ออกจากตรอกตระกูลฟาง โจวจิ่งหมิงก็ไม่คิดจะเดินไปแล้ว เขาไม่ได้เลือกนั่งรถรางซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของยุคนี้ แต่เลือกนั่งรถลากแทน
ชาติที่แล้วเขานั่งรถเมล์จนแทบอาเจียน รถรางนี่ก็คงไม่ต่างกันเท่าไร ไม่เห็นน่าสนใจเลย!
แต่รถลากนี่เขายังไม่เคยนั่ง ต้องลองสักหน่อยแล้ว
“เฉวียนจวี้เต๋อประตูหน้า!”
โจวจิ่งหมิงโบกรถลากคันหนึ่ง พอขึ้นไปนั่งก็เอ่ยสั้น ๆ แค่นั้น
เขาคิดว่าพูดสั้น ๆ แบบนี้ดูเท่ดี เพราะคนในหนังเขาก็พูดกันแบบนี้ไม่ใช่หรือไง
“ได้เลยครับ! คุณชาย นั่งให้ดีนะครับ เฉวียนจวี้เต๋อประตูหน้า!”
คนลากรถออกวิ่งฉิว พาโจวจิ่งหมิงมุ่งหน้าไปยังประตูหน้า
โจวจิ่งหมิงเอนกายบนรถลาก หลับตาพริ้มรับลมเย็นที่พัดปะทะใบหน้า
พูดตามตรง ความรู้สึกนี้ไม่ได้สบายเท่าไร
ล้อรถกระแทกร่องอิฐบนถนน สะเทือนไปทั้งคัน!
แต่ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้คนลากรถเรียกเขาว่าคุณชายล่ะ!
ทั้งชาติก่อนและชาตินี้ เขายังไม่เคยมีใครเรียกว่าคุณชายเลย
ช่วงเวลานี้แหละเหมาะที่สุด ถ้าเป็นยุคหลังคงเรียกกันว่าสหายแล้ว ตอนนี้เขาขอเสพความคร่ำครึช่วงท้ายของยุคสาธารณรัฐสักหน่อย
คนลากรถวิ่งเหยาะ ๆ ไม่นานก็มาถึงเฉวียนจวี้เต๋อ
“คุณชาย! ถึงเฉวียนจวี้เต๋อแล้วครับ!”
คนลากรถกดรถลงอย่างมั่นคง โจวจิ่งหมิงโยนธนบัตร 1,000 หยวนให้เขาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเดินเข้าไปในร้าน
(ก่อนหน้านี้บอกไปแล้วว่าอัตราแลกเปลี่ยนเงินหยวนรุ่นใหม่ในยุคนี้ผันผวนมาก ในเรื่องนี้จะคิดตามอัตรา 1 หยวนเงิน = 10,000 หยวน)
เด็กในร้านที่ยืนต้อนรับลูกค้าอยู่หน้าประตูเห็นโจวจิ่งหมิงลงจากรถลาก ก็รีบก้าวเข้ามาต้อนรับ
“คุณชาย มากันกี่ท่านครับ?”
“คนเดียว เป็ดย่าง 2 ตัว ห่อกลับบ้าน”
โจวจิ่งหมิงเดินเข้าไปพลางบอกเด็กในร้านที่อยู่ข้าง ๆ
“ได้เลยครับ!”
เด็กในร้านรีบเปิดม่านให้โจวจิ่งหมิงเข้าไปก่อน จากนั้นก็ขานเสียงดังว่า