เวินซุ่ยไม่รู้เหมือนกันว่าหัวข้อสนทนาวนไปวนมาได้อย่างไร สุดท้ายกลับวกมาเกี่ยวกับตัวเองเสียได้
แต่เดิมเธอกับมู่อวี้เฉิงก็ไม่ได้สนิทกันมากนัก เผยอวี่หลี่คงเป็นห่วงจนลนลาน พอเห็นผู้ชายคนอื่นนอกใจ ก็เลยอดกำชับเธอสักสองสามคำไม่ได้
เวินซุ่ยมัวแต่เมาท์มอยกับมู่มู่ จึงพยักหน้าส่ง ๆ ไปเท่านั้น
เผยอวี่หลี่ไปส่งเธอที่ห้อง
เวินซุ่ยกำลังยุ่งกับการตอบข้อความ โต้ตอบกับมู่เฟยไปมา ข้อความเสียงดังรัวเข้ามาไม่หยุด
ระหว่างนั้นยังมีเสียงตะโกนของเสิ่นโย่วซีสอดแทรกมาเป็นครั้งคราวด้วยว่า
“ฉันล่ะยอมจริง ๆ ทำไมยังมีคนลือว่าเด็กนั่นเป็นลูกนอกสมรสของมู่อวี้เฉิงอีก!”
“ไม่ใช่สิ มู่เฟย เธอเป็นทนายไม่ใช่เหรอ? ทนายก็ชอบเมาท์แบบนี้ด้วยเหรอ?”
“คืนนี้คงไม่ได้นอนแล้วเพื่อน ๆ ต้องเปิดประชุมตระกูล ขอให้ฉันโชคดีด้วยนะ...”
หลังจากส่งเวินซุ่ยกลับถึงห้อง เผยอวี่หลี่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาเสิ่นโย่วซี
เผยอวี่หลี่: “พวกแกตั้งกลุ่มแชตกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เสิ่นโย่วซีตอบกลับมาช้ามาก
“คุณหนูมู่เป็นคนตั้ง ตอนกินข้าว มีอะไรเหรอ?”
เผยอวี่หลี่ไม่ได้ตอบ
เสิ่นโย่วซี: “แกคงไม่ได้อยากให้ฉันลากแกเข้ากลุ่มหรอกนะ?”
เสิ่นโย่วซีกำลังพิมพ์อยู่ครู่หนึ่ง
เสิ่นโย่วซี: “เพื่อนเอ๊ย เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากลากแกเข้ามานะ”
“ลากแกเข้ากลุ่มมา เหมือนมีเครื่องตรวจสอบเย็นชาเพิ่มมาอีกคน ทุกคนคงอึดอัดกันเปล่า ๆ ช่างมันเถอะ ๆ”