ทุกวันที่ 1 และ 15 ของแต่ละเดือน พระแพทย์แห่งวัดพระใหญ่จะทำงานอยู่ที่หอหุยชุนจนดึกดื่น
คนยากไร้ที่ไม่มีเงินรักษามีมากเกินไป
บางคนยากจนข้นแค้นจริง ๆ ค่ายาก็จะให้วัดพระใหญ่เป็นผู้รับผิดชอบ
ก่อนจากกัน ท่านอาจารย์ฉางอู้ยังเชื้อเชิญเยว่ฉุนอย่างตื่นเต้น ให้กลับมาประจำการที่หอในวันที่ 1 ของเดือนหน้า
เยว่ฉุนรับปากอย่างไม่ลังเล โดยไม่สนว่าเมิ่งซวินจะยินยอมหรือไม่
ขณะออกจากหอหุยชุนเพื่อเดินทางกลับ นางก็พบขบวนรถม้ากลุ่มหนึ่งบนถนน
คนเรานี่ก็แปลก หากหน้าตามีจุดเด่นเกินไป
แม้เดินสวนกัน ก็ยังถูกมองออกได้ในปราดเดียว
“หยุดรถ”
เสียงสตรีดังมาจากในรถม้า รถหยุดลง แล้วหน้าต่างก็ถูกเปิดออก
“น้องรอง? เป็นเจ้านี่เอง ดึกดื่นป่านนี้ เหตุใดจึงมาอยู่บนถนนเล่า? ไม่เพียงไม่มีสาวใช้ติดตาม แล้วเหตุใดข้างกายยังมีบุรุษอีกคนด้วย?”
เยว่เอ๋อมีใบหน้างดงาม กำลังอยู่ในวัยแรกรุ่น งามสดใสราวดอกไม้ผลิบาน
สายตาของเยว่ฉุนกวาดผ่านเส้นผมข้างขมับ ใบหน้า และดวงตาของนาง
เส้นผมข้างขมับยังชื้นเหงื่อ เพิ่งแห้งหมาด ใบหน้าแดงระเรื่อยังไม่จาง ดวงตาฉ่ำวาวพราวระยับ
นางเพิ่งอาบน้ำมาไม่ก็เพิ่งผ่านพ้นวสันต์ภิรมย์
“พี่หญิงใหญ่ไปพบองค์รัชทายาทมาหรือ?”
เยว่เอ๋อปิดบังความยินดีไว้ไม่มิด “ใกล้ถึงวันอภิเษกแล้ว มีหลายเรื่องที่องค์รัชทายาทต้องหารือกับข้า กลัวว่าถึงตอนนั้นข้าจะไม่พอใจ น้องรองช่างน่าสงสารนัก ก่อนแต่งออกเรือนยังไม่เคยพบอ๋องเก้าเลยสักครั้ง เอ๊ะ เจ้ามานี่สิ”
เยว่ฉุนขยับเข้าใกล้หน้าต่างรถ เยว่เอ๋อกระซิบถามว่า “ได้ยินมาว่าอ๋องเก้ารูปงามยิ่งนัก จริงหรือไม่?”
“อืม”
หญิงสาววัยแรกแย้มที่กำลังมีความรักมักสนใจใบหน้าของบุรุษเป็นที่สุด เยว่ฉุนเข้าใจดี
“ได้ยินว่าทรงประชวรหนัก ไม่รู้ว่า...ช่างเถอะ ด้วยสภาพเช่นเจ้า เขาคงไม่สนใจหรอก วันอภิเษกของข้า น้องรองต้องมากับอ๋องเก้าเพื่อร่วมพิธีนะ ได้แต่งอย่างถูกต้องสมเกียรติ มีขบวนแห่ยิ่งใหญ่ ชั่วชีวิตนี้เจ้าคงไม่มีวาสนาเช่นนั้น อิจฉาหรือไม่?”
“หากข้าอิจฉา ข้าก็แต่งกับองค์รัชทายาทได้หรือ?”
เยว่เอ๋อผู้นี้ อวดดีกับนางยังไม่พอ ยังจงใจจี้จุดเจ็บอีก
เยว่ฉุนคร้านจะพูดเรื่องไร้สาระ แต่ก็ชวนให้โมโหจริง ๆ
“อย่างเจ้าน่ะหรือ? ฝันกลางวันไปเถอะ”
“คนเราก็ต้องมีความฝันไม่ใช่หรือ เผื่อวันใดจะกลายเป็นจริงขึ้นมาเล่า”
“เจ้าช่างทะเยอทะยานเกินฟ้า! แต่กลัวเหลือเกินว่าชะตาจะบางยิ่งกว่ากระดาษ ฮึ!”
หน้าต่างรถถูกกระแทกปิด เยว่เอ๋อไม่สนใจนางอีก
เยว่ฉุนมองขบวนรถเคลื่อนจากไป ก่อนยกมือขึ้นแตะกระหม่อม
ในความทรงจำของเยว่ฉุนคนเดิม ช่วงหลายปีที่ถูกเลี้ยงดูอยู่ในเรือนของฮูหยินใหญ่ นางมักปวดศีรษะอยู่เสมอ
แต่ตอนนั้นนางยังเล็กเกินไป จึงจำอะไรไม่ชัด
ทว่าเมื่อตอนเยว่ฉุนฝังเข็มให้ตนเอง นางกลับพบว่ารอยต่อกระดูกบางแห่งบนกะโหลกยังไม่ปิดสนิท
เรื่องนี้...
เมิ่งซวินยืนอยู่ข้างกายตลอดเวลาโดยไม่เอ่ยปาก จากที่เขาเห็น เยว่ฉุนไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่เยว่เอ๋อจะได้เป็นพระชายาเอกขององค์รัชทายาทและแต่งออกเรือนอย่างเอิกเกริกแม้แต่น้อย
นางช่างแตกต่างจากผู้อื่นยิ่งนัก
ไม่เพียงมีฝีมือแพทย์สูงส่ง นิสัยยังประหลาด ทั้งมีประสบการณ์มากและใจกล้า
ที่น่าแปลกคือ เข็มเงินของนางอยู่ที่ใดกัน?
นางหยิบออกมาใช้ได้ทุกที่ทุกเวลา แต่เขากลับไม่เคยเห็นแม้แต่ห่อเข็ม
เมื่อกลับถึงจวนอ๋อง เมิ่งซวินก็พาเยว่ฉุนไปยังเรือนฉางซูทันที
ที่จริงคืนนั้นเยว่ฉุนถูกลากออกมาจากที่นี่
เว่ยจงหยวนนั่งอยู่บนตั่ง แม้รูปร่างผอมบาง แต่ท่วงท่ากลับสง่าผึ่งผาย
ดวงตาลึกล้ำ ใบหน้าหล่อเหลาจนชวนให้คิดว่าเป็นปีศาจจำแลง
เพียงถูกเขาจ้องมอง ขนตรงท้ายทอยก็ลุกชันขึ้นมาเอง
“ได้ยินว่าเจ้าอยากแต่งกับองค์รัชทายาทอีกแล้วหรือ?”
เยว่ฉุนเลิกคิ้ว เขารู้ได้อย่างไร?
นางเพิ่งพูดกับเยว่เอ๋อบนถนนไม่ถึงหนึ่งเค่อ ข้างกายนอกจากเมิ่งซวินแล้วก็ไม่มีใคร
แต่เมื่อเข้ามาที่นี่ ยังไม่มีใครพูดอะไรสักคำ
หูของเขานี่...
“ประหลาดใจหรือ? คนเราก็ต้องมีความฝัน เผื่อวันใดจะกลายเป็นจริงขึ้นมาเล่า”
เขาทวนคำพูดของนางด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ไม่รู้เหตุใด เมื่อออกจากปากเขากลับฟังไพเราะนัก
“ท่านอ๋อง ตอนนั้นคุณหนูรองเยว่เพียงกล่าวเพราะโทสะ มิได้ตั้งใจพ่ะย่ะค่ะ”
เมิ่งซวินหัวเราะพลางช่วยคลี่คลายสถานการณ์ องครักษ์เทียนจื้อใต้บัญชาของเว่ยจงหยวนมีฝีมือสืบข่าวเป็นเลิศ
ไม่เพียงสืบได้กระจ่าง ยังเก็บรายละเอียดทุกเรื่อง และส่งข่าวได้รวดเร็วยิ่ง
เยว่ฉุนไม่กล่าวอะไร เว่ยจงหยวนกวาดตามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างเฉยชา
สายตาคมลึกประหนึ่งมองทะลุถึงภายใน
“กลิ่นเถาวัลย์ชักนำบนตัวเจ้าอยู่ที่ใด?”
เขาเตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้แล้ว แต่กลับไม่ได้กลิ่นจากตัวนางแม้แต่น้อย
เว่ยจงหยวนจับจ้องนางพลางถาม
“ท่านอยากดูหรือ?”
เมื่อสบตาเขา เยว่ฉุนก็รู้สึกกดดันอยู่บ้าง
อย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้นางเพิ่งช่วยชีวิตเขา แต่เขากลับจับนางไปขังไว้ในเรือนเย็น
คนที่แยกแยะผิดถูกไม่ออก ทั้งยังตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นเช่นนี้ จัดว่าเป็นพวกพร้อมหาเรื่องได้ทุกเมื่อ
ยิ่งกว่านั้น เขายังคิดจะฆ่านาง
คิ้วเรียวที่ทอดยาวถึงขมับเลิกขึ้น “ได้สิ”
เจ้าตัวเล็กนี่ ความกล้าช่างมากกว่าคืนนั้นนัก
เยว่ฉุนยกมือขึ้น ปลดเสื้อผ้าออก
เมิ่งซวินรีบหันหลังให้ เว่ยจงหยวนยังคงจ้องนาง ครั้นเห็นนางดึงคอเสื้อลง ในที่สุดเขาก็หันหน้าหนีเช่นกัน
“ถึงจะเป็นเจ้าตัวประหลาดที่โตไม่เต็มวัย ก็ไม่ควรไร้ยางอายถึงเพียงนี้ รีบสวมเสื้อเสีย!”
“ท่านอ๋องมิใช่อยากดูหรือ? หันมามองสักแวบ ก็จะรู้ว่ากลิ่นเถาวัลย์ชักนำไปอยู่ที่ใด”
เยว่ฉุนไม่ยอมปล่อยมือ ยังคงดึงเสื้อลง
บริเวณหัวใจตกสะเก็ดแล้ว สีตัดกับผิวขาวละเอียดอย่างชัดเจน
เว่ยจงหยวนไม่มองหรอก ใครจะอยากมองคนแคระอย่างนางกัน?
“เดิมทีกลิ่นเถาวัลย์ชักนำถูกฝังอยู่ในเนื้อหนังของข้า ข้าจึงแคะมันออกมา จากที่สังเกต สิ่งนั้นดูไม่เหมือนกลิ่นเถาวัลย์ชักนำธรรมดา กลับเป็นสิ่งมีชีวิตเสียมากกว่า หากข้าไม่แคะมันออกมาทันเวลา เกรงว่ามันคงหลอมรวมเข้ากับเลือดเนื้อของข้าจนหมดสิ้น ถึงตอนนั้นข้าก็จะกลายเป็นกลิ่นเถาวัลย์ชักนำที่เดินไปไหนมาไหนได้ ต่อให้ท่านขังข้าไว้ในเรือนเย็นก็ไร้ประโยชน์ กลิ่นที่แผ่ออกไปคงลอยข้ามทะเลได้”
เยว่ฉุนจัดคอเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนกล่าวอย่างสงบนิ่ง
“ช่างอำมหิตยิ่งนัก”
เมิ่งซวินแทบไม่อยากเชื่อว่าเยว่เซี่ยงเหวินจะทำเรื่องเช่นนี้ได้ นางเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของเขาเชียวนะ
เว่ยจงหยวนหันมามองนาง แต่กลับไม่เห็นความเคียดแค้นแม้แต่น้อยบนใบหน้า
“เจ้าคิดจะถอนพิษให้เปิ่นหวังอย่างไร?”
“ท่านอ๋องสังเกตหรือไม่ ยามกระอักเลือด เลือดที่ขับออกมาไม่มีพิษเจือปน แต่เลือดที่ซึมออกมาหลังถูกเข็มแทงกลับดำคล้ำและมีกลิ่นคาว ข้าแนะนำให้ใช้เข็มนำพิษออกเช่นเดิม พร้อมดื่มยาต้มขับพิษและบำรุงร่างกาย แต่ปริมาณอย่ามากเกินไป ร่างกายมนุษย์มีความมหัศจรรย์ โดยเฉพาะความสามารถในการชำระและฟื้นฟูตนเอง ซึ่งเหนือกว่าที่คนทั่วไปจะเทียบได้ อย่างช้าที่สุดครึ่งปี ขอเพียงท่านอ๋องรักษาเวลาและปฏิบัติตามคำแนะนำของหมอ ก็จะไม่กำเริบจากพิษอีก แน่นอนว่า ร่างกายถูกพิษกัดกร่อนมานานเกินไป ข้าคาดว่าต้องบำรุงให้หายสนิทอีกสามถึงห้าปี”
นางอธิบายให้เขาฟังอย่างสงบนิ่งในฐานะหมอผู้หนึ่ง
จากนั้นก็เห็นเว่ยจงหยวนหรี่ตาลงเล็กน้อย
“ครึ่งปีรับรองว่าเปิ่นหวังจะไม่กำเริบจากพิษอีก ส่วนจะบำรุงให้หายสนิทต้องใช้เวลาสามถึงห้าปี เงื่อนไขที่เจ้าเสนอคืออิสรภาพ เช่นนั้นเจ้าต้องการเป็นอิสระหลังครึ่งปี หรือหลังสามถึงห้าปี?”
ถามได้ดี
“ครึ่งปี”
นางไม่คิดปิดบัง
เว่ยจงหยวนยิ้ม
รอยยิ้มบางเบา ทว่างามจับตาจนผู้มองแทบพร่าพราย
“ครึ่งปีหรือ? ร้อนใจอยากไปแต่งกับองค์รัชทายาทหรือ?”
เยว่ฉุนพูดไม่ออก นางสูดหายใจลึกแล้วพยักหน้ายอมรับ “ท่านอ๋องปราดเปรื่อง ทายถูกแล้ว”
เขานี่สมองมีปัญหาหรือไง!