หลานเยว่: “……”
ให้ตายสิ ที่แท้ก็ซ่อนอยู่ในห้องของเธอเองนี่นา มิน่าล่ะถึงหาเท่าไรก็ไม่เจอ
ราว 5 นาทีต่อมา หลานเจี้ยนจวินก็ถือสมุดบัญชีเงินฝากที่เต็มไปด้วยฝุ่นออกมา หลานเยว่รับมาดู เห็นยอดเงิน 1,800 หยวน
ไม่ถูกสิ เธอจำไม่ได้ว่าเงินก้อนนี้มีอยู่เท่าไร แต่ในเรื่องเคยพูดถึงไว้
หลานเจี้ยนจวินรักฉินซิ่วซิ่วราวกับเป็นลูกสาวแท้ ๆ ตอนฉินซิ่วซิ่วแต่งงาน มีการระบุชัดเจนว่าเขามอบเงินก้อนที่อดีตภรรยาทิ้งไว้ให้ลูกสาวเป็นสินเดิมของซิ่วซิ่ว
เงินก้อนนั้นมีตั้ง 3,800 หยวน เมื่อเทียบกับสมุดบัญชีในมือเธอแล้ว ขาดไปถึง 2,000 หยวนเต็ม ๆ
ต้องรู้ก่อนว่า ตระกูลสวี่ บ้านของตากับยายหลานเยว่ เป็นเจ้าที่ดินกลุ่มแรก ๆ ในยุคนั้น เพราะมีลูกสองคนในบ้านไปร่วมปฏิวัติ
คนหนึ่งเข้าพรรคคอมมิวนิสต์ อีกคนเข้าพรรคก๊กมินตั๋ง หลังสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน ตระกูลสวี่ก็แสดงความจงรักภักดีในทางอ้อม ด้วยการบริจาคทรัพย์สินทั้งหมด
ช่วงแรกทางการมีเงินปันผลให้ทุกเดือน ต่อมาตาสวี่ก็สมัครใจสละสิทธิ์
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าตาสวี่ฉลาด และตัดสินใจได้ถูกต้อง แต่เงินที่เข้าบัญชีไปแล้วก็เป็นเงินที่เปิดเผยได้อย่างถูกต้อง
ช่วงสงครามเกาหลี เงินในมือถูกแจกจ่ายออกไปกว่าครึ่ง ส่วนที่เหลือก็แบ่งให้ลูก ๆ ในบ้าน
เงินที่สวี่เจี๋ย แม่ของหลานเยว่ได้รับ จึงเป็นเงินที่เปิดเผยได้ จริง ๆ แล้วตากับยายมีลูก 6 คน เป็นชาย 2 หญิง 4
แม่ซึ่งเป็นลูกคนที่สามก็ไม่ได้รับการดูแลเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ได้ถูกละเลยมากเกินไป
ตากับยายก็เหมือนผู้สูงอายุส่วนใหญ่ ไม่ได้ต่างจากใครนัก พวกเขายังให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง
อย่างที่เขาว่ากัน อูฐผอมตายยังตัวใหญ่กว่าม้า ต่อให้แบ่งออกมาเพียงส่วนน้อย ก็ยังเป็นเงินที่คนอื่นหาแทบทั้งชีวิตก็อาจไม่ได้
“พ่อคะ ยอดเงินนี่ไม่ตรงกับที่แม่เคยบอกหนูตอนยังมีชีวิตอยู่เลย หนูจำได้ว่าไม่ใช่จำนวนนี้ หรือหนูจำผิดนะคะ?
ตอนแม่พูด ยายก็อยู่ด้วย เดี๋ยวหนูโทรไปถามยายดีกว่า พ่อยังมีสมุดบัญชีอีกเล่มที่ลืมเอามาให้หนูหรือเปล่าคะ”
หลานเยว่ถามอย่างใสซื่อและสงสัย สายตายังจับอยู่ที่สมุดบัญชีเล่มนั้น
หลานเจี้ยนจวินสมกับเป็นนักแสดงจริง ๆ ถึงตอนนี้สีหน้าก็ยังไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย ส่วนในใจคิดอะไรอยู่ คงมีแต่เขาเท่านั้นที่รู้
“มันผ่านมานานแล้ว พ่อจำไม่ค่อยได้ เดี๋ยวพ่อไปหาอีกทีนะ ไปหาเดี๋ยวนี้แหละ”
นังสวี่เจี๋ยเอ๊ย ตายไปแล้วยังไม่วายวางแผนกันเขาอีก ส่วนเรื่องให้ลูกสาวตัวเอง เขาไม่ได้กังวลนัก อีกไม่กี่วันก็ส่งเธอไปชนบท แล้วค่อยเอากลับมาก็ได้
ลูกสาวตัวเองเขารู้ดี เธอรักพ่อคนนี้ที่สุด วันนี้ที่ย้ายออกไป คงเพราะหึงหวงที่เขาเอ็นดูเด็กนั่นอย่างชิงชิง
ไม่นาน สมุดบัญชีอีกเล่มที่มีเงิน 2,000 หยวนก็มาอยู่ในมือหลานเยว่ หลานเจี้ยนจวินยังหยิบเงิน 50 หยวนออกมาให้ต่างหาก “ถ้ามีเวลา ก็ออกไปซื้อขนมกินนะ แต่อย่าให้เหมยเหมยกับเสี่ยวจื้อเห็นล่ะ”
หลานเยว่ไม่เกรงใจ รับเงินมาแล้วถามต่อทันที “พ่อคะ ถ้าหนูยอมลงชนบท พ่อจะให้เงินกับคูปองหนูเท่าไรคะ?”
พอได้เงินของตัวเองมาอยู่ในมือ หลานเยว่ก็เก็บมันอย่างไม่ใส่ใจนัก
เดี๋ยวออกไปเธอจะไปเปิดบัญชีใหม่ แล้วย้ายเงินทั้งหมดไปไว้ที่นั่น ใครจะรู้ว่าบัญชีนี้จะถูกทำขึ้นใหม่หรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้นเธอคงร้องไห้แน่
ไม่สิ เหมือนจะทำไม่ได้ อายุในทะเบียนบ้านของเธอยังไม่ถึง 18 ปี เปิดบัญชีไม่ได้ ช่างเถอะ เก็บเป็นเงินสดก็ได้ ยังไงเธอก็มีมิติ
มุมปากหลานเจี้ยนจวินกระตุก “เงินตั้งเยอะ ยังไม่พอให้ใช้หรือไง?”
หลานเยว่ตอบอย่างมีเหตุผล มือหนึ่งหยิบสมุดบัญชีสองเล่ม อีกมือหยิบเงิน 50 หยวน
“นี่เป็นเงินที่แม่ให้หนู ส่วนนี่เป็นเงินที่พ่อให้ พ่อลองเทียบดูสิคะ น้ำหนักของทั้งสองฝั่งต่างกันขนาดนี้ ไม่ได้แปลว่าความรักของแม่มีค่า 3,800 หยวน ส่วนความรักที่พ่อให้หนูยังไม่ถึงเศษเสี้ยวของแม่เลยหรือคะ… พ่อยังจะบอกว่าไม่ลำเอียงอีกเหรอ?”
หลานเจี้ยนจวิน: “นี่ลูกกำลังบิดเบือนเหตุผล เอาเรื่องคนละอย่างมาปนกัน ความรักที่พ่อแม่มีให้ลูกจะวัดด้วยจำนวนเงินได้ยังไง”
หลานเยว่: “พ่อคะ ความรักอยู่ที่ไหน เงินก็อยู่ที่นั่น อย่างพ่อกับอาเล็ก พ่อคิดว่าย่ารักใครมากกว่ากัน คงไม่ต้องให้หนูพูด พ่อก็น่าจะรู้แก่ใจ หรือว่าปู่กับย่ารักพ่อมากกว่า ถึงเอาเงินที่เก็บไว้ทั้งหมดไปให้อาเล็กใช้ล่ะคะ?”
คำพูดของลูกสาวเหมือนหนามทิ่มแทงใจหลานเจี้ยนจวิน จนเขานิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่
“เพราะงั้นพ่อคะ ถ้าพ่อให้ความรักหนูกับแม่ได้เท่ากัน หนูก็ยินดีเชื่อฟังพ่อทุกอย่างค่ะ”
พูดจบหลานเยว่ก็เดินออกจากบ้านไปทันที เธอเข็นจักรยานออกมาจากใต้เพิงแล้วปั่นออกไป
หลานเจี้ยนจวินถูกทิ้งให้นิ่งงันอยู่ชั่วขณะ ที่เขาช่วยซูหยาผิดตรงไหนกัน? ถึงทำให้ลูกสาวที่เคยมีแต่เขาในสายตากลายเป็นคนปากคมขนาดนี้
แต่ซูหยาบอกว่าซิ่วซิ่วสุขภาพไม่ดีมาตั้งแต่เกิด ร่างกายอ่อนแอแบบนั้นจะทนลำบากเมื่อถูกส่งไปอยู่ชนบทได้อย่างไร
…
ลมร้อนพัดปะทะใบหน้า แต่หลานเยว่กลับไม่รู้สึกร้อน มีเพียงความรู้สึกว่าเวลานี้ช่างงดงามเหลือเกิน
ช่วงเวลานี้ดีจริง ๆ เธอยังมีเวลาช่วยตัวเอง
สวรรค์คงทนดูต่อไปไม่ไหว เลยให้เธอกลับมาเกิดใหม่อีกครั้งสินะ!
เธอปั่นจักรยานไปธนาคาร แล้วไปถอนเงินสองก้อนจากคนละแห่ง
เงิน 3,800 หยวนทั้งหมดถูกเก็บเข้าไปในมิติ เธอถึงได้สบายใจขึ้น
โชคดีที่ถอนออกมาได้ สมุดบัญชีเงินฝากยอด 2,000 หยวนกลับมีชื่อย่าของเธอเป็นเจ้าของ แถมวันที่ฝากเงินก็เป็นช่วงที่แม่ยังมีชีวิตอยู่
แสดงว่าไอ้หลานเจี้ยนจวินนี่มีแผนชั่วมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว คนโบราณว่าไว้ จิตใจผู้หญิงนั้นชั่วร้ายที่สุด แต่ในความเห็นเธอ จิตใจผู้ชายต่างหากที่ชั่วร้ายกว่า
คงกลัวว่าถ้าแอบโอนเงินไปเข้าบัญชีตัวเองแล้วจะถูกตรวจพบ เลยถอยไปเลือกทางรองอย่างนี้สินะ!
เธอกล้าเดิมพันเลยว่าย่าไม่รู้เรื่องเงินก้อนนี้แน่นอน
พอเวลาผ่านไป หลานเจี้ยนจวินก็อาจพูดได้ว่าแม่เต็มใจให้เงินก้อนนี้เป็นค่าเลี้ยงดูปู่กับย่า
เจ้าเล่ห์เสียยิ่งกว่าหัวขโมยเสียอีก
----
ในเวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง
กวนอวิ๋นชวนเผลอหลับไปครู่เดียว พอลืมตาขึ้นมาก็กลับมาอยู่ในอดีต ก่อนที่เขาจะถูกส่งไปชนบท
เขาคำนวณเวลาในใจว่าหลานเยว่จะถูกส่งไปเมื่อไร แล้วก็โล่งใจขึ้นทันที
เขารีบให้เพื่อนร่วมงานช่วยยื่นใบลา จากนั้นก็ปั่นจักรยานกลับบ้านสุดชีวิต
เมื่อนึกถึงชาติที่แล้ว แม่ยอมส่งเขาไปชนบททางตะวันตกเฉียงเหนือโดยไม่ลังเล เพื่อแย่งงานที่พ่อทิ้งไว้ให้เขาไปให้ติงจวิ้นซี
กว่าจะรู้เรื่อง ทุกอย่างก็สายเกินแก้ เวลาเร่งรัด เขาทำได้แค่เอาเงินเก็บในบ้านไป ซึ่งจริง ๆ แล้วมีแค่ 1,000 หยวน
วิธีเอาคืนอย่างอื่นเขาไม่ได้ใช้เลยสักอย่าง ทุกครั้งที่นึกถึงคืนในฟาร์ม เขาก็อยากตบหัวตัวเอง ทำไมไม่ฉลาดกว่านี้สักหน่อยนะ
ถ้าไม่ใช่เพิ่งรู้เรื่องตอนใกล้ขึ้นรถไฟ เขาคงไม่ปล่อยให้คนบ้านนั้นได้ประโยชน์ไปง่าย ๆ แบบนั้น
ปล่อยให้พวกเธอเอาเปรียบเขา
สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือจัดการเรื่องตรงหน้าให้เรียบร้อย แล้วไปหาหลานเยว่ จดทะเบียนสมรสกับเธอ ชาตินี้เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายภรรยาอีก
ระหว่างทางเพราะตื่นเต้นที่ได้เกิดใหม่ ทั้งยังไม่ได้ปั่นจักรยานมานาน เขาจึงล้มไปถึงสองครั้ง
ยังดีที่ร่างกายในตอนนี้ยังหนุ่มแน่น ไม่เป็นอะไรเลย
เขาปั่นมาถึงตึกพักรวมของโรงงานโดยไม่หยุดพักแม้แต่น้อย พูดไปแล้ว บ้านหลังนี้เป็นที่พักที่โรงงานจัดให้พ่อของเขา
พูดให้ถูกคือบ้านของโรงงาน เขาแค่อาศัยอยู่ได้ แต่ซื้อขายไม่ได้
พูดถึงพ่อแล้ว พ่อลูกคู่นี้ก็ไม่ได้มีความผูกพันอะไรกัน ในความทรงจำ พ่อเอาแต่ช่วยเหลือบรรดาพี่น้องที่อยู่ชนบท
ส่วนแม่ก็เอาแต่ใส่ใจครอบครัวฝั่งตัวเอง ทั้งบ้านมีแต่เขาที่เหมือนเป็นส่วนเกินและน่าขัน
ความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่เขาเคยได้รับมาจากย่า