วันพีซ: สามปีเป็นพลเรือเอก ห้าปีเป็นจอมพล!

ตอนที่ 4 ลุยกันตรง ๆ!

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

วันต่อมา

โดนัลด์ วิลสันนั่งอยู่ในห้องทำงาน พลางคิดอย่างถี่ถ้วนว่าจะจัดการเรื่องของโต้วฮ่วนอย่างไร

เพราะทำธุรกิจใต้ดินอยู่ เขาจึงหวังอย่างยิ่งว่าโต้วฮ่วนจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมที่นี่ อย่างดีที่สุดก็หมกตัวอยู่แต่ในฐานตลอดทั้งวัน

น่าเสียดาย จากผลงานของพันตรีโต้วฮ่วนเมื่อวาน ดูท่าเขาอาจจะยอมอยู่เฉย ๆ ได้ แต่คงไม่อยู่เฉยอย่างสงบแน่

อายุยังน้อยแท้ ๆ แต่กลับเป็นชายที่มีความทะเยอทะยานราวกับสิงโตแล้ว!

พวกเลือดร้อนเปี่ยมอุดมการณ์ที่มาจากกองบัญชาการใหญ่แบบนี้ เป็นคนประเภทที่เขาไม่อยากข้องเกี่ยวด้วยที่สุด

โดนัลด์ปวดหัวขึ้นมาชั่วขณะ ก่อนหันไปถามผู้ช่วยที่อยู่ข้างกายว่า “ผู้ช่วยวิลเลียม คุณว่าเราควรรักษาความสงบเรียบร้อยแบบเดิมไว้ยังไงดี?”

นี่คือคนสนิทที่เขาไว้ใจ และยังเป็นคนกลางในธุรกิจใต้ดินของเขาตามปกติด้วย

วิลเลียมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง “ดูจากท่าทีของพันตรีโต้วฮ่วนเมื่อวาน ให้เขาอยู่เฉย ๆ คงเป็นไปไม่ได้แน่ ไม่อย่างนั้นก็ลองมอบงานจุกจิกอย่างจัดการชาวบ้านก่อเรื่องกับไกล่เกลี่ยข้อพิพาทให้เขาทำ อ้างว่าเป็นการฝึกฝน จะได้ไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นครับ”

นี่เป็นวิธีที่นิยมใช้จัดการกับคนหนุ่ม ทำให้พวกเขาคิดว่าตัวเองได้รับความสำคัญ แล้วมักจะเอาเวลาทั้งชีวิตไปทุ่มเทให้กับงานจุกจิกเอง

พันตรีโต้วฮ่วนดูเป็นคนใจร้อนอยากสร้างผลงาน วิธีนี้อาจได้ผลดีเกินคาดก็ได้

“ไม่เหมาะ ๆ” วิลสันส่ายหน้า พลางนึกถึงเรื่องที่โต้วฮ่วนสั่งให้ย้ายงานเลี้ยงต้อนรับไปจัดที่โรงอาหารกองทัพเรือเมื่อวาน “เขาไม่ใช่คนทำอะไรตามกรอบ วิธีนี้ใช้ไม่ได้หรอก แต่ความคิดของคุณก็มีส่วนที่น่าสนใจ”

“ท่านหมายความว่าอย่างไรครับ?”

ผู้ช่วยวิลเลียมถามหยั่งเชิง

“กำหนดขอบเขตให้เขาสักแห่ง แล้วปล่อยให้เขาแสดงฝีมือในน่านน้ำที่ไม่สำคัญ แบบนี้เขาก็มีที่ระบายพลังงานเหลือเฟือ ส่วน ‘เงินเดือน’ ของเราก็ไม่กระทบ”

โดนัลด์เคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ แววตาเป็นประกายขึ้นเรื่อย ๆ

ใช่แล้ว ต้องแบบนี้

พวกเขายังสามารถส่งโต้ว่วนไปบางพื้นที่ เพื่อข่มขวัญแก๊งอันธพาลที่ไม่รู้จักเจียมตัว หรือใช้กำจัดคู่แข่งก็ได้

พันตรีจากกองบัญชาการใหญ่ เรื่องฝีมือย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

“ผมรู้อยู่แล้วครับ”

วิลเลียมยกมุมปาก พึมพำเสียงเบา

เขาก็คิดแบบนี้เหมือนกัน แต่ลูกน้องต้องโยนหินถามทางก่อน เจ้านายถึงจะได้มีโอกาสแสดงความฉลาดและรับคำประจบ

“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?”

โดนัลด์มองวิลเลียมอย่างสงสัย

“ผมบอกว่าท่านผู้บัญชาการฐานมองการณ์ไกลครับ”

วิลเลียมยกนิ้วโป้ง กล่าวชมด้วยความเลื่อมใส

“อืม” โดนัลด์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนพูดว่า “ไปเชิญพันตรีโต้วฮ่วนมาหาฉันที ฉันจะคุยกับเขาเรื่องเขตรับผิดชอบให้ดี”

“รับทราบครับ ท่านผู้บัญชาการฐาน”

วิลเลียมยิ้มอย่างรู้กัน แล้วเดินออกจากห้องทำงานไป

ส่วนโดนัลด์ก็สวมแว่นกรอบทอง แล้วเริ่มศึกษาพิกัดทะเลเหนือบนแผนที่อย่างละเอียด

เส้นทางจากเกาะหลัวหลินไปยังคามเบลต์มีธุรกิจของตระกูลวินสโมคอยู่ นั่นเป็นรายได้ก้อนใหญ่ประจำปี จะปล่อยให้ได้รับผลกระทบไม่ได้

เส้นทางจากเกาะเสวียนเฟิงไปเกาะช้างดุร้ายมีโจรสลัดกลุ่มหนึ่งปรากฏตัว พวกนั้นไม่ใช่คนของธุรกิจเรา ให้โต้วฮ่วนจัดการได้…

…

ในเวลาเดียวกัน

สนามฝึกของฐานสาขาที่ 141

พื้นที่ของฐานสาขาที่ 141 ตั้งอยู่ตรงจุดยุทธศาสตร์สำคัญของการค้าของแก๊งอันธพาลในทะเลเหนือ จึงขึ้นชื่อเรื่องความวุ่นวาย ทั้งแก๊งอันธพาลและโจรสลัดต่างมีอิทธิพลทับซ้อนกัน

ดังนั้น ฐานสาขาที่ 141 จึงถือเป็นฐานที่มีอุปกรณ์ครบครันที่สุดแห่งหนึ่งในบรรดาฐานสาขาทั้งสี่ทะเล มีกำลังพลเต็มอัตราถึง 1,000 นาย และเมื่อผู้บัญชาการฐานซึ่งเป็นพันเอกเดินทางไปกองบัญชาการใหญ่เพื่อรายงานตัว ก็ยังได้รับการปฏิบัติที่เหนือกว่าผู้บัญชาการฐานสาขาอื่นหนึ่งขั้น

สนามฝึกของที่นี่ก็เป็นมืออาชีพมาก แถมมีพื้นที่กว้างขวาง

ขณะนี้ ทหารเรือชั้นยอด 50 นายยืนตัวตรงเรียงแถวเป็นระเบียบ

เบื้องหน้าแถวทหาร ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ยืนผึ่งผาย พยักหน้าเล็กน้อย

“อรุณสวัสดิ์ทุกคน!”

มังกี้ ดี โต้วฮวนยืนตัวตรง ตะโกนเสียงดัง

“อรุณสวัสดิ์ครับ พันตรี!”

ทหารทั้ง 50 นายขานตอบพร้อมกัน เสียงดังฟังชัด

พวกเขามีหน้าที่ฝึกฝนอยู่ที่กองบัญชาการใหญ่ จึงคุ้นเคยกับการฝึกกองทัพเป็นอย่างดี

“ดีมาก! กระปรี้กระเปร่ากันดี!”

มังกี้ ดี โต้วฮวนพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนตะโกนถาม “เมื่อวานกินอิ่มกันไหม?”

“อร่อยมากครับ!”

ทหารตอบเสียงเต็มปากเต็มคำ

พวกเขากินกันอย่างเอร็ดอร่อยจริง ๆ อาหารที่โดนัลด์เตรียมไว้ให้โต้วฮ่วนนั้นเป็นของชั้นเลิศ

สำหรับพวกเขาแล้ว นี่เป็นอาหารระดับที่ต้องระวังกระเป๋าสตางค์หากจะออกไปกินข้างนอก ยิ่งตอนกินยังเห็นสายตาอิจฉาจากทหารเรือฐานสาขาอื่นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รสชาติอาหารก็ยิ่งอร่อยขึ้นไปอีก สุดยอดไปเลย!

“ในเมื่อกินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ว ก็ถึงเวลาทำงานจริงจังกันสักที!” มังกี้ ดี โต้วฮ่วนพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ฉันมาที่นี่เพื่อทำอยู่สามอย่างเท่านั้นโว้ย! รู้ไหมว่าสามอย่างนั้นคืออะไร?”

“ไม่ทราบครับ ขอพันตรีชี้แนะด้วย!”

ทุกคนส่ายหน้าแล้วตอบพร้อมกัน

“สร้างผลงาน!”

“สร้างผลงาน!”

“แล้วก็สร้างผลงานโว้ย!”

มังกี้ ดี โต้วฮ่วนประกาศเสียงดังเต็มกำลัง จนฝูงนกพิราบขาวบนฟ้าบินหนีกันอลหม่าน

เขามาเพื่อสร้างผลงานเลื่อนตำแหน่ง สามปีเป็นพลเรือเอก ห้าปีเป็นจอมพล นี่คือเป้าหมายของเขา

“รับทราบครับ!”

ทหารเรือชั้นยอดทั้ง 50 นายสะดุ้งเฮือก มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง

ตรงไปตรงมาชะมัด!

แถมพวกเขาเองก็อยากสร้างผลงานเหมือนกัน

เลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือน ใครจะไม่ชอบล่ะ

ทหารนายหนึ่งถามอย่างสงสัยว่า “ขอถามหน่อยครับพันตรี พวกเราเพิ่งมารายงานตัวเมื่อวาน วันนี้จะไปสร้างผลงานที่ไหนครับ?”

ตามขั้นตอนแล้ว ตอนนี้พวกเขาควรทำความคุ้นเคยกับน่านน้ำแถวนี้ ออกลาดตระเวนตามเส้นทางที่กำหนดไว้สักสองสามวันเพื่อปรับตัว

ช่วงสองสามสัปดาห์นี้ควรเป็นเวลาที่ใช้ทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมไม่ใช่หรือ

“ถามได้ดี!” โต้วฮ่วนพยักหน้าแล้วตอบตรง ๆ “ฉันได้ยินมาตั้งแต่อยู่กองบัญชาการใหญ่แล้วว่าทะเลเหนือวุ่นวาย โจรสลัดอาละวาด วันนี้พวกเราจะออกลาดตระเวนทางทะเลกันเลย ไม่ต้องเตรียมตัวอะไรทั้งนั้น แวะสุ่มตรวจตามสบาย ให้โจรสลัดในทะเลเหนือได้เห็นบารมีของกองบัญชาการใหญ่!”

“แล้วก็ทำผลงานชิ้นแรกในสมุดบันทึกผลงานของฐานสาขาที่ 141 ให้ปังไปเลย!”

ก่อนมาที่นี่ เขาก็เตรียมข้อมูลมาแล้ว และรู้เรื่องขุมกำลังโจรสลัดแต่ละฝ่ายเป็นอย่างดี

สรุปง่าย ๆ คือ ในทะเลเหนือมีตระกูลวินสโมคเป็นยักษ์ใหญ่หนึ่งราย กับกลุ่มโจรสลัดขนาดใหญ่ กลาง และเล็กอีกจำนวนมหาศาล เป็นสถานการณ์ที่มีหนึ่งขุมกำลังเหนือชั้น แข็งแกร่งหลายกลุ่ม และกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยอีกเพียบ

พูดอีกอย่างก็คือ นอกจากตระกูลวินสโมคที่มีคนไม่พอและระดับตำแหน่งของเขายังไม่ถึงขั้นจัดการได้แล้ว โจรสลัดกลุ่มอื่นจะบุกตีกลุ่มไหนก็ได้ตามใจ

โจรสลัดที่นี่มีอยู่มากมาย ออกไปเดินเรือสักรอบยังไงก็ต้องได้อะไรกลับมา

“พันตรี พวกเราต้องรายงานผู้บัญชาการฐานไหมครับ?”

ทหารเก๋าสองนายที่ลงเรือของการ์ปมาถามขึ้น

บนเรือของการ์ปไม่ค่อยเคร่งเรื่องกฎระเบียบก็จริง แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ฐานสาขาแล้ว

“ไม่ต้อง ฉันเป็นรองผู้บัญชาการฐาน แค่แจ้งให้เขารู้ว่ามีภารกิจลาดตระเวนเล็ก ๆ ก็พอ ไม่ต้องรออนุมัติ”

โต้วฮ่วนชี้ไปยังนายทหารของฐานสาขาสองสามคนที่อยู่ในสนามฝึก แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ

นายทหารเหล่านั้นพยักหน้ารัว ๆ พลางตระหนักได้เต็มที่ว่ารองผู้บัญชาการฐานคนนี้ทำงานฉับไวเด็ดขาดแค่ไหน

ตอนนี้ ทหารเรือจากกองบัญชาการใหญ่ทั้ง 50 นายยังมีบางคนลังเลอยู่

แต่พอเห็นโต้วฮ่วนเดินดุ่ม ๆ มุ่งหน้าไปยังท่าเรือแล้ว พวกเขาก็รีบก้าวตามไป

ผู้บังคับบัญชาคนนี้มีพลังล้นเหลือเกินไปหน่อยก็จริง แต่พันตรีจากกองบัญชาการใหญ่ที่อายุน้อยขนาดนี้ก็พอจะเชื่อใจได้อยู่

…

ในเวลานี้เอง

ผู้ช่วยวิลเลียมกำลังตามหาโต้วฮ่วนอย่างเร่งรีบ

ยังไม่ทันถึงสนามฝึก นายทหารของฐานสาขาสองสามคนก็รีบเข้ามารายงานเสียก่อน

“พวกคุณบอกว่าเขาพาลูกน้องออกไปจัดการโจรสลัดกันเลยงั้นเหรอ!?”

วิลเลียมอ้าปากค้าง สีหน้าไม่อยากเชื่อ

นี่เพิ่งเป็นวันที่สองที่โต้วฮ่วนมาถึง แถมถ้านับจริง ๆ ยังไม่ถึง 24 ชั่วโมงด้วยซ้ำ

อย่างน้อยก็น่าจะใช้เวลาทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมงานและสอบถามสถานการณ์ก่อนสิ!

เห็นนายทหารใต้บังคับบัญชาสองสามคนพยักหน้าหงึก ๆ วิลเลียมก็เริ่มมีเหงื่อซึมที่หน้าผาก เขารีบกลับไปรายงานสถานการณ์ที่ห้องทำงาน

แผนของพวกเขาพังหมดในพริบตา อย่าว่าแต่จะกำหนดเขตทะเลให้โต้วฮ่วนเลย ตอนนี้พวกเขาอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าตัวอยู่ที่ไหน

หมอนี่ทำอะไรไม่เป็นไปตามคาดเลยสักอย่าง!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป