วันพีซ: สามปีเป็นพลเรือเอก ห้าปีเป็นจอมพล!

ตอนที่ 5 โจรสลัดกลุ่มฉลามเสือ

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฐานทัพสาขาที่ 141 แห่งทะเลเหนือ

เรือรบขนาดเล็กลำใหม่เอี่ยมบรรทุกคนมาเต็มลำถึง 50 คน แล่นพุ่งออกจากท่าเรือไปตรง ๆ

เหล่าทหารเก่าที่ลงมาจากเรือของการ์ป รับหน้าที่ควบคุมเรือ บังคับหางเสือ คอยสังเกตการณ์ และงานอื่น ๆ ที่ต้องอาศัยประสบการณ์ ส่วนทหารใหม่ฝีมือดีจากกองบัญชาการใหญ่ก็เรียนรู้และฝึกฝนไปด้วย

ว่าแต่เขาฉวยเรือของคุณอาการ์ปมา แล้วทางนั้นจะเอาเรือที่ไหนออกทะเลล่ะ?

โต้วฮ่วนสะบัดความคิดวุ่นวายออกจากหัว ก่อนออกคำสั่งว่า “ตอนนี้แล่นตรงไปก่อน รอฟังคำสั่งจากผมแล้วค่อยเปลี่ยนทิศทาง”

“รับทราบครับ ผู้พัน!”

คาร์ล ผู้หมวด ตอบอย่างนอบน้อม

เรือรบขนาดเล็กฝ่าคลื่นลมแล่นไปบนทะเล เหล่าทหารเก่าครึ่งหนึ่งจากเรือรบของการ์ปยังคงนั่งนิ่งอย่างสบายใจ เพราะคุ้นชินกับสถานการณ์เช่นนี้แล้ว

ส่วนทหารใหม่จากกองบัญชาการใหญ่ที่เหลือก็อดตื่นเต้น มองซ้ายมองขวาไม่ได้

นี่เป็นครั้งแรกนอกเหนือจากการฝึก ที่พวกเขาได้ปฏิบัติภารกิจในทะเลด้วยตัวเอง

แต่พวกเขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ผู้พันจะอาศัยดวงล้วน ๆ เพื่อตามหาโจรสลัดกลางทะเลจริงหรือ?

ทะเลเหนือเป็นเพียงหนึ่งในสี่ทะเล แต่ผืนทะเลแห่งนี้กว้างใหญ่จนเรียกได้ว่าไร้ขอบเขต ต่อให้มีโจรสลัดอยู่มากมาย ก็ยังยากที่พวกเขาจะพบเข้า

ทุกคนมองแผ่นหลังองอาจบนดาดฟ้า หวังว่าผลลัพธ์จะไม่ทำให้ผู้บังคับบัญชาผู้เปี่ยมด้วยพลังคนนี้ผิดหวัง

แต่มังกี้ ดี โต้วฮวนกลับไม่ร้อนใจแม้แต่น้อย ฮาคิสังเกตการณ์อันทรงพลังแผ่ออกจากร่าง ครอบคลุมพื้นที่รอบตัวเป็นวงกว้างถึง 10 กิโลเมตร

เขาไม่มีแรงเหลือพอจะตรวจสอบรายละเอียดปลีกย่อยทีละจุด แต่หากเรือโจรสลัดปรากฏขึ้นในระยะ 10 กิโลเมตร ก็ไม่มีทางรอดพ้นสายตาเขาไปได้แน่นอน

นี่คือฮาคิสังเกตการณ์ระดับสูงสุดของรองพลเรือเอก ผู้ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นว่าที่พลเรือเอก เหมาะจะสร้างผลงานในทะเลเหนือที่มีโจรสลัดชุกชุมเป็นอย่างยิ่ง

แม้จะกินแรงมาก แต่สำหรับเขายังอยู่ในระดับที่รับไหว

ทันใดนั้น โต้วฮ่วนก็ลืมตาขึ้น แล้วออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดว่า “ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 35 องศา เร่งความเร็วเต็มกำลัง!”

“รับทราบครับ ผู้พัน!”

คนถือหางเสือบังคับเรืออย่างแม่นยำ เรือรบขนาดเล็กพุ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 35 องศาด้วยความเร็วสูงสุด

โต้วฮ่วนคำนวณในใจ เรือของเขาแล่นด้วยความเร็ว 10 นอต หรือชั่วโมงละกว่า 18 กิโลเมตร

ส่วนเรือโจรสลัดที่อยู่ห่างออกไป 10 กิโลเมตร แล่นไปยังเกาะแห่งหนึ่งด้วยความเร็ว 4 นอต นับว่ากำลังมุ่งหน้าเข้าหากันพอดี

เมื่อเทียบความเร็วกันแล้ว พวกเขาน่าจะไปถึงเกาะก่อนโจรสลัดหนึ่งก้าว แถมยังพอได้พักสักหน่อยด้วย

……

ในเวลาเดียวกัน บริเวณทะเลที่อยู่ห่างออกไป 10 กิโลเมตร

เรือโจรสลัดลำมหึมาลำหนึ่งแล่นมุ่งหน้าไปยังเกาะโรจีซึ่งอยู่ห่างออกไป 4 กิโลเมตร ท่าทางดุดันน่ากลัว

บนเกาะนั้นมีหมู่บ้านที่มีผู้คนกว่า 300 คนอาศัยอยู่ ทั้งยังอุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากร

โจรสลัดนับร้อยจากกลุ่มโจรสลัดฉลามเสือถืออาวุธนานาชนิด พลางมองไปยังเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มกระหายเลือด

“ข้างหน้านั่นแหละเป้าหมายคราวนี้ ไม่รู้พวกชาวบ้านจะเก็บเงินไว้ได้เท่าไร ถ้าได้น้อยละก็ ฉันฆ่าคนแน่!”

“ฮึ ๆ ฉันสนใจมากกว่าว่าช่วงนี้มีผู้หญิงเพิ่งแต่งงานใหม่บ้างไหม รสชาติของสาวน้อยพวกนั้น โดยเฉพาะตอนอยู่ต่อหน้าผัวของพวกหล่อน บอกเลยว่าเด็ดสุด ๆ!”

“อย่าทำอะไรเกินเลยสิ คราวนี้แกนอนกับผู้หญิงให้น้อยหน่อย คราวก่อนอีกฝ่ายถึงกับสู้ตายกับแกเลยนะ ถ้าฆ่าหมด พวกเราก็ไม่เหลือใครให้ปล้นแล้ว!”

“พูดถูก ฆ่าหมดไม่ได้หรอก!”

“ฮ่า ๆๆๆ!”

เหล่าโจรสลัดยิ่งพูดก็ยิ่งคึกคัก ยิ่งพูดก็ยิ่งร้อนใจ แทบอยากกระโดดลงน้ำว่ายไปเดี๋ยวนั้น

เป็นโจรสลัดนี่มันดีจริง ๆ อยากทำอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น!

“เงียบกันหน่อย!”

บาริ เวลด์ ชายร่างยักษ์กำยำสูงถึง 3 เมตร ขมวดคิ้วแล้วตวาดว่า “ยังไม่ขึ้นฝั่งก็คลุ้มคลั่งกันขนาดนี้ พอขึ้นฝั่งแล้วพวกแกจะลืมแม้แต่ฉันที่เป็นกัปตันหรือไง?”

“กัปตัน อย่าล้อกันเล่นสิครับ! ต่อให้พวกเราลืมพ่อแท้ ๆ ก็ไม่มีทางลืมกัปตันหรอก!”

เหล่าโจรสลัดใจหายวาบ รีบพูดเอาอกเอาใจ

ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นหัวหน้า แต่ยังเพราะเขาเป็นโจรสลัดตัวฉกาจที่มีค่าหัว 27 ล้านเบรี เขาอาละวาดไปทั่วทะเลเหนือ คร่าชีวิตผู้คนมานับไม่ถ้วน แถมยังแข็งแกร่งจนพวกเขาทำได้แค่แหงนมอง

ถ้าเผลอทำให้กัปตันโมโหขึ้นมาจริง ๆ อีกเดี๋ยวสมองคงระเบิดกระจุยแน่

“อืม” บาริพ่นลมหายใจออกทางจมูก ก่อนพูดเสียงเรียบว่า “จำไว้ คราวนี้พวกแกจะเล่นสนุกบนเกาะกันยังไงก็ได้ แต่ฆ่าได้มากสุดแค่ 100 คน ถ้าเกินไปหนึ่งคน พวกแกก็ต้องตายหนึ่งคน เข้าใจไหม?”

หลังจากปล้นสะดมหมู่บ้านมาหลายครั้ง เขาก็เข้าใจหลักการข้อหนึ่ง ฆ่าคนจนหมดก็เท่ากับเสียแหล่งเสบียงไปหนึ่งแห่ง ฆ่าไปสักครึ่งหมู่บ้านก็พอแล้ว

“ครับ ๆ หัวหน้าฉลาดหลักแหลม! คราวนี้ฆ่าน้อยหน่อย คราวหน้ายังปล้นต่อได้!”

“หัวหน้าใจดีจริง ๆ ฆ่าแค่ 100 คนเอง!”

“หัวหน้าใจดีจริง ๆ คราวนี้ผมจะนอนกับผู้หญิงแค่สองคน บางทีอาจฆ่าผู้ชายแค่คนเดียวก็ได้!”

เหล่าโจรสลัดพยักหน้ารัว ๆ พลางยิ้มเจ้าเล่ห์รับคำ

บาริถึงค่อยพอใจ กล้ามเนื้อทั่วร่างที่ใหญ่ราวกับภูเขาคลายลงเล็กน้อย เขาตะโกนว่า “เร่งเรือให้เร็วขึ้น! เดี๋ยวจะได้ปล้นของคล่อง ๆ อย่ามัวอืดอาดยืดยาด ทำเกาะนี้เสร็จยังมีเกาะต่อไปอีก!”

“เร่งจนเร็วที่สุดแล้วครับ อีก 10 นาทีก็น่าจะถึง!”

“หัวหน้าไม่ต้องห่วง คราวนี้พวกเราจะกวาดสมบัติมาให้เร็วและเกลี้ยง รับรองว่าหัวหน้าพอใจแน่!”

เหล่าโจรสลัดส่งเสียงโหวกเหวกวุ่นวาย ต่างคนต่างรีบแสดงความภักดี

ใบหน้าเหี้ยมเกรียมของบาริมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น เขาหรี่ตาแล้วเอนกายลงบนเก้าอี้เอนหลัง

ขณะที่กำลังเพลิดเพลินอยู่นั้น โจรสลัดที่ทำหน้าที่เฝ้าสังเกตการณ์ก็รีบรายงานขึ้นมา “หัวหน้า มีเรือรบของกองทัพเรือจอดอยู่หน้าเกาะครับ! ดูแล้วมีคนสี่สิบห้าสิบคน น่าจะไปถึงก่อนพวกเรา ไม่รู้ว่ามาทำอะไร!”

“หืม?” บาริลุกจากเก้าอี้เอนหลังแล้วมองไปยังเบื้องหน้า จากนั้นก็ยิ้มเยาะออกมา

ก็แค่เรือรบขนาดเล็กลำหนึ่ง แค่ดูใหม่หน่อยเท่านั้น ไม่มีอะไรให้ต้องใส่ใจ

เขาตะโกนเสียงดังว่า “แล่นเรือเข้าไป! คราวนี้ปล้นกองทัพเรือด้วย! เอาเรือใหม่เอี่ยมแบบนี้มาแกว่งอยู่ต่อหน้าฉัน ฉันอยากรู้นักว่าฐานไหนกันที่กำลังทำเงิน!”

เทียบกับชาวบ้านบนเกาะแล้ว การปล้นเรือรบสักลำย่อมได้ของมากกว่ากันเยอะ เรือใหม่เอี่ยมขนาดนี้ เงินของกองทัพเรือข้างในต้องมีไม่น้อยแน่

กองทัพเรือในทะเลเหนือนี้ ไม่มีสักคนที่เขากลัว

“หัวหน้าเจ๋งสุด ๆ ให้พวกกองทัพเรือได้เห็นฝีมือของหัวหน้าสักหน่อย!”

“พวกนั้นยังไม่ขยับเลย หรือว่ายังไม่เห็นพวกเรา? ดูท่าจะเป็นทหารใหม่กันนะ!”

“คงงั้นแหละ ไม่อย่างนั้นพอเห็นธงโจรสลัดของเรา คงรีบหนีไปแล้ว!”

“ฮ่า ๆ พวกนั้นซวยเอง วันนี้ดันมาเจอพวกเราเข้า!”

เหล่าโจรสลัดผิวปากกันอย่างสนุกสนาน ไม่เห็นกองทัพเรือที่อยู่ตรงข้ามอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

ก็แค่กองทัพเรือ พวกเขาจัดการมาไม่น้อยแล้ว

ถ้าวันนี้จัดการคนกลุ่มนี้ได้ พวกเขาอาจได้กลายเป็นโจรสลัดฝีมือดีที่มีค่าหัวหลายแสนเบรีก็ได้

เมื่อเห็นว่าระยะห่างลดลงเรื่อย ๆ จนเหลือไม่ถึง 300 เมตร สีหน้าของเหล่าโจรสลัดก็ยิ่งเหี้ยมเกรียมขึ้นทุกที

ในจังหวะนั้นเอง เสียงปืนใหญ่ทุ้มหนักหลายครั้งก็ดังขึ้น

ตูม! ตูม! ตูม!

กระสุนปืนใหญ่สิบกว่าลูกพุ่งเข้าเป้าอย่างแม่นยำ ก่อนระเบิดบนเรือโจรสลัด

ชั่วพริบตา เศษไม้กระเด็นว่อน โจรสลัดหลายสิบคนถูกระเบิดตายคาที่ เรือโจรสลัดทั้งลำแตกเป็นเสี่ยง ๆ

“ทำได้ดีมาก!”

โต้วฮ่วนตบไหล่พลปืนใหญ่ที่อยู่ข้างกาย พลางเอ่ยชม

เขารออยู่ตรงนี้มาสิบนาทีแล้ว ในที่สุดก็รอพวกโจรสลัดกลุ่มนี้มาจนได้

แต่ดูโง่เง่าชะมัด ขนาดอยู่ใกล้กันขนาดนี้ยังไม่รู้จักยิงปืนใหญ่ ดูท่าจะเป็นแค่พวกปลายแถว

“ผู้พันสั่งการได้เยี่ยมมากครับ!”

พลปืนใหญ่สองสามคนมองโต้วฮ่วนด้วยความนับถือ แล้วพูดขึ้น

พวกเขามาถึงก่อนล่วงหน้าโดยยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น คิดไม่ถึงว่าจะมีโจรสลัดแล่นเข้ามาจริง ๆ คาดการณ์ได้แม่นสุดยอดไปเลย!

“รายงานผู้พัน! มีกำลังพลกลุ่มเล็กของอีกฝ่ายกำลังเข้ามาใกล้ จะยิงหรือไม่ครับ?”

ทหารเรือที่ทำหน้าที่สังเกตการณ์รายงานอย่างแม่นยำ

“ไม่ต้อง ปล่อยให้เข้ามา จะได้ฝึกมือกัน พวกนี้เป็นผลงานทั้งนั้น” โต้วฮ่วนโบกมืออย่างใจเย็น

โจรสลัดในทะเลเหนือมันก็แค่พวกขยะ อย่างมากก็เอาไว้สะสมผลงานได้พอใช้

“ฉันนี่แหละฉลามเสือบาริ! ตายซะ!”

บาริกระโดดพรวดขึ้นจากทะเลอย่างทุลักทุเล ดวงตาแดงก่ำขณะจ้องไปทางโต้วฮ่วน

เสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่ง เผยให้เห็นกล้ามเนื้อทั่วร่าง แม้ถูกปืนใหญ่ถล่มแต่ก็ไม่ได้บาดเจ็บสาหัส

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป