คู่สามีภรรยาเกิดใหม่ยุคหกศูนย์ ไม่ยอมลงชนบท

ตอนที่ 3 คู่สามีภรรยายุคหกศูนย์เกิดใหม่ ไม่ลงชนบทอีกแล้ว

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลานเยว่ฉวยจังหวะนี้ค้นทะเบียนบ้านของครอบครัว แล้วเก็บมันเข้าไปในมิติทันที

แต่เธอหาเงินที่ซ่อนไว้ไม่เจอ พบเพียงเงินยิบย่อยหลายสิบหยวนที่วางอยู่ตรงมุมหนึ่ง ทว่าเธอไม่ได้หยิบไป

เงินแค่นี้ไม่คุ้มให้ตัวเองต้องแบกรับชื่อเสียงไม่ดี

ไม่นาน หลานเจี้ยนจวินก็หิ้วเนื้อกับผักกลับมา “เยว่เยว่ พ่อกลับมาแล้ว เดี๋ยวพ่อทำหมูตุ๋นน้ำแดงให้เยว่เยว่กินนะ”

หลานเยว่เอ่ยขึ้นกะทันหัน “พ่อคะ ที่พ่อบอกว่าจะให้หนูไปชนบท หมายถึงไปบ้านปู่กับย่าเหรอคะ?”

ใช่แล้ว ชาติที่แล้วเธอหลงเชื่อคนตรงหน้านี้อย่างง่ายดาย ทั้งที่แค่ลองคิดดูสักนิดก็เห็นช่องโหว่มากมายชัด ๆ

ถึงจะต้องลงชนบท เธอก็ยังมีที่ให้ไปอีกหลายแห่ง จะไปบ้านปู่ย่าฝ่ายพ่อแท้ ๆ หรือบ้านตายายก็ได้ มีเพียงฟาร์มที่ส่งคนไปใช้แรงงานเท่านั้นที่ไม่มีทางเป็นไปได้

มือที่หลานเจี้ยนจวินกำลังล้างผักชะงักไปชั่วขณะอย่างเห็นได้ชัด “เยว่เยว่ก็รู้ว่าคนในหมู่บ้านเราปากมากกันทั้งนั้น ไม่รู้ไปได้ยินอะไรมาแค่นิดหน่อยก็เอาไปพูดต่อมั่ว ๆ สู้ให้ลูกอยู่บ้านไม่ดีกว่าเหรอ”

หึ! แววตาของหลานเยว่เย็นเยียบลงเรื่อย ๆ แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลเช่นเดิม “งั้นไปหมู่บ้านของตากับยายเหรอคะ? ฟังดูเหมือนจะได้อยู่นะ”

หลานเจี้ยนจวินพูดเกลี้ยกล่อมอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงใจอย่างยิ่ง “เยว่เยว่ ตากับยายมีลูกชาย มีหลานชายหลานสาวของตัวเองอยู่แล้ว ลูกไปอยู่บ้านเขา ผู้เฒ่าทั้งสองรักลูกก็จริง แต่พวกลุงกับป้าจะดีใจเหรอ? ถึงลุงจะไม่พูดอะไร พวกป้าจะเต็มใจหรือเปล่า ลูกอย่าไปเพิ่มภาระให้ผู้เฒ่าทั้งสองเลย”

หลานเจี้ยนจวินคิดว่าลูกสาวยอมไปชนบทแล้ว จึงรู้สึกโล่งใจมาก

“พ่อจะหาที่ดี ๆ ให้ลูก รอบตัวก็มีคนที่พ่อรู้จักคอยดูแลลูก ขอแค่ลูกยอมไปชนบท ทุกอย่างให้พ่อจัดการนะ ดีไหม?”

หลานเยว่หัวเราะเยาะในใจ “อ้อ งั้นหนูไม่ไปชนบทแล้วดีกว่าค่ะ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าไปอยู่ที่ที่ไม่คุ้นเคยคงไม่ไหว ไม่อยากไปแล้ว”

หลานเจี้ยนจวินปวดหัวขึ้นมาทันที ลูกสาวของเขาเปลี่ยนใจเร็วเกินไปแล้ว

นึกไม่ถึงว่าประโยคถัดมาของอีกฝ่ายจะทำให้เขาเหงื่อเย็นผุดเต็มหลังยิ่งกว่าเดิม

หลานเยว่พูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง แต่แววตากลับดุดันผิดปกติ “พ่อคะ หนูอยากไปแจ้งความ มีคนกรอกยาสลบให้หนูแล้วข่มขืนหนู หนูจะให้คนร้ายโดนยิงตาย พ่อจะสนับสนุนหนูใช่ไหมคะ?”

“ปัง!”

เสียงมันฝรั่งที่ปอกเสร็จแล้วตกลงพื้น

หลานเจี้ยนจวินรีบก้มลงเก็บมันฝรั่ง พลางพูดอย่างหงุดหงิดว่า “โธ่ ลูกนี่พูดจาเหลวไหล เรื่องแบบนี้ถ้าแจ้งความ ชีวิตลูกก็พังไปทั้งชีวิต”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายลนลานอย่างชัดเจน แววเยาะเย้ยในดวงตาของหลานเยว่แทบล้นออกมา

“ถึงอย่างนั้นก็ต้องแจ้งความค่ะ หนูคิดดีแล้ว จะไปโรงพยาบาลตรวจเลือดก่อน หนูถามมาแล้ว ถ้ากินยาสลบเข้าไปจริง ๆ ต้องใช้เวลาหลายวันกว่าร่างกายจะขับออก ตอนนี้ในร่างกายยังมีสารตกค้างอยู่ ถึงตอนนั้นค่อยเอาผลตรวจไปแจ้งความ พ่อคะ ถ้าพ่อรักหนู ก็ควรสนับสนุนหนูสิ”

ตอนนี้หัวใจของหลานเจี้ยนจวินเริ่มสั่นระรัว เขารู้ดีมากว่าถ้าตำรวจเข้ามาสืบ เรื่องทุกอย่างจะควบคุมไม่ได้

“เยว่เยว่ ถ้าลูกแจ้งความ พี่ฉิงฉิงของลูกอาจถูกพัวพันไปด้วย ลูกทำใจได้เหรอ? ปีนี้เธอเพิ่งตรวจพบว่าตั้งท้อง เด็กในท้องนั่นเป็นหลานชายหรือลูกสาวของพี่สาวอย่างลูกนะ”

หลี่ฉิงฉิงตั้งท้องแล้วก็ยังมาหลอกใส่ร้ายเธอได้ แต่กลับรับการสอบสวนของตำรวจไม่ได้ ช่างเป็นข้ออ้างที่น่าขันและฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย

“ถ้าเธอไม่ได้ใส่ร้ายหนู จะกลัวอะไรคะ? ถ้าเกิดอะไรขึ้นเพราะเรื่องนี้จริง ๆ ก็แสดงว่าเธอมีพิรุธเอง พ่อไม่ต้องห่วงค่ะ คนบริสุทธิ์ย่อมพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้ แม้แต่หนูที่เป็นผู้เสียหายยังเชื่อว่าเธอไม่ทำร้ายหนู แล้วเธอจะมีอะไรให้ต้องกังวลอีกคะ?”

พูดจบ หลานเยว่ยังยิ้มอย่างสบายใจ “พ่อคะ สีหน้าพ่อดูไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายหรือเปล่าคะ?”

หลานเจี้ยนจวิน “……”

เรื่องนี้แทบจะเอาชีวิตเขาอยู่แล้ว สีหน้าจะดีได้ยังไง?

“เยว่เยว่ ลูกจะทำแบบนี้ไปทำไม เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะเอาไปป่าวประกาศได้ พอแจ้งความ คนที่ไม่รู้ก็จะรู้กันหมด มีแต่ผลเสียกับลูก ไม่มีประโยชน์สักนิด ฟังพ่อนะ ไปอยู่ชนบทสักพัก รอเรื่องซาลงแล้วพ่อจะไปรับกลับมา”

หลานเยว่พลันระเบิดอารมณ์ ตะโกนเสียงดัง “พ่อเข้าข้างคนอื่น! เพื่อหลี่ฉิงฉิงที่เป็นแค่ลูกเลี้ยง พ่อถึงกับไม่ช่วยลูกแท้ ๆ อย่างหนู หนูจะแจ้งความ หนูจะไปเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้เลย!”

พูดจบเธอก็ทำท่าจะพุ่งออกไปนอกบ้าน แต่หลานเจี้ยนจวินตาไวมือไวคว้าตัวไว้ทัน

“เยว่เยว่ เยว่เยว่ ตอนนี้ลูกต้องใจเย็น ๆ ลูกต้องการอะไรพ่อก็ให้ได้ทั้งนั้น ตกลงไหม อย่าทำอะไรที่ทำร้ายตัวเองเลย

พ่อเข้าข้างฉิงฉิงตรงไหน พ่อเข้าข้างลูกต่างหาก รักลูกจนแทบจะล้นออกมาอยู่แล้ว เอาละ ๆ ทำไมถึงร้องไห้แล้วล่ะ”

หลานเยว่หลบมือที่อีกฝ่ายยื่นมาจะเช็ดน้ำตาให้ แล้วพูดเสียงอู้อี้ว่า

“ฮึ! พวกป้าพูดถูกจริง ๆ มีแม่เลี้ยงก็มีพ่อเลี้ยง แม่คะ ทำไมแม่จากไปเร็วขนาดนี้ หนูคิดถึงแม่ ฮือ ๆ ๆ ๆ……”

หลานเจี้ยนจวินเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรงตลอดครึ่งวัน “แม่คุณเอ๊ย แม่คุณตัวน้อย เลิกร้องได้แล้ว เดี๋ยวคนที่มาดูเรื่องสนุกถึงหน้าบ้านก็ให้ลูกจัดการเองนะ”

“จัดการก็จัดการ หนูจะบอกว่าหลี่ฉิงฉิงหลอกหนูไปบ้านเพื่อนของเธอ ให้คนข่มขืนหนู แล้วเธอก็เป็นนายหน้าค้าประเวณีหาเงินจากเรื่องนี้… อื้อ… อื้ออื้อ ปล่อยหนูนะ”

หลานเยว่ผลักอีกฝ่ายออกไป แล้วพูดต่อไม่หยุด

“หนูรู้อยู่แล้วว่าพ่อไม่สนใจหนูตั้งนานแล้ว ถึงได้จะให้หนูไปตกระกำลำบากอยู่ชนบท ถ้าจะให้หนูไปก็ได้ เอาเงินทั้งหมดในบ้านให้หนู หนูถึงจะยอมไป

พ่อไม่ใช่บอกว่าไม่เข้าข้างใครเหรอ? งั้นก็พิสูจน์ให้หนูเห็นสิคะ ไม่ก็เอาเงินมาให้หนู ไม่งั้นหนูจะแจ้งความ ให้ตำรวจจับหลี่ฉิงฉิงไปแล้วยิงทิ้งเลย!”

น้ำตากับน้ำมูกเปรอะเต็มหน้า อารมณ์ของหลานเยว่ยิ่งพังทลาย คำพูดที่ออกจากปากก็เริ่มไม่รู้เรื่อง

“แล้วก็เอาเงินที่แม่ทิ้งไว้ให้หนูมาให้หมด หนูไม่ยอมให้คนอื่นเอาเงินของหนูไปใช้ หนูยอมเอาไปให้หมากินยังดีกว่า……”

อย่างน้อยเอาไปให้หมายังได้หางกระดิกให้เธอ

น้ำเสียงของหลานเจี้ยนจวินเย็นลงเช่นกัน “เยว่เยว่ ลูกอายุสิบแปดแล้ว ไม่ใช่แปดขวบ จะเอาแต่ใจต้องมีขอบเขตบ้าง”

หลานเยว่คิดในใจ นี่ก็เล่นต่อไม่ไหวแล้วเหรอ?

“เอาเงินที่แม่ทิ้งไว้ให้หนูมาให้เดี๋ยวนี้ หนูจะดูว่าพ่อเอาเงินของหนูไปให้คนเนรคุณที่ทำร้ายหนูใช้หรือเปล่า”

หลานเจี้ยนจวินสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวล “เงินที่แม่ของลูกทิ้งไว้ให้ก็ต้องเป็นของลูกอยู่แล้ว พ่อกับอาหลี่ฟางต่างก็มีงานทำ ไม่จำเป็นต้องเอาเงินของเด็กอย่างลูกมาใช้ แบบนั้นพวกเราจะกลายเป็นคนแบบไหนกัน?”

จะกลายเป็นคนแบบไหนงั้นเหรอ? ก็เป็นพวกเดรัจฉานยิ่งกว่าสุนัขน่ะสิ ยังมีหน้ามาถามเธออีก

“พ่อเข้าข้างแม่ลูกหลี่ฉิงฉิงขนาดนี้ หนูไม่เชื่อพ่อ เอาเงินมา หนูจะดูให้เห็นกับตา”

ในดวงตาที่ชุ่มน้ำตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความดื้อรั้น หลานเจี้ยนจวินใจอ่อนลงชั่วขณะ อย่างไรเสียก็เป็นลูกสาวแท้ ๆ ที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก จะไม่มีความรู้สึกอยู่เลยได้อย่างไร

“ได้ พ่อไปเอามาให้” พูดจบเขาก็เดินเข้าไปในห้องของเธอ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป