โจวจิ่งหมิงฝากน้องชายกับน้องสาวไว้ที่โรงเตี๊ยมแล้วก็ออกมา
ตอนนี้เขาจำเป็นต้องเอาทองแท่งเล็กในมือไปแลกเป็นเงินเหรียญเงินโดยด่วน
ดูจากราคาตลาดตอนนี้ ทองแท่งเล็กทั้งห้าแท่งของเขาคงแลกได้แค่ร้อยเจ็ดสิบกว่าเหรียญ ซึ่งไม่พอซื้อบ้านสักหลังด้วยซ้ำ!
เดิมทีเขากะว่าจะใช้เวลาช่วงบ่ายออกไปเสี่ยงโชค ดูว่าจะหาหนทางทำเงินได้บ้างหรือเปล่า
เดินไปได้สักพัก จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าในมิติเก็บของยังมีห่อที่นักฆ่ายัดให้เขาอยู่
เขาจึงหลบไปตรงโคนกำแพงที่ไม่มีคน แล้วแอบเปิดดู
ข้างในเป็นเสื้อผ้าชิ้นหนึ่ง ห่อกล่องใบเล็กเอาไว้
ในกล่องมีจดหมายอยู่ฉบับหนึ่ง
เขาคลี่ออกดู
ให้ตายสิ ยังเป็นภาษาญี่ปุ่นอีก!
“บ้าเอ๊ย!”
เกือบได้กลายเป็นคนทรยศชาติไปแล้วไหมล่ะ!
ถึงจะอ่านตัวหนังสือในจดหมายไม่ค่อยออก แต่มีหลายจุดที่เขียนคำว่า “เข้าเมือง” เป็นตัวอักษรจีนอย่างชัดเจน แค่นี้เขาก็อ่านออกแล้ว!
พอนึกเชื่อมโยงกับช่วงเวลาพิเศษในตอนนี้ และห่อของที่ส่งต่อกันอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ นี่...
แค่ใช้เท้าคิด เขาก็เดาได้แล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ไม่ได้การ!
ต้องรีบหาทางส่งของนี่ให้ทางการโดยเร็ว!
ถ้าสายลับญี่ปุ่นร่วมมือกับพวกฝ่ายเจียงไคเช็กก่อวินาศกรรมตอนกองทัพใหญ่เข้าเมือง เขาคงรู้สึกผิดไปจนตาย!
ทำยังไงดี? ทำยังไงดี?
จะไปหาคนของฝ่ายเราได้ที่ไหนล่ะ!
บ้าเอ๊ย ตอนนั้นทำไมไม่ดูหนังสายลับให้มากกว่านี้นะ!
“เฉียนฝู” “ว่าว” “ผู้ปลอมตัว” ต่อให้จำรหัสลับนัดพบได้สักคำก็ยังดี!
เขาเดินเตร่ไปพลางคิดกลุ้มไปพลาง ไม่รู้ตัวเลยว่ามาถึงปากถนนกั๋วจื่อเจี้ยน หรือก็คือถนนเฉิงเสียนแล้ว
เอาเถอะ หาเงินก่อนดีกว่า
ยังเหลืออีกหลายวันกว่ากองทัพใหญ่จะเข้าเมือง เรื่องสายลับค่อย ๆ คิดหาทางจัดการก็ได้
ตอนนี้เรื่องซื้อบ้านกับโอนกรรมสิทธิ์ต่างหากที่สำคัญกว่า
ความคิดของเขาเรียบง่ายมาก อย่างที่ว่าไว้ เมื่อมีอาวุธอยู่ในมือ ใจก็คิดอยากฆ่าคนขึ้นมา!