วันพีซ: สามปีเป็นพลเรือเอก ห้าปีเป็นจอมพล!

ตอนที่ 3 เมื่อหมู่ดาวแห่งมนุษย์ส่องประกาย

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

สองวันต่อมา

ทะเลเหนือ ฐานทัพสาขาที่ 141

ภายใต้การนำของโดนัลด์ วิลสัน ผู้บัญชาการฐานทัพ ทหารเรือประจำฐานสาขาทั้งหมดมายืนเรียงแถวที่ท่าเรือ เพื่อต้อนรับรองผู้บัญชาการฐานทัพคนใหม่

โดนัลด์สวมเครื่องแบบนายทหารสีขาว ผ้าคลุมแห่งความยุติธรรมด้านหลังปลิวสะบัดตามลม ส่งเสียงพึ่บพั่บ

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง หยิบนาฬิกาพกออกมาดูเวลาเป็นระยะ ท่าทางราวกับขุนนาง

ท่ามกลางสายลมทะเลที่พัดผ่าน เขารู้สึกขุ่นมัวอยู่ในใจ

กองบัญชาการส่งรองผู้บัญชาการฐานทัพมาประจำที่นี่ ต้องการอะไรกันแน่?

เขาเผลอเผยพิรุธตรงไหน หรือมีคนแจ้งเรื่องของเขาไปยังกองบัญชาการ?

บ้าจริง นักข่าวงี่เง่าคนนั้นดันมาคอยดักถามเขาเมื่อสองวันก่อน เกือบทำให้เกิดเรื่องใหญ่แล้วเชียว...

“ท่านพันเอก เรือจากกองบัญชาการมาถึงแล้วครับ”

นายทหารคนสนิทที่ตาไวเดินเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบบอก

ขณะนั้น เรือรบขนาดเล็กลำหนึ่งแล่นมาจากกลางทะเล ก่อนจะเทียบท่าตรงหน้าเหล่าทหาร

ทหารเรือหนุ่มสองแถวกำลังเดินตรงเข้ามา โดยมีชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าเป็นผู้นำ

“อืม”

โดนัลด์ได้สติ จัดปกเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนออกคำสั่งเสียงเข้ม “ทุกคนเตรียมพร้อม! ต้อนรับพันตรีโต้วฮ่วน รองผู้บัญชาการฐานทัพคนใหม่แห่งฐานสาขาที่ 141 อย่างอบอุ่น!”

เขามองชายหนุ่มผู้สง่างามและเปี่ยมด้วยความกล้าหาญที่เดินนำอยู่ แล้วก็ถอนหายใจโล่งอก ยังหนุ่มขนาดนี้ ดูไม่เหมือนมาสืบเรื่องของเขา

ถ้าอย่างนั้นเขาก็ต้องวางท่าข่มเอาไว้ก่อน อย่างน้อยก็ห้ามปล่อยให้ชายหนุ่มคนนี้เข้ามายุ่งกับงานของฐานทัพมากเกินไป

ทหารเรือกว่าร้อยนายที่มารวมตัวกันยกมือทำความเคารพพร้อมกัน ก่อนตะโกนเสียงดัง “ยินดีต้อนรับพันตรีโต้วฮ่วนเข้ารับตำแหน่งรองผู้บัญชาการฐานทัพ!”

โดนัลด์หัวเราะพลางเดินเข้าไปหา “ยินดีต้อนรับพันตรีโต้วฮ่วน ในที่สุดฐานทัพของเราก็ได้ยอดฝีมือจากกองบัญชาการมาสักที! มีผู้ช่วยเก่งกาจอย่างคุณมารับตำแหน่งรองผู้บัญชาการฐานทัพ ฐานสาขาที่ 141 ของเราคงอยู่กันอย่างสบายใจได้แล้ว!”

“ขอแนะนำตัว ผมโดนัลด์ วิลสัน ผู้บัญชาการฐานทัพสาขาที่ 141 แห่งทะเลเหนือ!”

ขณะพูด เขายื่นมือไปหมายตบไหล่โต้วฮ่วนซึ่งสูงกว่าเขาอยู่หนึ่งศีรษะ

ตอนนี้แหละคือจังหวะกำหนดว่าใครเป็นฝ่ายคุมเกม

มาถึงถิ่นของเขาแล้ว เขาก็ต้องเป็นใหญ่!

โต้วฮ่วนมีสีหน้าสงบนิ่ง เอียงตัวหลบมือข้างนั้นเล็กน้อย ก่อนพูดอย่างถ่อมตัว “ผู้บัญชาการพูดเกินไปแล้วครับ ผมไม่ใช่ยอดฝีมือจากกองบัญชาการอะไรหรอก แค่มาเรียนรู้และเก็บประสบการณ์เท่านั้น”

ระดับไหนกัน ถึงกล้ามาทำตัวเป็นผู้ใหญ่แล้วตบไหล่เขา?

คิดจะเอาธรรมเนียมคร่ำครึที่วัดกันด้วยอาวุโสมาใช้ต่อหน้าเขา ก็หัดดูดาวบนบ่าตัวเองเสียก่อนว่ามีกี่ดวง

ผู้บัญชาการฐานทัพสาขายศพันเอกก็แค่ระดับเดียวกับเขาซึ่งเป็นพันตรีประจำกองบัญชาการ จะวางท่าเป็นใหญ่ไปทำไม!

อีกอย่าง ถ้าตอนนี้ตีสนิทเรียกพี่เรียกน้องกันไป เกิดหมอนี่มือไม้ไม่สะอาดขึ้นมา ตอนเขาขึ้นมามีอำนาจจะจัดการก็ลำบาก

แววตาของโดนัลด์หม่นลงเล็กน้อย เขาแสร้งทำเป็นลดมือลงอย่างเป็นธรรมชาติแล้วพูดว่า “ฮะ ๆ พันตรีโต้วฮ่วนถ่อมตัวจริง ๆ นะครับ~”

แต่ในใจเขาจัดโต้วฮ่วนเข้าพวกเด็กหัวรั้นไปเรียบร้อยแล้ว อยู่ด้วยยาก แต่รับมือไม่ยาก

แค่ระวังตัวสักหน่อย การซื้อขายที่นี่ก็น่าจะดำเนินต่อไปได้

โดนัลด์คิดอะไรในใจมากมาย แต่ภายนอกยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด

เขาชี้ไปทางโต้วฮ่วน แล้วหันไปพูดกับทหารเรือที่มาต้อนรับ “คนนี้คือรองผู้บัญชาการฐานทัพคนใหม่ของพวกคุณ ยอดฝีมือจากกองบัญชาการ ต่อไปเขาพูดอะไร พวกคุณก็ต้องฟัง!”

เขากวาดตามองเหล่าทหารเรือด้วยแววตาแฝงความหมาย ก่อนตะโกนเสียงดัง “เอ้า! ปรบมือต้อนรับกันหน่อย!”

คำพูดของเขาต้องฟัง แต่จะทำหรือไม่ก็คิดให้ดีเสียก่อน

“รับทราบ!” เหล่าทหารเรือใจหายวาบ แล้วรีบปรบมืออย่างกระตือรือร้น ตะโกนเสียงดัง “รับคำสั่งผู้บัญชาการ! ขอต้อนรับรองผู้บัญชาการฐานทัพอย่างอบอุ่น!”

เสียงปรบมือดังไม่ขาดสาย แทบจะกลบเสียงคลื่นทะเล

โดนัลด์มองโต้วฮ่วนอย่างได้ใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงถ่อมตน “พันตรีโต้วฮ่วน อย่าถือสาเลยนะครับ ปกติเจ้าพวกนี้ทำงานกันเก่ง แต่พอถึงเวลานี้กลับหมดแรงกันเสียอย่างนั้น”

ตอนนี้คงรู้แล้วสินะว่าใครเป็นคนคุมที่นี่?

พันตรีจากกองบัญชาการก็ยังสู้หัวหน้าฐานสาขาอย่างเขาไม่ได้หรอก

“ไม่เป็นไรครับ ปรบมือกันดังดีนี่”

โต้วฮ่วนยิ้มน้อย ๆ แล้วเอ่ยชมอย่างจริงใจ

โดนัลด์คิดว่าอีกฝ่ายยอมอ่อนข้อ กำลังจะพูดต่อ

“ทุกคนเตรียมพร้อม! พวกเราก็ปรบมือขอบคุณทหารเรือของฐานสาขาที่ต้อนรับพวกเราด้วย!”

โต้วฮ่วนหันไปตะโกนบอกทหารเรือสองแถวด้านหลัง

แถวหนึ่งเป็นคนที่เขาดึงตัวมาจากเรือของการ์ป อีกแถวเป็นทหารใหม่มากพรสวรรค์ที่กองบัญชาการรับเข้ามา

แม้แต่เรือรบขนาดเล็กที่พาเขามาที่นี่ก็เป็นกำลังของเขาทั้งนั้น

โทษทีนะ ลุงของผมคือการ์ป อาศัยเส้นสายสักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?

เขาคาดการณ์ไว้นานแล้วว่าทหารเรือของฐานสาขาคงพึ่งพาไม่ได้ เลยเตรียมการแบบนี้ไว้ ทั้งยังถือโอกาสวางรากฐานให้กับงานของตัวเองในอนาคต

ดูตอนนี้แล้ว เขาก็มีสายตาเฉียบแหลมอยู่เหมือนกัน

“พรึ่บ ๆ!”

ทหารเรือทั้งสองแถวรวมกันห้าสิบนาย ซึ่งแต่งเครื่องแบบเป็นระเบียบพร้อมเพรียง ปรบมือขึ้นพร้อมกัน

เสียงปรบมือจากฝั่งนี้ดังสนั่น กลบเสียงปรบมือของทหารประจำฐานสาขาอีกฝั่งจนมิด

พวกทหารที่ลงมาจากเรือของการ์ปรู้ว่าโต้วฮ่วนเป็นหลานชายของพลเรือโทเฒ่า จึงเชื่อฟังและให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ส่วนทหารใหม่จากกองบัญชาการไม่ได้คิดอะไรมาก พวกเขาแค่รู้สึกว่าทหารจากกองบัญชาการจะเสียหน้าไม่ได้!

“ดี!” โต้วฮ่วนเอ่ยชม ก่อนตะโกนว่า “หยุด!”

เสียงปรบมือหยุดลงทันที พร้อมเพรียงกันอย่างยิ่ง

สีหน้าของโดนัลด์ดูย่ำแย่ถึงขีดสุด

หมอนี่รู้จักกาลเทศะบ้างไหม ใครเขาพาลูกน้องมา...

โต้วฮ่วนตบบ่าโดนัลด์ที่ยืนข้าง ๆ แล้วพูดว่า “ผู้บัญชาการครับ ลูกน้องของผมเดินทางมาไกล คงหิวกันแย่แล้ว ให้พวกเขากินให้อิ่มก่อน แล้วค่อยว่ากันเรื่องอื่น!”

“พวกเราเตรียมอาหารไว้แล้ว รองผู้บัญชาการเชิญตามผมมาได้เลย ส่วนลูกน้องของคุณ ผมจะให้คนพาไปกินที่โรงอาหารเดี๋ยวนี้ครับ”

โดนัลด์ข่มความโกรธเอาไว้ แล้วฝืนยิ้มตอบ

“พูดอะไรแบบนั้นครับ!”

โต้วฮ่วนขมวดคิ้วแล้วพูดตรง ๆ “นี่เป็นมื้อแรกที่พวกเขาเดินทางมากับผม จะให้ผมกินมื้อใหญ่ ส่วนพวกเขาไปกินที่โรงอาหารได้ยังไง!”

“ยกอาหารที่เตรียมไว้ไปที่โรงอาหาร ผมจะกินร่วมกับพวกเขา!”

เขารู้ดีว่าคนที่จะทำการใหญ่ได้ต้องมีลูกน้องที่ภักดี ยิ่งไปกว่านั้น เขามีระบบค่าความภักดี จึงให้ความสำคัญกับความภักดีของลูกน้องเป็นพิเศษ

การแบ่งอาหารเป็นเรื่องเล็ก แต่การสื่อให้เห็นว่าร่วมทุกข์ร่วมสุขกันนั้นสำคัญมาก และยังช่วยเพิ่มความสามัคคีได้ด้วย

ยกตัวอย่างกองทัพบกที่แข็งแกร่งที่สุดในชาติที่แล้ว ให้ความสำคัญกับการเป็นหนึ่งเดียวกันของทหารกับนายทหารอย่างยิ่ง ตั้งแต่ระดับผู้บังคับบัญชาชั้นต้นไปจนถึงชั้นกลางต่างก็กินข้าวในโรงอาหารเดียวกัน นี่ไม่ใช่เงื่อนไขเพียงพอที่จะทำให้กองทัพแข็งแกร่งที่สุด แต่เป็นเงื่อนไขจำเป็น

แน่นอนว่าก็มีตัวอย่างตรงกันข้ามอยู่เหมือนกัน ชายชื่ออิ่นคากาคนหนึ่งหักเงินเดือนทหารไปด้วย ปลุกปั่นให้พวกทหารก่อรัฐประหารไปด้วย สุดท้ายก็เข้าไปนอนในคุก ผลลัพธ์เห็นกันชัด ๆ อยู่แล้ว

“แบบนี้จะดีหรือครับ?”

โดนัลด์แปลกใจอยู่บ้าง มองโต้วฮ่วนราวกับเห็นคนโง่

คนระดับไหนก็กินอาหารระดับนั้น นี่เป็นกฎที่ทุกคนยอมรับกันอยู่แล้ว

ดันยกผลประโยชน์ของตัวเองให้คนอื่นอีก ซื้อใจคนก็ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้ แค่โยนกระดูกให้สักชิ้นก็พอแล้ว

หมอนี่สมองมีปัญหาหรือไง?

“ในเมื่อเป็นงานเลี้ยงต้อนรับที่จัดให้ผม ก็ทำตามที่ผมบอกเถอะครับ” โต้วฮ่วนไม่อธิบาย เพียงพูดอย่างไม่ใส่ใจ

โดนัลด์ทำได้แค่พยักหน้า แล้วหันไปสั่งทหารของฐานสาขา “ทำตามที่รองผู้บัญชาการบอก ยกอาหารในงานเลี้ยงต้อนรับไปไว้ที่โรงอาหาร ให้เขากินร่วมกับลูกน้อง”

พูดจบเขาก็ไม่สนใจเรื่องอื่น หันหลังเดินจากไปทันที

งานเลี้ยงต้อนรับวันนี้แทบไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แถมยังโดนตบหน้ากลับมาเสียยับ

ซวยฉิบหาย!

“พวกเรา ไปกินข้าวกัน!”

โต้วฮ่วนไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น เขาโบกมือให้ทหารเรือห้าสิบนายที่อยู่ด้านหลัง แล้วเดินตามทหารของฐานสาขาคนหนึ่งไปยังโรงอาหารก่อน

“ไปกินข้าวกัน!”

ทุกคนประสานเสียงกัน แล้วเดินตามหลังโต้วฮ่วนไป

ไม่รู้ทำไม พวกเขาถึงรู้สึกยอมรับชายหนุ่มคนนั้นมากขึ้น เลือดในกายร้อนรุ่มขึ้นไม่น้อย

พวกเขาสัมผัสได้ถึงความเคารพที่แตกต่างออกไป

โต้วฮ่วนยังคงก้าวเดินด้วยจังหวะเดิม แต่ใจกลับเบิกบานขึ้นไม่น้อย

【ค่าความภักดี +1】*30

【ค่าความภักดี +2】*20

เมื่อเปิดหน้าระบบค่าความภักดีออกมา ก็เห็นรางวัลเรียงเป็นแถว ชวนน้ำลายสอ ทั้งน้ำยาปรับปรุงผลปีศาจ ดาบชั้นยอดไร้เทียมทาน การผ่าตัดยืดอายุ พรสวรรค์เปลวเพลิง...

เยี่ยมไปเลย!

โต้วฮ่วนอดฮัมเพลงเบา ๆ ไม่ได้

ในเวลาเดียวกัน

ยังมีทหารของฐานสาขาอีกไม่น้อยมองตามแผ่นหลังของโต้วฮ่วน แววตาวูบไหว

เทียบกันแล้ว รู้สึกว่าผู้บังคับบัญชาคนนี้ดูเป็นมนุษย์มากกว่าจริง ๆ!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป