็ก ๆ ที่ซักจนสีซีด ผมดำขลับถักเป็นเปียใหญ่ ห้อยลงมาด้านหน้า มัดปลายผมไว้ด้วยเชือกสีแดง
การแต่งตัวแบบนี้เป็นภาพคุ้นตาของสาวชนบททางเหนือในยุคนั้น
คงเพิ่งเข้ามาจากข้างนอก แก้มของเธอจึงแดงระเรื่อเพราะความหนาว
ในมือยังถือชามดินเผาใบใหญ่ ไอขาวลอยขึ้นจากปากชาม น่าจะเป็นยาที่เพิ่งต้มเสร็จ
จังหวะนั้นเอง แสงแดดตรงประตูส่องลอดช่องผ้าม่านที่ถูกเปิดเข้ามาพอดี ตกกระทบร่างเธอจนเกิดขอบสีทองจาง ๆ แม้แต่เส้นผมเล็ก ๆ ที่ดูนุ่มฟูก็ยังมองเห็นชัด
โจวจิ่งหมิงจ้องเธอเขม็ง ชั่วขณะหนึ่งถึงกับลืมละสายตา
นี่...นี่มันใช่แม่ม่ายที่เขาเคยเห็นในละครโทรทัศน์ชาติที่แล้ว คนที่ต้องเลี้ยงลูกสามคนและกลุ้มใจกับค่าอาหารค่าเชื้อเพลิงทุกวันเสียที่ไหน?
เธอเป็นแค่สาวน้อยอายุสิบหกสิบเจ็ดปี ดวงตาและคิ้วคมชัด จมูกโด่งสวย ริมฝีปากบางมีสีชมพูระเรื่อเป็นธรรมชาติ
ชาติที่แล้วในอินเทอร์เน็ตมีคนพูดกันอยู่เสมอว่า ฉินหวยหรูตอนสาว ๆ สวยระดับ “อาสิบสาม” เขาเคยคิดว่าพูดเกินจริง แต่พอได้เห็นกับตาวันนี้—