คู่สามีภรรยาเกิดใหม่ยุคหกศูนย์ ไม่ยอมลงชนบท

ตอนที่ 5 สามีภรรยายุคหกศูนย์เกิดใหม่ ไม่ลงชนบท

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ปัง...”

ประตูไม้เก่าคร่ำคร่าถูกผลักเปิดจากด้านนอก ติงจวิ้นซีที่กำลังทำการบ้านเงยหน้ามองมาอย่างสงสัย

“พี่ ตอนนี้พี่ควรจะอยู่ที่ทำงานไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับบ้านล่ะ”

ฤดูร้อนปีนี้ ขอแค่สอบผ่าน เขาก็จะเรียนจบและเริ่มทำงานได้แล้ว

กวนอวิ๋นชวนไม่สนใจอีกฝ่าย เดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ ชาติก่อนเขาเพิ่งรู้ความจริงตอนกำลังจะลงชนบทและกลับมาหาเงินเก็บของครอบครัว ที่แท้ของของย่าก็ไม่ได้ยกให้บรรดาลูกพี่ลูกน้องที่ลงชนบทไปทั้งหมด

ถ้าไม่มีเรื่องราวในหนังสือ เขาคงถูกปิดหูปิดตาไปจริง ๆ

เขาก้าวขึ้นไปบนโต๊ะ แล้วหยิบกล่องเหล็กที่มีฝุ่นจับหนาเตอะลงมาจากด้านบนตู้เสื้อผ้า

ติงจวิ้นซีรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบตามเข้ามา พอเห็นภาพตรงหน้า เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดก็ขมวดคิ้วแน่น

“พี่ ของในบ้านพ่อแม่เป็นคนดูแล พี่มาแอบหยิบของตอนพวกท่านไม่อยู่แบบนี้ไม่ถูกนะ”

กวนอวิ๋นชวนรู้สึกสกปรกเกินกว่าจะมองน้องชายที่อ้างว่าเป็นน้องชายของเขาให้มากไปกว่านี้ ไอ้คนหน้าไหว้หลังหลอก

“ขโมยเหรอ? ก็มีนายอยู่ด้วยนี่ จะเรียกว่าขโมยได้ยังไง หรือนายไม่ใช่คน?”

เขาเปิดกล่องเหล็ก เห็นของข้างในแล้วน้ำเสียงก็เปลี่ยนไป “ถ้าจะพูดเรื่องขโมย ก็ควรเป็นพวกนายที่ขโมยของของฉันต่างหาก ดูให้ดี ของในนี้เป็นของที่ย่าของฉันแท้ ๆ ทิ้งไว้ให้หลานชายแท้ ๆ ของท่าน...”

กวนอวิ๋นชวนหยิบแหวนที่ดูคุ้นตาขึ้นมาจากกล่องเหล็กต่อหน้าติงจวิ้นซี แล้วสวมลงบนนิ้ว เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ

แหวนวงนี้เป็นของเขา ไอ้สารเลวเอ๊ย!

ติงจวิ้นซีก็อธิบายไม่ถูกว่าทำไม ตอนนี้เขาแทบอยากกระชากแหวนวงนั้นออกจากมืออีกฝ่ายมาสวมเอง

ไม่ได้ ทำแบบนั้นไม่ได้

“รอพ่อแม่กลับมาก่อนค่อยคุยกันเถอะ พี่บอกว่าเป็นของย่า อย่างน้อยก็ต้องให้แม่รู้เรื่องก่อน”

ในใจเขารู้อยู่แล้วว่าใช้ชีวิตร่วมกับกวนอวิ๋นชวนมาหลายปี อีกฝ่ายเป็นคนประเภทที่ไม่คิดจะโกหก

เพราะงั้น ของพวกนี้มีโอกาสสูงว่าจะเป็นของเขาอย่างที่พูดจริง ๆ

กวนอวิ๋นชวนหัวเราะเยาะ เห็นไหม พอเกี่ยวกับผลประโยชน์ แววตาเจ้าเล่ห์นั่นก็แทบจะทำให้หมูงงจนเดินวนได้แล้ว

คนแบบนี้ยังเป็นพระเอกอีกเหรอ ตาบอดกันไปหมดแล้วหรือไง!

ใช่แล้ว หลังจากฟื้นขึ้นมา เขาก็รู้ว่าชาติก่อนตัวเองเป็นตัวร้ายในหนังสือเล่มหนึ่ง พูดให้ถูกคือเป็นคู่สามีภรรยาตัวร้าย

ทั้งชีวิตมุ่งแต่หาเรื่องพระเอกนางเอก ทนเห็นทั้งคู่รักกันไม่ได้ เขาอิจฉาติงจวิ้นซี ส่วนภรรยาของเขาก็อิจฉาฉินซิ่วซิ่ว

บ้าชะมัด!

พวกเขาสองสามีภรรยาไม่มีคนอื่นให้ชื่นชมอิจฉาแล้วหรือไง? สรุปคือไม่เคยคิดเลยหรือว่าการกระทำของตัวเองทำร้ายคนอื่นน่ะ! คนอื่นเขาไม่รู้จักแก้แค้นหรือไง ถึงได้จ้องจะขัดขวางไม่ให้พวกนายมีความสุข ทั้งที่ไม่รู้จักนิสัยตัวเองสักนิด

กวนอวิ๋นชวนกวาดตามองเงินที่ทยอยถูกถอนออกไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แววตาเย็นเยียบยิ่งขึ้น

รวมแล้วน่าจะมี 1,200 หยวน แต่ตอนนี้เหลือไม่ถึง 600 หยวน

สมุดบัญชีที่เขาได้มาในชาติก่อนไม่ใช่เล่มนี้ที่ย่าทิ้งไว้ให้ แต่เป็นเงินเก็บของสามีภรรยาคู่นั้น

ตอนนั้นเขาทำงานได้ดีอยู่แท้ ๆ แต่มีคนไปร้องเรียนว่าเขาเอาของจากโรงงานไปหาประโยชน์เข้าตัว พอเรื่องแดงขึ้นมาก็กลายเป็นเรื่องใหญ่

จ้าวเก๋อหมิงเป็นคนมาขอให้เขาเอาชิ้นส่วนจากโรงงานไปให้ บอกว่าเขาตามหาตามร้านรับซื้อของเก่ามาหลายวันแล้วแต่ก็ยังหาไม่เจอ

เห็นว่าเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกัน เขาจึงตกลง แต่หลังจากนั้นถึงได้ตระหนักว่าเรื่องนี้อาจเป็นแผนที่วางไว้ตั้งแต่แรก

แล้วพ่อเลี้ยงของเขา ติงกั๋วรุ่ย กับแม่ของเขา จี้ชิวเหอ มีบทบาทอะไรในเรื่องนี้กันแน่

ปกติเขาอาจไม่ใช่เด็กดีที่เชื่อฟังนัก แต่เมื่อเจอเรื่องแบบนี้ เขากลับเลือกหนีปัญหา

ผลคือพออยู่บ้านได้ครึ่งเดือนแล้วออกไปข้างนอกอีกครั้ง เรื่องก็ถูกตอกย้ำว่าเป็นความจริงไปแล้ว

ที่จริงเขายังกลับไปทำงานได้ เพียงแต่ไม่อยากเผชิญหน้ากับสายตาเยาะเย้ยของคนอื่น เขาอยู่บ้านได้ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ สำนักงานจัดหาปัญญาชนลงชนบทก็มาหาถึงบ้าน

สามีภรรยาคู่นั้นคงไม่ได้หมายตาแค่งานของเขาเท่านั้น ต่อมาเขาได้ยินว่าติงกั๋วรุ่ยเลื่อนตำแหน่ง เรื่องที่เขาถูกส่งลงชนบทไปยังเขตหนาวเหน็บทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือจะเกี่ยวข้องด้วยหรือเปล่า

ถึงอย่างไรในยุคนี้ การส่งลูกหลานลงชนบท โดยเฉพาะไปยังเขตหนาวเหน็บ ก็ถือเป็นหลักฐานว่าพ่อแม่มีจิตสำนึกสูง

พอมาคิดดูตอนนี้ ตัวเขาในตอนนั้นช่างขี้ขลาดจริง ๆ ถูกคนจูงจมูกไปง่าย ๆ

เขาหันกลับมามองในกล่องเหล็ก นอกจากแหวนแล้วยังมีสร้อยข้อมือหยกอีกวง กวนอวิ๋นชวนหัวเราะเยาะ

“นี่เป็นกำไลที่ย่าบอกว่าจะให้เมียในอนาคตของฉันไม่ใช่เหรอ จี้ชิวเหอบอกไม่ใช่เหรอว่าย่ายกของทั้งหมดให้ลูกพี่ลูกน้องผู้ชายที่ลงชนบทไปแล้ว

ถ้าไม่เหลืออะไรให้ฉันเลย แล้วมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงล่ะ อ้อ เข้าใจแล้ว พ่อของนายคงใช้มารยาหลอกแม่ฉัน เพื่อฮุบมรดกที่ย่าทิ้งไว้ให้ฉันสินะ

ยังมีสมุดบัญชีอีก ถ้ารู้ตัวช้ากว่านี้อีกสักไม่กี่วัน เงินในนั้นคงถูกใช้หมดแล้ว น้องชาย นายเอาเงินของฉันไปใช้บ้างหรือเปล่า?”

ติงจวิ้นซีเดือดดาลเมื่อได้ยินคำพูดนั้น “พี่พูดบ้าอะไร พ่อฉันมีเงินเดือนของตัวเอง จะต้องฮุบเงินพี่ไปทำไม?

เงินพี่หายไปไหนก็ควรไปถามแม่พี่ แม่พี่ขึ้นชื่อเรื่องเอาเงินบ้านสามีไปช่วยบ้านเดิม อย่ามาใส่ร้ายพ่อฉัน...”

กวนอวิ๋นชวนไม่โกรธด้วยซ้ำ แค่รู้สึกว่าลูกเลี้ยงที่จี้ชิวเหอดูแลประหนึ่งลูกแท้ ๆ หรือกระทั่งดีกว่าลูกชายแท้ ๆ ของตัวเอง ที่แท้ก็ไม่ได้เห็นหัวเธอเลย

สมกับที่สวรรค์ให้บางอย่างกับเรา ก็ต้องพรากบางอย่างไปด้วย

เขาเดินเข้าไปในห้องอีกครั้ง เห็นหีบไม้ตรงมุมห้องที่ไม่ได้ล็อก จึงล้วงหยิบสมุดบัญชีจากแขนเสื้อเสื้อกันหนาวเก่า ๆ ที่อยู่ด้านล่างออกมา

ใช่แล้ว เป็นสมุดบัญชีเล่มนี้ มีเงินอยู่ 1,000 หยวน

ติงจวิ้นซีร้อนใจ “พี่จะทำอะไร นี่พี่จะขโมยเงินของบ้านเหรอ?”

นั่นเป็นเงินของเขา จะปล่อยให้อีกฝ่ายเอาไปไม่ได้เด็ดขาด ตัวเขาเองก็ยังไม่มีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง

“นายก็รู้อยู่แล้วนี่ ฉันแค่เอาเงินที่เป็นของฉันคืนไป ตอนเย็นนายค่อยบอกพวกเขาก็ได้”

กวนอวิ๋นชวนไม่เคยคิดจะเอาเงินไปเงียบ ๆ ถึงยุคนี้จะไม่มีกล้องวงจรปิด แต่ถ้าคิดจะสืบเรื่องลักขโมยจริง ๆ ก็ไม่ได้ยากนัก

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อไปเขากับเยว่เยว่ยังต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ จะซ่อนเงินไปตลอดชีวิตก็คงไม่ได้

คนเราอยู่ร่วมกับผู้คน ก็ย่อมไม่อาจปล่อยให้ตัวเองถูกตราหน้าว่าเป็นขโมย ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ควรแบกรับชื่อเสียงนี้ก็ไม่ใช่เขา

เขาเป็นฝ่ายถูก ต่อให้ไปพูดที่ไหนก็มีเหตุผลรองรับ

เอาเงินที่เป็นของตัวเองกลับคืนมาก่อน จดทะเบียนสมรส แล้วค่อยคิดว่าจะขายบ้านอย่างไร

ใช่แล้ว เขาตั้งใจจะขายบ้าน และทำได้แค่ซื้อขายกันเป็นการส่วนตัวกับครอบครัวคนงานโรงงานเครื่องจักรด้วยกัน

ความจริงนโยบายไม่อนุญาต แต่คงมีคนไม่น้อยที่ยินดีรับช่วงต่อ

เพื่อไม่ให้ถูกคนรุมประณาม เขาจึงไล่คนออกไปไม่ได้

ว่าไปแล้ว ต่อให้เขาต้องลงชนบทหรือไปใช้ชีวิตที่อื่นก็ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้งานของเขายังอยู่ที่โรงงานเครื่องจักร เขาจึงแสดงท่าทีไร้น้ำใจไม่ได้ ต้องรู้ไว้ว่าในยุคนี้ ผู้คนให้ความสำคัญกับน้ำใจและสายสัมพันธ์

อีกอย่าง ตอนนี้เพิ่งปี 1968 ชื่อเสียงต้องรักษาไว้ให้ดี

เขาไม่อยากให้เยว่เยว่ถูกคนอื่นรังเกียจไปด้วย

แน่นอนว่าแค่รักษาชื่อเสียงภายนอกให้ดีก็พอแล้ว

พ่อของเขาไม่ได้เสียชีวิตระหว่างปฏิบัติหน้าที่ เพราะงั้นการเอาบ้านคืนจึงไม่ใช่เรื่องยาก

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขาก็เขี่ยติงจวิ้นซีให้หลบไปด้านข้าง หยิบสมุดบัญชีแล้วเดินออกจากบ้านไปทันที

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป