น้ำตาของเวินซุ่ยไหลพรากจนแทบเต็มตะกร้า เปียกชุ่มไหล่ของเผยอวี่หลี่
ชายหนุ่มรูปหล่อที่นั่งอยู่ข้างเตียงมีรูปร่างใหญ่กว่าเธออยู่ทั้งรอบ
แขนเรียวยาวโอบรอบตัวเธอ มือใหญ่คอยเช็ดน้ำตาให้ น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนใจสั่นเอ่ยปลอบเด็กสาวตัวเล็กในอ้อมแขน
“ทำไมยังขี้แยเหมือนเดิมเลย?”
“น้ำตาของเธอแทบจะท่วมเตียงไปครึ่งหนึ่งแล้ว”
เด็กสาวคนสนิทของเขาทำหน้าบึ้งงอน ใบหน้าสวยมีคราบน้ำตาเปียกชื้น ขนตาชุ่มฉ่ำ ปลายจมูกแดงระเรื่อ แก้มนุ่มนิ่มเปียกไปหมด แม้แต่ท่าทางสะอึกสะอื้นก็ยังดูน่าสงสาร
“ร้องไห้ก็ผิดกฎหมายเหรอ?”
“ไม่ผิดหรอก ใครกล้าบอกว่าเธอทำผิดกฎหมายกัน?”
เผยอวี่หลี่พูดเสียงทุ้มต่ำ พลางปลอบเธอ
“แค่รู้สึกว่าเวลาเธอร้องไห้แล้ว...”
“แล้วอะไร?”
เวินซุ่ยสูดจมูก ตัดบทเขา
“น่าเกลียดเหรอ?”
เธอยกกำปั้นขึ้นแกว่งไปมาตรงหน้าเผยอวี่หลี่
“กล้าพูดก็ลองดูสิ”
ชายหนุ่มผู้ใหญ่เต็มตัวและรูปหล่อยิ้มให้เธอ ก่อนรีบยอมรับผิด
“น่ารักมาก”
เวินซุ่ยส่งเสียงฮึในลำคอ ในที่สุดก็พอใจ
ชายหนุ่มพูดเรื่อย ๆ น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้า
“เวินซุ่ยซุ่ยตอนโตมีมารยาทขึ้นแล้วนะ ไม่ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพรากเหมือนตอนเด็ก ๆ แถมยังจงใจเอามาถูเสื้อพี่อีก”
เขายิ้มพลางยื่นมือไปหยิกแก้มเธอเบา ๆ เวินซุ่ยที่ยังสะอื้นหลงเหลือจากการร้องไห้สูดจมูก
“กลิ่นอะไรน่ะ?”
เธอดมมือเขาเหมือนลูกสุนัข ก่อนจะจับข้อมือเขาพลิกขึ้นมาดู