หลังบันทึกข้อมูลติดต่อของหลินเล่อชิงไว้เรียบร้อย สวี่เฉิงก็ขับรถตรงไปยังบริษัทของกวนจวี่เอ๋อร์
คืนนี้มีการแสดงของเกิร์ลกรุ๊ปวงสี่สิบแปด เป็นรอบที่กวนจวี่เอ๋อร์พูดถึงมาหลายวันแล้ว
ในสายตาคนนอก กวนจวี่เอ๋อร์ชื่นชอบดนตรีคลาสสิกและเพลงบรรเลงไพเราะเป็นพิเศษมาโดยตลอด เธอดูอ่อนโยน สุขุม เรียบร้อย ราวกับเด็กสาวหัวอ่อนที่ทำตามกฎเกณฑ์อย่างเคร่งครัด และรู้จักวางตัวได้อย่างเหมาะสมเสมอ
แต่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ดีว่า ชีวิตการทำงานซ้ำซากจำเจและชีวิตที่ถูกตีกรอบมานานวัน ทำให้เธอเหนื่อยล้าเต็มที
ลึก ๆ แล้วเธอซ่อนความดื้อรั้นที่ไม่เคยเผยให้ใครรู้เอาไว้ ปรารถนาจะหลุดพ้นจากกรอบเดิม ๆ และใฝ่ฝันถึงภาพตัวเองบนเวทีที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา เร่าร้อน และปลดปล่อยอย่างเต็มที่
เธอแอบซื้อตั๋วเข้าชมไว้แล้ว ตอนพูดกับสวี่เฉิงก็แค่เอ่ยถึงเรื่องนี้ผ่าน ๆ แต่ในใจกลับตั้งตารออย่างยิ่ง ถึงขั้นแอบคิดว่าจะฝึกเต้นตามท่าบนเวที แล้วเต้นให้เขาดูเพียงคนเดียว
เมื่อทั้งคู่มาถึงโรงละคร ไฟก็ค่อย ๆ ดับลง ก่อนแสงนีออนบนเวทีจะสว่างวาบขึ้นพร้อมท่วงทำนองเร้าใจที่ดังก้องไปทั่วฮอลล์
กวนจวี่เอ๋อร์ถูกเวทีดึงดูดทันที ดวงตาเป็นประกาย เธอมองการแสดงอย่างตั้งอกตั้งใจ
สายตาจับจ้องฝีเท้าของเหล่าเด็กสาวบนเวที คอยสังเกตท่วงท่าและสีหน้าอย่างละเอียด จนไม่สนใจผู้คนหรือสิ่งรอบข้าง และไม่ทันสังเกตความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของสวี่เฉิงที่นั่งอยู่ข้างกัน
สวี่เฉิงเอนกายพิงเก้าอี้อย่างสบาย ๆ กวาดตามองผู้ชมไปเรื่อยเปื่อย ก่อนสายตาจะหยุดนิ่งในชั่วพริบตา