พระชายาอ๋องเก้าเพียงอยากถูกทอดทิ้ง

ตอนที่ 3 พระชายาอ๋องเก้าเพียงต้องการถูกทอดทิ้ง

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เยว่ฉุนรออยู่ในเรือนเย็นแห่งนี้ถึงห้าวัน เมิ่งซวินจึงเอ่ยปากว่าจะพานางออกจากจวนไปเดินเล่น

แม้ไม่รู้จุดประสงค์แน่ชัด แต่คง...ไม่ได้เรียบง่ายเพียงตามความหมายตรงตัว

สินเดิมที่ตระกูลเยว่จัดเตรียมคราวนี้ถูกส่งมายังเรือนเย็นทั้งหมด อาภรณ์ด้านในประณีตอยู่บ้าง ทว่ามองอย่างไรก็คล้ายเสื้อผ้าของเด็กเล็กทุกชุด

เมื่อเปลี่ยนชุดเรียบร้อย นางก็ติดตามเมิ่งซวินออกจากเรือนเย็น

ตำแหน่งของเขาในจวนอ๋องดูจะไม่ต่ำต้อย บ่าวไพร่ที่พบระหว่างทางต่างเข้ามาคารวะ

“วันนี้ไม่มีธุระ ข้าจะพาเจ้าไปหอหุยชุน”

เมิ่งซวินบอกกล่าว

“ได้”

เยว่ฉุนรับคำอย่างเรียบเฉย

พานางไปโรงหมอหรือ?

หรือว่าอยากลองหยั่งเชิงว่าวิชาแพทย์ของนางเก่งกาจเพียงใด?

ยังไม่ทันเดินถึงประตูใหญ่ ก็พบคนกลุ่มหนึ่งเสียก่อน

“ท่านเมิ่งกำลังจะออกไปหรือ?”

“คารวะท่านสิบห้า”

เมิ่งซวินประสานมือ เด็กหนุ่มตรงหน้าคือองค์ชายสิบห้า เว่ยเชียนอัน

ปีนี้อายุสิบห้าปี

แต่ส่วนสูงของเขานี่สิ!

เยว่ฉุนต้องเงยหน้าสูงลิบ

“ท่านเมิ่งช่างอิสระเสียจริง อยากไปที่ใดก็ไปได้ทั้งนั้น แต่เห็นท่านว่าง ข้าก็ควรดีใจถึงจะถูก แสดงว่าพี่เก้าสุขภาพแข็งแรง เอ๊ะ เด็กบ้านไหนกัน?”

เว่ยเชียนอันก้มมองลงมา เห็นเยว่ฉุนเข้าพอดี จึงถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ

“ท่านนี้คือคุณหนูรองเยว่”

“คุณหนูรองเยว่...ตัวเตี้ยจ้อยน่ะหรือ?”

เว่ยเชียนอันเบิกตากว้าง ผลักเมิ่งซวินออกแล้วเริ่มเดินวนรอบเยว่ฉุน

“เหมือนที่เล่าลือกันไม่มีผิด เจ้าเตี้ยจริง ๆ ด้วย! เจ้าอาวาสวัดพระใหญ่ถึงกับบอกว่าเจ้าเป็นดาวนำโชค เป็นเด็กน้อยข้างกายพระโอสถราชันจุติลงมา เยว่เซี่ยงเหวินบริจาคธูปเทียนให้วัดพระใหญ่ไปเท่าไรกัน ถึงทำให้เจ้าอาวาสพูดจาเหลวไหลได้ถึงเพียงนี้”

พูดไปพูดมา เว่ยเชียนอันก็อดลงมือไม่ได้ ตบศีรษะเยว่ฉุนแรง ๆ สองที

เยว่ฉุนหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้ามองเจ้าคนไม่รู้จักกาลเทศะ

“ระวังฉันกระโดดขึ้นไปทุบเข่านาย!”

เว่ยเชียนอันชะงักไป ก่อนจะหัวเราะลั่น

“มา กระโดดให้ข้าดูสักที! ฮ่า ๆ ๆ...โอ๊ย!”

ขณะที่กำลังหัวเราะ จู่ ๆ ขาขวาของเขาก็งอวูบ ร่างทรุดลงคุกเข่าทันที

เขากุมเข่าขวาของตน “เจ็บ ๆ ๆ!”

“ท่านเป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ?”

บ่าวไพร่รีบวิ่งเข้ามาประคองเว่ยเชียนอัน ต่างแตกตื่นจนทำอะไรไม่ถูก

เยว่ฉุนเดินอ้อมพวกเขาไปหาเมิ่งซวินอย่างช้า ๆ

“เข็ม?”

เว่ยเชียนอันดึงเข็มเล่มเล็กเรียวยิ่งกว่าขนวัวออกจากบริเวณหัวเข่า แสงอาทิตย์ตกกระทบจนเป็นประกาย นั่นคือเข็มอย่างไม่ต้องสงสัย

“ตัวเตี้ยจ้อย...”

เขาหันขวับไปจ้องเยว่ฉุน เป็นฝีมือนางแน่

เยว่ฉุนแบมือทั้งสองข้าง ในมือของนางไม่มีสิ่งใดอยู่เลย

เมิ่งซวินยิ้มบาง ๆ “ข้ายังมีธุระสำคัญ ทูลลาองค์ชายสิบห้า”

กล่าวจบก็พาเยว่ฉุนจากไป

“ตัวเตี้ยจ้อย อย่าเพิ่งไป! ใช่เจ้าหรือไม่? รู้หรือไม่ว่าทำร้ายข้ามีโทษสถานใด? ข้าจะตัดหัวหมาน้อยของเจ้า...”

เสียงของเว่ยเชียนอันค่อย ๆ เลือนหาย เยว่ฉุนที่เดินออกจากจวนอ๋องเก้ามาแล้วถอนหายใจเบา ๆ

อายุสิบห้าปีเท่ากันแท้ ๆ แต่ความต่างด้านส่วนสูงนี่กระทบใจฉันจริง ๆ

“อยู่กับเข็มเงินมานานปี มันไม่ได้มีไว้เพียงช่วยชีวิตคน การใช้สังหารคนก็ง่ายดายเช่นกัน”

ระหว่างเดิน เมิ่งซวินพลันเอ่ยขึ้น

เยว่ฉุนไม่ตอบ ด้วยสายตาเฉียบคมของเขา ยามนางลงมือสั่งสอนเว่ยเชียนอัน เขาย่อมเห็นเข้าแล้ว

วันนี้ผู้มารักษาที่หอหุยชุนมีจำนวนมาก ล้วนเป็นคนยากจน อาภรณ์ซอมซ่อ

เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?

เพราะวันนี้เป็นวันที่พระภิกษุแพทย์จากวัดพระใหญ่มาตรวจรักษา ทุกวันที่หนึ่งและสิบห้าของเดือนจะเป็นเช่นนี้

ในวันดังกล่าว พระภิกษุแพทย์จะตรวจรักษาโดยไม่คิดค่าตรวจ และลดค่ายาลงครึ่งหนึ่ง

“ท่านเมิ่ง วันนี้พาเด็กน้อยมาด้วยหรือ?”

“ข้าไม่ใช่เด็ก ข้าแค่ป่วยจึงโตช้า”

เยว่ฉุนอธิบายขึ้นเอง นางไม่อยากได้ยินคำว่า ‘ตัวเตี้ยจ้อย’ อีกแล้ว

“ท่านอาจารย์ฉางอู้ วันนี้ข้าพาแพทย์เทวดามาช่วยงาน วิชาเข็มของนางยอดเยี่ยมยิ่ง”

“พอดีวันนี้มีผู้ป่วยมากมาย เชิญแม่นางเถิด”

ฉางอู้ตอบรับอย่างไม่ลังเล แล้วให้นางไปนั่งตรวจรักษาทันที

เมิ่งซวินไม่เข้าไปยุ่ง เพียงยืนดูอยู่ด้านหลังเยว่ฉุน

อีกฟากหนึ่งของโรงน้ำชา หน้าต่างห้องส่วนตัวเปิดอยู่ เย่ซู่ยืนหรี่ตามอง

“ท่านอ๋อง ตัวเตี้ยจ้อยเริ่มนั่งตรวจรักษาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์หลายคนมารวมตัวกันตรงหน้าต่าง หากไม่รู้คงนึกว่าพวกเขามาดูลิงแสดงกล

เว่ยจงหยวนค่อย ๆ เดินมาที่หน้าต่าง ด้านหน้าหอหุยชุนฝั่งตรงข้ามมีผู้คนต่อแถวยาวเหยียด

คนยากจน แค่มีชีวิตอยู่ก็ลำบากแล้ว จะกล่าวถึงการแต่งกายให้ภูมิฐานได้อย่างไร?

ตัวเตี้ยจ้อยคนนั้นนั่งอยู่หลังโต๊ะ สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

บาดแผลบนหน้าผากตกสะเก็ดแล้ว นางดูเหมือนคนป่วยก็ตรงนี้เอง

นางกล่าวว่าจะถอนพิษให้เขาได้หรือ?

นางมีความสามารถจริง หรือเป็นคำสั่งของเยว่เซี่ยงเหวิน?

แน่นอน เยว่เซี่ยงเหวินเองก็ไม่มีสติปัญญาถึงเพียงนั้น คนที่อยู่เบื้องหลัง...

ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนคนหนึ่งในฝูงชนก็อุ้มหญิงคนหนึ่งเบียดฝ่าผู้คนเข้ามา พลางร้องขอความช่วยเหลือสุดเสียง

หญิงในอ้อมแขนของเขาหน้าซีดขาว กำลังครวญครางด้วยความเจ็บปวด ทว่าหมดเรี่ยวแรงจนร้องดังไม่ไหวแล้ว

อาจารย์ฉางอู้ก้าวเข้าไปหา ยกมือหญิงผู้นั้นขึ้นจับชีพจร “หลังคลอดแล้วรกไม่หลุด นางคลอดบุตรมานานเท่าไรแล้ว? ดื่มยาซวงอิ่นไปกี่เทียบ?”

“สิบ...สิบวัน ยาซวงอิ่น เมื่อคืนจนถึงเช้านี้...ดื่มไปสามเทียบแล้ว”

“ดื่มมากเกินไปแล้ว”

ฉางอู้ส่ายหน้า ยาซวงอิ่นช่วยขับรกออกมาได้ แต่หากดื่มมากเกินไปก็อาจถึงชีวิต

ร่างเล็กผอมแทรกเข้ามาจากด้านข้าง ยื่นมือไปจับมือหญิงผู้นั้นเพื่อตรวจดู

“ต้องล้วงรก ไม่เช่นนั้นนางจะไม่รอด”

เยว่ฉุนกล่าวอย่างใจเย็น

“ล้วง...”

ฉางอู้มองมือของตน ที่นี่ไม่มีพระภิกษุแพทย์คนใดมีมือเล็กเพียงนั้น

“มือข้าเหมาะพอดี พานางเข้าไปข้างใน”

ไม่เพียงตัวเล็ก มือก็เรียวบาง เหมาะเจาะพอดี

หญิงผู้นั้นถูกอุ้มเข้าไปในโรงหมอ เยว่ฉุน เมิ่งซวิน และฉางอู้ก็ตามเข้าไปด้วย

“ท่านอ๋อง ตัวเตี้ยจ้อยบอกว่าต้องล้วงรก ไม่ทราบว่าหมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

เย่ซู่ฟังไม่เข้าใจ

“เจ้าไปดูเถิด”

ดวงตาของเว่ยจงหยวนดำสนิท

จากที่เห็นเมื่อครู่ ตัวเตี้ยจ้อยผู้นี้ดูเข้าใจวิชาแพทย์จริง มิได้เสแสร้ง

แต่ด้วยนิสัยของเยว่เซี่ยงเหวิน จะยอมทุ่มแรงกายแรงใจมากมายเพาะบ่มให้นางเรียนวิชาแพทย์ได้อย่างไร?

เย่ซู่ไปดู แน่นอนว่าแอบลอบเข้าไป

หญิงที่เพิ่งคลอดอยู่ในสภาพกึ่งหมดสติ ดูคล้ายเจ็บปวดจนขาดสติไปแล้ว

เยว่ฉุนล้างมือจนสะอาด แล้วแอบหยิบเข็มเงินออกมาโดยไม่ให้ผู้ใดเห็น

นางบอกให้เมิ่งซวินช่วยประคองหญิงผู้นั้นขึ้นให้นอนตะแคง จากนั้นหนีบเข็มสามเล่มด้วยมืออีกข้าง ปักลงตรงเอวด้านหลังอย่างแม่นยำและรวดเร็ว

เข็มเงินยาวแทงเข้าไปลึกประมาณครึ่งนิ้ว แล้วจึงถอนออก

“ตอนนี้ไม่เจ็บแล้วใช่หรือไม่? ข้าจะเริ่มแล้ว อย่ากลัวไปเลย เจ้าไม่ตายหรอก”

นางแยกขาของหญิงผู้นั้นออก มือเรียวและท่อนแขนสอดเข้าไปตามช่องคลอดอย่างมั่นคงสงบนิ่ง

ใบหน้ายังอ่อนเยาว์ ทว่าความสงบในดวงตากลับเกินวัย ราวกับผ่านลมฝนมานับไม่ถ้วน

เศษรกส่งกลิ่นคาวเหม็นถูกลอกออกมา เกือบเน่าเปื่อยแล้ว

สีหน้าเยว่ฉุนไม่เปลี่ยน นางสอดมือตรวจค้นต่อเพื่อเอาออกให้หมดจด

เย่ซู่ที่แอบมองอยู่นอกห้องเล็กแทบอาเจียน ทนดูต่อไม่ไหวจึงหันหลังเดินจากไป

เมื่อกลับถึงโรงน้ำชา เขากลั้นอาการคลื่นไส้พลางถอนใจ “ท่านอ๋อง ตัวเตี้ยจ้อยผู้นี้มีพิรุธจริง ๆ จากที่ข้าน้อยเห็น ประสบการณ์ของนางดูจะเทียบได้กับท่านเมิ่ง”

นั่นเป็นท่วงท่าของผู้ที่เปล่งประกายในศาสตร์ที่ตนคุ้นเคย

เมื่อได้เห็นกับตา เย่ซู่ก็เริ่มสงสัยความสามารถในการสืบสวนขององครักษ์เทียนจื้อขึ้นมา

เว่ยจงหยวนใช้มือข้างหนึ่งจับขอบหน้าต่าง ริมฝีปากบางขยับ “บอกท่านเมิ่งด้วยว่า ยามกลับจวนให้พาตัวเตี้ยจ้อยผู้นั้นมาพบข้า”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป