พระชายาอ๋องเก้าเพียงอยากถูกทอดทิ้ง

ตอนที่ 2 พระชายาอ๋องเก้าเพียงอยากหมดรัก

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เรือนเย็นแห่งจวนอ๋องเก้าเป็นสถานที่คุมขังบ่าวไพร่ที่กระทำผิด ทั้งห่างไกลและเงียบเหงา

เยว่ฉุนถูกองครักษ์ร่างกำยำสองคนจับแขนคนละข้าง หิ้วมาถึงที่นี่

นางนั่งลงบนพื้นเย็นเฉียบ มองตามองครักษ์ร่างสูงใหญ่ทั้งสองที่เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ก่อนสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปใต้คอเสื้อ

เมื่อลูบไปถึงตำแหน่งหัวใจ ความเจ็บปวดก็ทำให้นางสะดุ้งหดตัว

สิ่งที่เย็บฝังอยู่ใต้เนื้อหนังกลับเต้นตุบ ๆ ประหนึ่งมีชีวิต

เยว่เซี่ยงเหวิน ช่างโหดเหี้ยมเหลือเกิน นั่นบุตรสาวแท้ ๆ ของตนเชียวนะ

นางแหวกคอเสื้อออก อาศัยแสงสลัวเพ่งมองรอยเย็บบนเนื้อบริเวณหัวใจ

พอสังเกตดูครู่หนึ่ง นางก็ลงมือแกะออกทันที

ความเจ็บปวดทำให้นางงอตัวลงในพริบตา ทว่ามือกลับไม่หยุดออกแรง

นางดึงเส้นด้ายออก แล้วใช้นิ้วควักสิ่งที่ฝังอยู่ข้างในออกมา

มันเป็นก้อนกลมสีน้ำตาล เปื้อนเลือด และยังเชื่อมติดกับเนื้อบางส่วน

เยว่ฉุนถือมันไว้ในมือ มันเต้นแผ่ว ๆ จริงดังว่า กลิ่นหอมประหลาดนั้นเข้มข้นยิ่งนักเมื่อถูกเลือดเนื้อกระตุ้น

“หากไม่ใช่เพราะเพิ่งฝังลงในเนื้อหนังวันนี้ ผ่านไปอีกหลายวัน คงควักออกมาไม่ได้แล้ว”

ของสิ่งนี้ชั่วร้ายยิ่งนัก

กลิ่นเถาวัลย์ชักนำ

เกรงว่าเยว่เซี่ยงเหวินคิดจะเปลี่ยนร่างเล็ก ๆ ของเยว่ฉุนให้กลายเป็นกลิ่นเถาวัลย์ชักนำที่มีชีวิตและเดินเหินได้ เมื่อกลายเป็นเช่นนั้น ต่อให้อยู่ห่างจากเว่ยจงหยวนเพียงใด ก็ยังกระตุ้นเขาได้

ชั่วร้ายจนไร้มนุษยธรรม

เมื่อควักมันออกมา ความเจ็บปวดราวกับถูกขูดกระดูกก็ทุเลาลงไม่น้อย

นางหยิบเข็มเงินออกมาห้ามเลือดให้ตนเอง ก้มมองหลุมเลือดนี้แล้วคิดถึงเยว่ฉุนตัวน้อยผู้น่าสงสาร ความเป็นธรรมนี้ นางจะทวงคืนให้แน่นอน

กระทั่งลุกขึ้นยืน นางจึงรู้สึกว่าระดับสายตาช่างผิดแปลกเหลือเกิน

เตี้ยเกินไปแล้ว สมกับเป็นคนแคระน้อยผู้เลื่องชื่อแห่งเมืองหลวงจริง ๆ

อาศัยสิ่งของรอบตัวเทียบดู นางคิดว่าสูงอย่างมากก็แค่ 1.4 เมตร

นางขยับเข้าไปในห้องว่างเปล่า อากาศเย็นยะเยือก มีเพียงเตียงกับม้านั่งเท่านั้น

ใครจะคิดว่านางจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

ในยามนั้นเอง มีคนผู้หนึ่งย่องเข้ามาทางประตูเรือนเย็นอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ

เขากวาดตามองซ้ายขวา ก่อนจะเข้าไปในห้อง

เยว่ฉุนตัวเล็กนิดเดียว นั่งอยู่บนเก้าอี้จึงมองเห็นได้ไม่ง่ายนัก

พอคนผู้นั้นเห็นนาง เขาก็สะดุ้งตกใจ

ที่สำคัญคือนางนั่งนิ่งเงียบอยู่ในแสงสลัว จนสัมผัสได้ว่านางกำลังจ้องเขาอย่างเย็นชา

“คุณหนูรอง?”

“มีอะไรก็พูดมา”

คนผู้นี้เป็นบ่าวชายคนหนึ่งในขบวนสินเดิมของจวนเยว่

“คุณหนูรอง ท่านอ๋องเก้าจะไล่พวกเราออกไป ก่อนออกจากบ้านนายท่านกำชับไว้ว่า คุณหนูรองต้องเชื่อฟังและหาทางเข้าใกล้ท่านอ๋องเก้า”

“ข้าถูกไล่มาถึงที่นี่แล้ว จะเข้าใกล้เขาได้อย่างไร?”

เยว่ฉุนถามเสียงเรียบ

“คุณหนูรอง ท่านต้องหาทางเอาเอง นายท่านกล่าวไว้แล้วว่า หากท่านอ๋องเก้ายังมีชีวิตอยู่ในอีกสองเดือน ฮูหยินหรงคงตกอยู่ในอันตราย ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยรูปร่างของท่าน จะมุดไปทางไหนก็ง่ายทั้งนั้น”

บ่าวชายหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง นางไม่มีทางเลือก

ฮูหยินหรงคือมารดาของเยว่ฉุน

“ข้าไม่รู้ว่าท่านอ๋องเก้าจะมีชีวิตรอดเกินสองเดือนหรือไม่ แต่บางคนอาจตายวันนี้ แม้เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดา หากมีผู้จงใจแทรกแซง นั่นก็คือการฆ่าคน”

“คุณหนูรอง ท่านพูดอะไร?”

“ฆ่าคนก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต”

ริมฝีปากซีดขาว ทว่าสายตากลับแน่วแน่ยิ่งนัก

บ่าวชายถูกคนแคระน้อยจ้องจนรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

เมื่อถ่ายทอดคำพูดเสร็จ เขาก็หันหลังวิ่งหนีไปทันที

เยว่ฉุนก้มหน้าลง ร่างกายเล็ก ๆ นี้อ่อนแอเกินไป

ข้างเรือนเย็น เงาร่างหนึ่งเร่งจากไปอย่างรวดเร็ว

เว่ยจงหยวนชำระล้างร่างกายเสร็จแล้ว ใบหน้าซีดขาวแต่กลับมีเลือดฝาดอยู่เล็กน้อย

ลมหายใจราบรื่น อาการเจ็บปวดอึดอัดหลังพิษกำเริบทุกครั้งก็หายไปด้วย

เขาหยิบเข็มเงินที่คนแคระน้อยยังไม่ได้เอากลับไป นางฝังเข็มให้เขาเพียงไม่กี่จุด เหตุใดจึงได้ผลถึงเพียงนี้!

“พรุ่งนี้เช้าให้ท่านหมอเมิ่งมาพบข้า”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เย่ซู่รับคำ ท่านหมอเมิ่งพยายามหาวิธีถอนพิษให้ท่านอ๋องเก้ามาโดยตลอด

“ท่านอ๋อง คนของจวนเยว่ถูกไล่ออกไปหมดแล้ว ในบรรดาพวกเขามีคนหนึ่งลอบเข้าไปถึงเรือนเย็นและข่มขู่คนแคระน้อย เยว่เซี่ยงเหวินสั่งให้นางหาทางเข้าใกล้ท่านอ๋องให้ได้ และให้ท่านอ๋องภายในสองเดือน...”

“ให้ข้าสิ้นใจภายในสองเดือนหรือ?”

“พ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่คนแคระน้อยไม่ได้รับปาก แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ นางพูดจาประหลาดอยู่บ้าง บอกว่าฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต”

“สิ่งที่สืบมาก่อนหน้านี้กับสิ่งที่เห็นในวันนี้แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน สืบใหม่อีกครั้ง คนแคระน้อยแห่งจวนเยว่ผู้นี้มีพิรุธ”

จากที่สืบมา คนแคระน้อยไม่เพียงไม่เติบโต แต่ยังไม่ฉลาดอีกด้วย

แรกเกิดนั้น นางมีใบหน้างดงามประณีต เยว่เซี่ยงเหวินดีใจยิ่งนัก จึงอุ้มนางไปเลี้ยงไว้ทางเรือนภรรยาเอกทันที

เมื่ออายุมากขึ้น นางกลับเรียนหนังสือเขียนอักษรได้อย่างยากลำบาก พออายุแปดขวบก็ไม่สูงขึ้นอีก

เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้ ฮูหยินเยว่ก็รังเกียจ จึงส่งนางกลับไปอยู่ทางเรือนอนุภรรยา

เมื่อเทศกาลซ่างซื่อเมื่อสองปีก่อน คนแคระน้อยชี้กวางว่าเป็นม้าต่อหน้าฝูงชน จนชื่อเสียงความโง่เขลาของนางเลื่องลือไปทั่วหล้า

ในเรือนเย็น เยว่ฉุนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้ มีเข็มเงินหลายเล่มปักอยู่บนกระหม่อมและท้ายทอย ดูราวกับเม่นตัวหนึ่ง

ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป จะสูงขึ้นได้อย่างไรกัน

แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะน่าเวทนา แต่ก็ยังพอมีทางพลิกผัน

เว่ยจงหยวน...

เขากำลังจะไม่ไหวแล้ว

นางช่วยเขาได้

เมื่อถอนเข็มออก ร่างกายก็พลันผ่อนคลาย ไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง

เยว่ฉุนขดตัวอยู่บนเตียงไม้ ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงหลับไป

แสงตะวันสาดผ่านหน้าต่างที่แตกกระจายลงบนใบหน้า เยว่ฉุนจึงลืมตาขึ้น

มีคนอยู่ในลานหรือ?

นางลุกขึ้นเดินไปถึงประตู แล้วเห็นชายวัยกลางคนยืนอยู่ในลาน

ใบหน้าดูอ่อนโยน ทว่านัยน์ตากลับฉายแววเฉียบคม

“ตื่นแล้วหรือ เด็กน้อย ข้าน้อยชื่อเมิ่งซวิน มาเยี่ยมเจ้า”

สายตาของนางหยุดอยู่ที่มือเขา เขาถือเข็มเงินที่นางใช้ฝังบนร่างเว่ยจงหยวนเมื่อคืนอยู่

มาเยี่ยมนางหรือ? คงมิได้มีเพียงเท่านั้นกระมัง

เขาเดินเข้ามา เสื้อผ้าตรงคอของนางเปื้อนเลือดแห้ง ร่างเล็กบอบบาง

แต่กลับมีความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวที่คนทั่วไปอาจไม่มี

“มีอะไรก็พูดมาเถิด”

ดวงตากลมโตดำขาวชัดเจน ใบหน้าของเยว่ฉุนงดงามยิ่งนัก

เพียงแต่เพราะรูปร่างเช่นนี้ ต่อให้งามเพียงใดก็ถูกมองข้าม

“ข้าน้อยรักษาคนมานานกว่ายี่สิบปี ไม่เคยพบผู้ใดฝังเข็มได้แม่นยำเช่นนี้ ทั้งตำแหน่งที่ลงเข็มยังเป็นจุดอันตรายยิ่ง ทว่ากลับควบคุมได้พอเหมาะพอดี ไม่ทราบว่าอาจารย์ของเจ้าคือผู้ใด?”

“บางคนเกิดมาก็เป็นอัจฉริยะ ฉันนี่แหละ”

เยว่ฉุนมิได้พูดโอ้อวด นางเป็นอัจฉริยะในจวนเยว่จริง ๆ

คงเป็นเพราะสวรรค์ริษยาคนเก่ง พอนางกำลังมีชื่อเสียงโดดเด่น ก็โยนนางมาไว้ในสถานที่เช่นนี้

อยากด่าคนก็ยังหาเจ้าตัวไม่เจอ

เมิ่งซวินหัวเราะ พลางพินิจนางอย่างละเอียด “การฝังเข็มบนร่างท่านอ๋อง มิใช่ใครก็ทำได้” ลงมือแล้วก็ต้องเตรียมใจสละชีวิต

“แต่ความจริงก็คือ ข้าช่วยเขาไว้แล้ว ข้าใช้วิธีที่อันตรายยิ่ง ซึ่งผู้อื่นไม่กล้าลอง เพื่อบรรเทาอาการพิษกำเริบของเขา เรื่องนี้ไม่มีข้อกังขา ข้าช่วยถอนพิษให้เขาได้ แต่มีเงื่อนไขคือให้ข้าออกไปจากที่นี่”

“เด็กน้อย เจ้านี่ช่างกล้าพูด!”

ใต้หล้านี้ไม่มีผู้ใดกล้าพูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าตนถอนพิษให้เว่ยจงหยวนได้

“ข้าอยู่ที่นี่ หากถอนพิษไม่สำเร็จ ท่านจะฆ่าข้าก็ได้ แต่หากข้าถอนได้ นอกจากข้าจะได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เขายังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างปลอดภัย การแลกเปลี่ยนนี้มิใช่คุ้มค่าหรือ?”

ร่างเล็กจ้อย ทว่าท่วงท่ากลับสงบนิ่งและเปี่ยมความมั่นใจ

“เจ้าอยากจากไปหรือ?”

เมิ่งซวินถามย้ำอีกครั้ง นางเพียงต้องการจากไปเท่านั้นจริงหรือ?

“ติดหนี้ต้องชดใช้ ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต ข้าจะทวงความเป็นธรรมให้คนผู้น่าสงสารคนหนึ่ง”

นางเป็นหมอ แต่ไม่ใช่หมอที่มองทุกสิ่งเป็นขาวหรือดำ นางอยู่ตรงกลางระหว่างนั้น

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป