เผยอวี่หลี่มาถึงห้องอาหารตอนที่เวินซุ่ยกินเสร็จแล้ว
แพนเค้กเจียนปิ่งกั่วจื่อที่เหลืออยู่ครึ่งชิ้นวางบนจาน เธอประคองแก้วน้ำผลไม้ด้วยสองมือ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย พลางคุยกับพ่อครัว
คุณเวินซุ่ยเป็นเด็กช่างพูดมาตั้งแต่เล็ก ไปที่ไหนก็คุยกับคนที่นั่น ฉลาดเกินวัยจนใคร ๆ ก็เอ็นดู
เสียงฝีเท้าของเผยอวี่หลี่ดังขึ้น พ่อครัวที่เมื่อครู่ยังชวนคุยเก่งพลันยืนตัวตรง สีหน้าตึงเครียดทันที
“คุณเผย”
หญิงสาวหน้าโต๊ะอาหารได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น ประกาศราวกับออกคำสั่ง
“เผยอวี่หลี่ พรุ่งนี้ฉันอยากกินอาหารกุ้ยโจว เจิ้งป๋อเป็นคนกุ้ยโจว อาหารที่เขาทำเก่งที่สุดคือปลาต้มซุปเปรี้ยวนะ!”
พ่อครัวได้ยินแล้วก็ยิ่งประหม่า
พูดตามตรง คุณเผยเป็นนายจ้างที่แทบไม่จู้จี้เรื่องค่าใช้จ่าย แถมยังจ่ายค่าจ้างอย่างใจกว้าง
แต่คงเพราะเขาเป็นคนเย็นชา ทั้งยังอยู่ในตำแหน่งสูงมานาน คิ้วเข้มกดต่ำ ดวงตาดูลึกล้ำ ทำให้คนรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างยิ่ง
ปกติคุณเผยไม่เลือกกินอาหาร หมอจะส่งรายการอาหารให้ตรงเวลา เขาก็แค่ทำกับข้าวจากวัตถุดิบในรายการนั้น
ไม่ว่าอาหารจะรสชาติแบบไหน สำหรับคุณเผยก็ล้วนเป็นเรื่องธรรมดา
เขาไม่มีรสชาติไหนที่ไม่ชอบ กินอาหารตรงเวลาอย่างเรียบเฉยราวกับเพียงต้องการตอบสนองความต้องการพื้นฐานของร่างกาย แล้วก็ออกจากคฤหาสน์ในเวลาเดิมทุกครั้ง
ปลาต้มซุปเปรี้ยวไม่มีอยู่ในรายการอาหาร
เขาตัดสินใจเองโดยพลการ ช่างหุนหันเกินไปแล้ว
สายตาของคุณเผยทอดมองมาอย่างนิ่งลึก หยุดอยู่บนตัวเขาชั่วขณะ
พ่อครัวกดดันจนเหงื่อซึมตรงหน้าผาก
“คุณเผย ผม...”
“ไม่เลว ซุ่ยซุ่ยชอบลองอะไรใหม่ ๆ”
น้ำเสียงเย็นขรึมของคุณเผยหาได้ยากที่จะเจือคำชม
“อยากได้วัตถุดิบอะไรคุยกับพ่อบ้านได้เลย เขาจะช่วยเต็มที่”
“แต่ต้องระวังวัตถุดิบที่คุณเวินกินไม่ได้นะ”