ต้าจิ้น, จวนอ๋องเก้า
เจ็บ... เจ็บปวดราวกับถูกควักหัวใจและเฉือนกระดูก
เยว่ฉุนกำมือทั้งสองข้างแน่น ฝืนทนต่อความเจ็บปวด
ขณะเดียวกัน นางรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีแล้วลืมตาขึ้น
ขนตาสั่นระริก ก่อนจะเปิดออกในที่สุด สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือสีแดงชาดอันโศกสลด และดวงตาคู่หนึ่งที่ตัดกันชัดเจนระหว่างขาวกับดำ
ดูภายนอกคล้ายอ่อนโยน ทว่าภายในกลับเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม
“ฟื้นแล้วหรือ”
เจ้าของดวงตาเอ่ยเสียงต่ำ ราบเรียบไร้อารมณ์
เยว่ฉุนจ้องเขา ความทรงจำช่วงหนึ่งที่ไม่ใช่ของนางพลันหลั่งไหลเข้าสู่สมอง ราวกับน้ำเดือด
นี่ไม่ใช่ร่างของนาง
แต่เป็นบุตรีคนรองของเยว่เซี่ยงเหวิน รองเจ้ากรมพิธีการแห่งต้าจิ้น ซึ่งมีชื่อเดียวกับนาง
ตั้งแต่อายุ 8 ขวบก็ไม่สูงขึ้นอีกเลย เป็นคนแคระที่มีชื่อเสียงไปทั่วเมืองหลวง
หนึ่งเดือนก่อน เยว่เอ๋อ บุตรีคนโตของตระกูลเยว่ ได้รับเลือกเป็นพระชายารัชทายาท เยว่เซี่ยงเหวินจึงตอบแทนพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้น ด้วยการส่งคนแคระในบ้านให้เว่ยจงหยวน อ๋องเก้าที่ล้มป่วยเรื้อรังด้วยตนเอง
ไม่มีแม้แต่ฐานะให้ นับประสาอะไรกับพิธีแต่งงาน เพียงแค่ ‘ส่ง’ นางให้เขาเท่านั้น
วันนี้ แม่นมสองคนมาถึงอย่างกะทันหัน จับเยว่ฉุนมัดมือมัดเท้า กรีดเนื้อบริเวณหัวใจ แล้วยัดสิ่งของที่ไม่รู้จักเข้าไปข้างใน
จากนั้นก็เย็บปิดอย่างหยาบกระด้าง
เยว่ฉุนเจ็บจนกรีดร้องไม่หยุด ก่อนถูกส่งขึ้นเกี้ยวก็ยังร้องไห้โวยวาย
เยว่เซี่ยงเหวินตบหน้านางอย่างแรง เยว่ฉุนหัวกระแทกมุมโต๊ะ แล้วหมดสติไป
ดูจากสภาพยามนี้ นั่นคงไม่ใช่แค่หมดสติ แต่นางตายคาที่แล้วต่างหาก
บัดนี้ เยว่ฉุนผู้เป็นหมอเทวดาได้เข้ามาครอบครองร่างนี้
โคนนิ้วกลางมือขวาเย็นวาบ เยว่ฉุนสะดุ้ง ตราประทับเทียนโค่วของนางก็ติดตามมาด้วย
เป็นสิ่งเฉพาะของตระกูลเยว่ ติดตัวมาตั้งแต่เกิด เมื่อเริ่มศึกษาเล่าเรียน สิ่งที่ถนัดและเครื่องมือที่ใช้ล้วนปรากฏอยู่ในนั้น
“เจ็บหรือไม่”
เว่ยจงหยวนมองรอยแผลบนหน้าผากของนาง เลือดไหลชุ่มจนแดงฉาน ทั้งยังมีชาดทาทับอยู่อีกชั้น
เยว่ฉุนกำมือแน่น คิดพยุงตัวลุกขึ้น แต่เจ็บเหลือเกิน
ส่งคนแคระมาให้เว่ยจงหยวน แค่ใช้ปลายเท้าคิดก็เดาออกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
เล่าลือกันว่าเขาป่วยเรื้อรัง รักษาอย่างไรก็ไม่หาย เพื่อรักษาโรค เขาเคยเสาะหาวิธีมานานัปการ
ถึงขั้นต้มเด็กน้อยเป็นตัวยานำโรคด้วยซ้ำ
เขาป่วยหนักถึงเพียงนี้ นี่ไม่ใช่ส่งนางมาให้ทำให้เขาโกรธจนตายหรือไร!
“ท่าน... ถอยไป”
เยว่ฉุนเอ่ยอย่างยากลำบาก
หลังจากฟื้นขึ้นมา นางก็ได้กลิ่นหอมประหลาดโชยออกมาจากคอเสื้อ
กลิ่นนั้นมาจากสิ่งที่ถูกฝังไว้ในเนื้อบริเวณหัวใจของนาง
แม้ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เยว่เซี่ยงเหวินลงทุนลงแรงถึงเพียงนั้น ย่อมต้องมีเงื่อนงำ
เว่ยจงหยวนมองเด็กหญิงตัวน้อยผู้นี้ ตั้งแต่ถูกคนในวังหามมาที่จวนอ๋อง จนกระทั่งวางลงบนเตียง
ตลอดทาง นางเหมือนคนตายไปแล้ว
แต่ยามนี้เมื่อตื่นขึ้น ดวงตากลับสุกสว่าง ทั้งยังแน่วแน่อย่างยิ่ง
นางมีใจมุ่งมั่นที่จะมีชีวิตอยู่เช่นกัน น่าเสียดายที่เกิดผิดบ้าน
เว่ยจงหยวนส่ายหน้าเบา ๆ ถึงขั้นมีแววเวทนาปรากฏในดวงตา
เขาจะฆ่านาง!
เยว่ฉุนจ้องดวงตาเขา ขยับมือขวา เข็มเงินก็พลันตกลงมาคั่นอยู่ระหว่างนิ้ว
หากเขาลงมือ ก็อย่าหาว่านางไม่ปรานี
“ท่านอ๋อง คนจากวังกลับไปหมดแล้ว คนแคระนี่ให้ข้าน้อยจัดการเถิด ท่านไปพักผ่อนเถอะ”
เย่ซู่ถือกระบี่เข้ามา เดินไปถึงข้างเตียง กระบี่ก็ออกจากฝักแล้ว
เว่ยจงหยวนมีผิวขาว ใบหน้าหล่อเหลา คล้ายปีศาจจำแลงกาย
สวมอาภรณ์สีขาวจันทร์ รูปร่างสูงโปร่ง ผอมเพรียว โดดเด่นเหนือสามัญ
เขาไม่เอ่ยคำใด นั่นหมายความว่าตกลงแล้ว
เยว่ฉุนกำเข็มเงินในมือแน่น จ้องกระบี่ที่เย่ซู่ค่อย ๆ ชักออกจากฝัก รูม่านตาหดแคบ
คมกระบี่วาววับ พุ่งตรงเข้าใส่เยว่ฉุน
นางพลิกตัวกลิ้งเข้าไปด้านในเตียงอย่างรวดเร็ว หลบการโจมตีได้หวุดหวิด
ร่างเล็ก ๆ มีเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผากเพราะความเจ็บปวด
ทว่ากลับว่องไวผิดคาด ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับ
เย่ซู่เองก็คิดไม่ถึงว่านางจะหลบได้ จึงเหลือบมองเว่ยจงหยวน “คนแคระนี่ว่องไวไม่น้อย”
เพียงขยับตัว หัวใจก็เจ็บแปลบราวกับถูกเข็มทิ่ม กลิ่นหอมประหลาดยังค่อย ๆ เข้มข้นขึ้น
เว่ยจงหยวนก็ได้กลิ่นเช่นกัน
สีหน้าเขาเปลี่ยนไป ร่างกายเกร็งเขม็ง
“กลิ่นเถาวัลย์ชักนำ”
เอ่ยจบ เขาก็พลันล้มคว่ำลงบนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง
“ท่านอ๋อง!”
เย่ซู่ก้าวเข้าไปดูใบหน้าเว่ยจงหยวน “ข้าน้อยจะไปเอายามา”
เขาวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนเยว่ฉุนขยับตัวหมายจะลงจากเตียง
เว่ยจงหยวนคว้าต้นแขนนางไว้ทันที เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน แล้วลากนางเข้ามาหาตัวอย่างแรง
เยว่ฉุนกำเข็มเงินแน่น ปลายเข็มจ่ออยู่ตรงจุดตายของเขาแล้ว
นางจ้องใบหน้าที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ ร่างเขาเกร็งแน่นราวกับคันธนูที่ขึงจนสุดสาย
“พรวด!”
โลหิตอุ่นร้อนพุ่งเปื้อนข้างแก้มและซอกคอนาง ร้อนผ่าวและคาวหวาน
จากนั้นใบหน้าเขาก็กระแทกลงข้างลำคอนาง เลือดทะลักออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า
เยว่ฉุนหรี่ตา อดทนต่อความเจ็บปวดแล้วสูดลมหายใจลึก
นางกำลังคำนวณว่าควรช่วยเขาหรือไม่
หากช่วยเขา เมื่ออาการดีขึ้นเขาอาจฆ่านาง
แต่หากไม่ช่วย นางก็ใช่ว่าจะหนีออกจากจวนอ๋องเก้าได้
ชั่วขณะถัดมา นางฝืนความเจ็บปวดแล้วออกแรงผลักเขาขึ้น
เขาพลิกตัวนอนอยู่ ทว่ามือยังคงจับนางไว้แน่น ดวงตาดำขลับจ้องนางราวกับคมมีด
เยว่ฉุนวางนิ้วลงบนชีพจรเขา พลางตรวจชีพจรและสังเกตใบหน้าไปพร้อมกัน
ใต้เปลือกตามีสีเขียวคล้ำจาง ๆ เลือดที่กระอักออกมาแดงสดยิ่งนัก
“ท่านถูกพิษมาอย่างน้อย 10 ปีแล้ว อวัยวะภายในกำลังเสื่อมสลาย อย่างมากก็มีชีวิตอยู่ได้อีกครึ่งปี”
ใบหน้ายังอ่อนเยาว์ แต่น้ำเสียงกลับสุขุมและฉะฉาน
เอ่ยจบ นางก็เปิดเสื้อของเขาออก
ใช้นิ้วเรียวบางกดใต้กระดูกไหปลาร้าหลายครั้ง เมื่อหาตำแหน่งได้แล้ว เข็มเงินก็ปรากฏในมือ ก่อนแทงลงไปอย่างแม่นยำ
“พยายามผ่อนคลาย ข้ากำลังช่วยท่าน”
น้ำเสียงสงบนิ่ง ทุกถ้อยคำล้วนทำให้ผู้ป่วยสงบใจได้
นางงอนิ้วดีดเข็มเงินเบา ๆ เข็มสั่นไหว ร่างของเว่ยจงหยวนก็คลายลงตามคาด
ถอนเข็มออก แล้วแทงลงใต้ชายโครงของเขาต่อเนื่องอีก 5 ครั้ง
เลือดสีดำซึมออกจากรอยเข็ม
นางใช้นิ้วชี้ปาดเลือดมาดมใต้จมูก
พิษนี้...
ในเวลานั้นเอง เย่ซู่ก็กลับมา
เขากระชากเยว่ฉุนตัวน้อยออกไปทันที ประคองเว่ยจงหยวนขึ้นมา เทยาเม็ดออกแล้วป้อนเข้าปากเขา
“ท่านอ๋อง ทรงรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง”
เยว่ฉุนถูกเหวี่ยงตกลงจากเตียง กระแทกจนตาพร่าเห็นดาว
ร่างเล็ก ๆ นี้... ทนแรงกระแทกเช่นนี้ไม่ไหวจริง ๆ
เว่ยจงหยวนใช้ผ้าแพรปิดปากกับจมูก อาการของเขาดีขึ้นจริง ๆ
“ท่านอ๋อง เยว่เซี่ยงเหวินให้คนวางกลิ่นเถาวัลย์ชักนำไว้บนตัวนาง จงใจยั่วให้พระองค์กำเริบ ช่างอำมหิตนัก ข้าน้อยจะจัดการนางเสีย แล้วส่งกลับไปไว้ในห้องของเยว่เซี่ยงเหวินคืนนี้”
เย่ซู่เดือดดาล
ดวงตาดำขลับจับจ้องเด็กหญิงตัวน้อยบนพื้น แม้นางจะอยู่ในสภาพสะบักสะบอม แต่แววตากลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง
“เจ้าเข้าใจวิชาแพทย์หรือ”
“อืม”
เยว่ฉุนอดทนต่อความเจ็บปวดราวกับถูกควักหัวใจ จ้องเว่ยจงหยวนเขม็งเช่นกัน
ดูเหมือนว่าเขายังไม่คิดฆ่านางในยามนี้กระมัง
“นางคิดลอบสังหารเปิ่นหวัง จงขังนางไว้ที่เรือนเย็น บ่าวไพร่ที่ตระกูลเยว่ส่งมาทั้งหมด จัดการให้เรียบร้อยแล้วไล่ออกไป”
คนแคระแห่งตระกูลเยว่ที่เขาสืบหาข้อมูลมาก่อนหน้านี้ แตกต่างจากคนตรงหน้าโดยสิ้นเชิง
หากจะบอกว่ามีคนสับเปลี่ยนตัวกันก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่คนแคระผู้นี้ช่างแปลกประหลาดจริง ๆ
ฆ่า... ค่อยชะลอไว้ก่อน
เย่ซู่ไม่เข้าใจ คนแคระคนหนึ่งมีอะไรให้ฆ่าไม่ได้
“พ่ะย่ะค่ะ”
ลอบสังหารเขาหรือ
เยว่ฉุนกัดฟันแน่น ช่างกล้าพูดออกมาได้
นางช่วยชีวิตเขาแล้ว ยังดูไม่ออกอีกหรือว่านางกับเยว่เซี่ยงเหวินไม่ได้เป็นพวกเดียวกัน